ตอนแรกเห็นหน้ามั่งมีทำตาแป๋ว ๆ แล้วเหมือนจะร้องไห้น้ำตาอาบแก้ม เราก็ใจอ่อนทุกที จนเพื่อนแซวว่า “ผู้หญิงร้องไห้” อีกแล้ว ทั้งที่ความจริงคือเราแพ้ทางแมวขี้อ้อนมากกว่า แค่เดินไปเข้าห้องน้ำหรือหายไปหลังบ้าน 2–3 นาที น้องก็ร้องเรียกเสียงดัง วนหาตามมุมบ้าน แล้วพอกลับมาเจอก็เข้ามาคลอเคลียทันที ถ้าใครเจอสถานการณ์คล้าย ๆ กัน ลองเช็กก่อนว่าน้องร้องเพราะ “คิดถึง/ติดคน” หรือมีสาเหตุอื่น เช่น หิว เจ็บป่วย หรือเครียดจากเสียงดังรอบบ้าน แมวบางตัวจะแสดงออกเหมือนเศร้า ทำหน้าหงอย ตาเหลืองทองจ้องนิ่ง ๆ แล้วส่งเสียงอ้อน ซึ่งทำให้คนเลี้ยงรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้หญิงร้องไห้ไปด้วยเลย ทริคที่เราลองแล้วช่วยได้เวลาเราจำเป็นต้องหายไปสักพัก: 1) ทำมุมปลอดภัยให้น้อง: วางที่นอนหรือผ้าปูที่มีกลิ่นเราไว้ให้นั่ง/นอน (มั่งมีชอบไปนั่งบนผ้าปู ละสายตาจากเราไม่ได้) 2) ของเล่นแก้เบื่อ: ไม้ล่อแมว ลูกบอล หรือของเล่นที่มีเสียงกระดิ่งช่วยเบี่ยงความสนใจได้ดี โดยเฉพาะแมวที่ชอบเสียงกรุ๊งกริ๊ง 3) ตั้งกิจวัตรก่อนออกจากห้อง: เล่นกับน้อง 5–10 นาที แล้วค่อยเดินออกไปแบบนิ่ง ๆ ไม่ทำท่าลนลาน น้องจะค่อย ๆ เรียนรู้ว่าหายไปเดี๋ยวก็กลับมา 4) ให้รางวัลตอนน้องสงบ: พอกลับมา ถ้าน้องรอแบบไม่โวยวาย ค่อยให้ขนมหรือชม เพื่อเสริมพฤติกรรมที่ดี อีกอย่างที่สำคัญคืออย่าตอบสนองทุกครั้งที่ร้องแบบทันทีทันใด (ถ้าไม่ใช่เหตุฉุกเฉิน) เพราะน้องอาจเรียนรู้ว่า “ร้องแล้วคนจะรีบมา” จนติดเป็นนิสัย แต่ก็อย่าปล่อยให้น้องเครียดนานเกินไปนะคะ ถ้าน้องร้องหนักผิดปกติ กินน้อย ซึม หรือร้องแล้วเหมือนเจ็บ ควรพาไปตรวจเพื่อความสบายใจ สรุปคือ โมเมนต์ที่เหมือน “ผู้หญิงร้องไห้” ของเราบางทีก็เป็นแค่โดนเจ้าเหมียวขี้อ้อนตกเต็ม ๆ โดยเฉพาะแมวใส่ปลอกคอมีกระดิ่ง เดินมานั่งจ้องตรง ๆ แบบมั่งมี ใครจะไม่ใจละลายไหว