เมื่อเราคุยกับใครสักคนเป็นประจำทุกวัน จนเกิดความผูกพันเล็ก ๆ การที่เขาหายไปแบบไม่บอกกล่าวอาจทำให้รู้สึกเหงาและซึมเศร้าได้ง่ายๆ จากประสบการณ์ส่วนตัว เมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้ เรารู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างที่เคยเติมเต็มในแต่ละวัน และความเงียบของอีกฝ่ายก็เหมือนเสียงสะท้อนของความว่างเปล่าที่หายใจเข้าออก การมีใครสักคนอยู่ในชีวิตกลายเป็นส่วนหนึ่งของรากฐานความสุข การที่ไม่พบหน้า หรือไม่ได้ยินเสียงเขาทำให้ความคิดพร่ามัวและกระวนกระวายใจ สิ่งที่ช่วยได้คือการหาเวลาทบทวนความรู้สึกของตัวเองอย่างใจเย็น ไม่ต้องรีบร้อนหาคําตอบ เพราะบางครั้งหัวใจและสมองก็ต้องการเวลาในการปรับตัว การถามตัวเองว่าความสัมพันธ์นี้มีความหมายอย่างไร และเราต้องการอะไรจริงๆจากความสัมพันธ์นี้ สามารถช่วยให้เรามองเห็นเส้นทางต่อไปได้ชัดเจนขึ้น นอกจากนี้ การเปิดใจพูดคุยกับคนใกล้ชิด หรือหากเป็นไปได้ ลองส่งข้อความถามไถ่ด้วยความจริงใจ อาจเปิดโอกาสในการสื่อสารและทำความเข้าใจกัน ถ้าเขาหายไปเพราะเหตุผลบางอย่างที่ไม่สามารถเล่าได้ในทันที การมีพื้นที่ให้เขากลับมาในเวลาที่เหมาะสมก็เป็นสิ่งสำคัญ สุดท้าย ความรู้สึกเหงาและซึมนี้เป็นเรื่องปกติและแสดงถึงความใส่ใจต่ออีกฝ่าย ไม่ต้องกลัวที่จะยอมรับและเผชิญหน้ากับมัน เพราะการผ่านช่วงเวลานี้ไปได้ คือก้าวสำคัญของการเติบโตและรู้จักตัวเองมากขึ้น