ต้องแบกรับอารมณ์คนอื่นไปถึงไหน
เกิดมาแค่มีลมหายใจก็ผิดแล้ว
ผิดทุกเรื่องราว ไม่เคยทำอะไรถูกใจใคร โดนเฉพาะคนใกล้ตัว
อะไรทุกอย่างลงมาที่เราหมด แล้วทำไมเราต้องทนให้เขาโขกสับเวลาเขาโมโห ทำไมทนให้เขาด่า อีโง่อีควาย มาตั้ง 30 ปี
จะขอเลือกเดินจากไปก็ไม่ได้
คำเดียวคือ "ลูก" เพราะถ้าเดินออกมาลูกคงรับไม่ได้แต่สิ่งที่จะทำให้เราเจ็บยิ่งกว่าคือ ลูกต้องเกลียดเรา เพราะลูกก ็เหมือนเขามีอะไรก็โทษแม่ตลอด เราเป็นซึมเศร้า แต่พวกเขากลับมองเราเป็นคนบ้า ไร้สมอง ดูถูกทุกอย่างทั้งที่เราก็ทำงานหาเงินได้ยามใดที่เขาด่าเรา ไม่มีสมองเราอยากตะโกนบอกไปว่า กูไม่มีสมองตั้งแต่กูเลือกมึงแล้ว
มันเจ็บทุกครั้งที่โดนว่า แต่ไม่เคยมีน้ำตาในตอนนั้นเพราะเราไม่เคยร้องให้ให้คนที่ทำให้เราเจ็บเห็น แต่น้ำตามันจะไหลออกมาแบบไม่รู้ตัวตอนอยู่คนเดียว
ความรู้สึกตอนนี้คือ อยากหายไปจากตรงนี้#รู้สึกแย่ #หมดใจจะไปต่อ









ขอคำสั่งภาพได้ไหมคะ