การแต่งนิยายหรือฟิคถือเป็นศิลปะในการเล่าเรื่องที่ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์และความใส่ใจในรายละเอียดหลายๆ ด้าน อย่างแรกคือการวางพล็อตเรื่องที่ชัดเจน ตัวอย่างเช่น การตั้งใจให้ตัวละครมีความสัมพันธ์ซับซ้อน เช่น ตัวละคร A แอบชอบตัวละคร B มาเป็นเวลา 5 ปี แต่ในขณะเดียวกันตัวละคร B กลับมีความรู้สึกเกลียดชังต่อ A ซึ่งเป็นการสร้างความตึงเครียดและความน่าสนใจในเรื่องราว ประวัติตัวละครก็มีความสำคัญมาก เพราะจะช่วยให้ผู้อ่านเข้าใจถึงที่มาที่ไปของนิสัยและพฤติกรรม เช่น ตัวละครที่เคยมีบาดแผลทางใจอาจจะมีแนวโน้มชอบทำตัวร้าย หรือมีคำพูดที่รุนแรง ซึ่งการบรรยายถึงรูปลักษณ์ อายุ และคาแรคเตอร์นั้น จะทำให้ตัวละครมีความสมจริงและน่าเชื่อถือ สำหรับตอนจบของเรื่อง ผู้แต่งควรวางแผนล่วงหน้าว่าต้องการให้นิยายจบแบบ Happy Ending หรือ Bad Ending โดยอาจจะมีบทเรียนหรือการตอบโต้ระหว่างตัวละครตามความเหมาะสม เช่น หากตัวละคร A ทำร้ายแม่ของตัวละคร B ตอนกลางเรื่อง ตอนจบตัวละคร B อาจกลับมาทำให้ตัวละคร A ได้รับผลกรรม เป็นการสอดคล้องและเพิ่มความสมดุลให้กับเรื่อง ถ้าหากนิยายหรือฟิคมีเนื้อหา NC18+ การบรรยายฉากเหล่านี้อย่างละเอียดและใช้ภาษาที่ทำให้ผู้อ่านจินตนาการเห็นภาพอย่างชัดเจน จะช่วยเพิ่มความสมจริงและความรู้สึกผูกพันกับตัวละคร เช่น การบรรยายความรู้สึกของตัวละครขณะอยู่ในฉากนั้นๆ ว่าเคลิบเคลิ้มและเร่าร้อนอย่างไร จากประสบการณ์ในการแต่งฟิค พบว่าการจัดการกับส่วนต่างๆ เหล่านี้ไม่เพียงแต่ช่วยให้เรื่องราวน่าติดตาม แต่ยังช่วยให้ผู้อ่านรู้สึกอินและใส่ใจในตัวละครมากขึ้น การได้วางโครงเรื่องและตัวละครไว้อย่างรอบคอบจึงสำคัญต่อการสร้างสรรค์นิยายที่ประทับใจและตรงใจผู้ชมมากที่สุด