รู้หรือไม่: ทำไม "ใจ" ถึงหายไปจากคำว่า "รัก"?

ในภาษาจีน ตัวอักษรคำว่า "รัก" (Ai) มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่จากการปฏิรูปภาษาเป็น ภาษาจีนตัวย่อ (Simplified Chinese) ในช่วงปี 1950 ครับ

​1. อดีต: 爱 ที่มี "ใจ" (愛)

​ในตัวเต็ม (Traditional Chinese) คำว่ารักเขียนแบบนี้ครับ: 愛

​หากเราแยกส่วนประกอบออกมา ตรงกลางของตัวอักษรคือคำว่า 心 (Xīn) ที่แปลว่า "หัวใจ"

​แง่คิด: บรรพบุรุษจีนมองว่า ความรักที่แท้จริงต้องมี "หัวใจ" อยู่ตรงกลางเสมอ ต้องใช้ความรู้สึก ความเห็นอกเห็นใจ และการเปิดใจเข้าหากัน

​2. ปัจจุบัน: 爱 ที่ไร้ "ใจ"

​เมื่อเปลี่ยนเป็นตัวย่อเพื่อให้เขียนง่ายขึ้น ตัว 心 (หัวใจ) ตรงกลางถูกตัดออกไป และแทนที่ด้วยตัว 友 (Yǒu) ที่แปลว่า "เพื่อน" (ในบางแบบอักษร) หรือเหลือเพียงขีดว่างๆ ในปัจจุบัน: 爱

​จนเกิดคำกล่าวล้อเลียนในเชิงปรัชญาว่า: "亲不见, 爱无心" * (Qīn bù jiàn, ài wú xīn)

​แปลว่า: "ญาติมิตรไม่ได้พบหน้า (เพราะตัวย่อคำว่าญาติ 亲 ตัดตัว 'มอง' ออก) และ ความรักที่ไร้หัวใจ"

แม้ในทางภาษาจะเป็นการลดทอนเพื่อความสะดวก แต่ในแง่ของ "ความสัมพันธ์" เราสามารถถอดบทเรียนได้ดังนี้ครับ:

​ความรักที่ทำตามหน้าที่ (Love without Heart):

ในโลกปัจจุบันที่เร่งรีบ บางครั้งเรา "รัก" กันแค่ในนาม หรือรักเพราะเป็นหน้าที่ (เหมือนตัวย่อที่เขียนง่ายแต่ขาดแก่น) เราใส่ใจความสบายทางกาย แต่ลืมใส่ใจความรู้สึกที่อยู่ข้างใน จนกลายเป็นความรักที่ "ใจหาย" ไปจริงๆ

​การเปลี่ยน "ใจ" เป็น "มิตรภาพ":

หากมองในแง่บวก การที่ตัวย่อบางบริบทเชื่อมโยงกับคำว่า "เพื่อน" สอนให้รู้ว่า ความรักที่ยั่งยืนที่สุดคือความรักที่มีพื้นฐานมาจาก "ความเป็นเพื่อน" คือความเข้าใจ การให้อภัย และการอยู่เคียงข้างกันในวันที่ความหวือหวาของ "หัวใจ" (Passion) มันลดน้อยลง

​การเติม "ใจ" กลับไปเอง:

ภาษาอาจจะบังคับให้เราเขียนแบบไม่มีใจ แต่ในชีวิตจริง เรามีสิทธิ์เลือกที่จะเติม "心" (หัวใจ) กลับเข้าไปในทุกการกระทำ ไม่ว่าตัวอักษรบนกระดาษจะเปลี่ยนไปแค่ไหน แต่ความใส่ใจ (Mindfulness) คือสิ่งที่เราต้องสร้างขึ้นมาเอง