" สวนลอยบาบิโลน " จัดเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก ตั้งอยู่ริมแม่น้ำยูเฟรติส ประเทศอิรักในปัจจุบัน สร้างโดยพระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2 แห่งกรุงบาบิโลเนีย สร้างให้แก่มเหสีของพระองค์ชื่อพระนางอมีทิสสร้างขึ้นเมื่อ 600 ปีก่อนคริสต์ศักราช สูงประมาณ 75 ฟุต กินพื้นที่ 400 ตารางฟุต ระเบียงทุกชั้นได้รับการตกแต่งด้วยไม้ดอก ไม้ประดับ ไม้ยืนพุ่มชนิดต่าง ๆ มีระบบชลประทานชักน้ำจากแม่น้ำยูเฟรตีสไปทำเป็นน้ำตกและนำไปเลี้ยงต้นไม้ตลอดปี
" สวนลอยบาบิโลน " คือสิ่งมหัศจรรย์แห่งเดียวที่ยังไม่ทราบที่ตั้งชัดเจน และไม่มีเอกสารใดของบาบิโลนที่กล่าวถึงสวนนี้ ทำให้มีการตั้งทฤษฎีต่าง ๆ ที่ตั้งข้อสงสัยถึงการมีอยู่ของสวนนี้มากมาย โดยทฤษฎีที่ได้รับการวิเคราะห์ว่าเป็นไปได้นั้นมีอยู่สามทฤษฎี
1) สวนนี้อาจมีอยู่จริงที่บาบิโลน และถูกทำลายด้วยปัจจัยบางอย่างในช่วงเวลาหลังคริสต์ศตวรรษที่หนึ่ง
2) สวนลอยบาบิโลนอาจเป็นเพียงสวนในตำนานที่มาจากจินตนาการของนักเขียนชาวกรีกและโรมันเท่านั้น
3) สวนนี้แท้จริงแล้วเป็นสวนในตำนานที่ได้รับการอ้างอิงถึงสวนของกษัตริย์เซนนาเชริบของอัสซีเรีย ที่ตั้งอยู่ในกรุงนิเนเวห์ที่ริมแม่น้ำไทกริส ใกล้เมืองโมซูลของประเทศซีเรียในปัจจุบัน
สวนลอยบาบิโลนเป็นปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมและวิศวกรรมที่หลายคนรู้จักกันในฐานะเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคโบราณ แม้จะมีคำบันทึกและภาพลักษณ์ในรูปแบบตำนานมากมาย แต่ความจริงเรื่องสวนนี้ยังคงถูกถกเถียงในวงการวิชาการ นักประวัติศาสตร์และนักโบราณคดีได้เสนอทฤษฎีหลายข้อเกี่ยวกับสวนลอยนี้ รวมถึงความสงสัยว่าอาจเป็นแค่ตำนานที่สร้างขึ้นโดยนักเขียนชาวกรีกและโรมัน หรือเป็นสวนที่ถูกทำลายไปแล้วโดยปัจจัยทางธรรมชาติหรือมนุษย์ สิ่งที่ทำให้สวนลอยบาบิโลนโดดเด่นคือการออกแบบระบบชลประทานที่ล้ำสมัยในยุคโบราณ โดยใช้น้ำจากแม่น้ำยูเฟรตีส เป็นแหล่งน้ำหลัก และใช้น้ำตกหมุนเวียนเพื่อบำรุงรักษาต้นไม้ในสวนตลอดทั้งปี ความรู้ทางด้านวิศวกรรมนี้ถือว่าเกินกว่ายุคสมัยในนั้นและเป็นการจัดสวนที่ผสมผสานศิลปะและวิทยาศาสตร์อย่างมีเอกลักษณ์ นอกจากนี้ สวนลอยบาบิโลนยังเป็นตัวแทนของความรักและความห่วงใยของพระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2 ต่อพระนางอมีทิส พระนางได้ถูกเลี้ยงดูด้วยสวนที่สวยงามและเต็มไปด้วยความสงบ ทำให้สวนนี้มีคุณค่าทางอารมณ์และประวัติศาสตร์ที่ลึกซึ้ง ถึงแม้จะยังไม่พบที่ตั้งจริงของสวนนี้ แต่เรื่องราวและภาพลักษณ์ที่ถูกถ่ายทอดสู่คนรุ่นหลังช่วยเติมเต็มจินตนาการและความหลงใหลในสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคโบราณได้อย่างน่าทึ่ง ถือเป็นแรงบันดาลใจสำคัญในการศึกษาและอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่ยังคงมีค่าจนถึงปัจจุบัน
