การนึกย้อนถึง Street Food ในยุค 70-80 นั้นเป็นเสน่ห์ที่ไม่อาจมองข้ามได้เลยค่ะ เมื่อครั้งนั้นอาหารริมทางไม่เพียงแค่สะดวกและเข้าถึงง่าย แต่ยังเต็มไปด้วยรสชาติที่อร่อย ถูกปากผู้คนหลากหลายวัย จำได้ว่าฉันมักจะเห็นรถเข็นผลไม้ที่เมืองไทย โดยเฉพาะส้มตำและผลไม้หลากหลายชนิดที่สดใหม่จากธรรมชาติ ถูกเสนอขายด้วยรอยยิ้มของพ่อค้าแม่ค้า พวกเขาจะเรียกเสียงดังให้ลูกค้าในหมู่บ้านหรือบนถนนใหญ่ และบางทีจะมีเสียงกลองหรือเสียงฆ้องประกอบให้ลุ้น ในส่วนของเมนูอย่างหมูสะเต็กหาบ ก๋วยเตี๋ยวหาบ หรือ ตือฮวน รวมถึงกระเพาะปลาหาบ ก็ถือเป็นเมนูยอดนิยมที่ทำให้คนหิวได้กินอิ่มรวดเร็วและไม่แพง การเดินถือถาดอาหารไปรับประทานที่บ้านหรือที่ทำงานกลายเป็นวิถีชีวิตประจำวันที่สะท้อนความเรียบง่ายแต่มีความสุข บริการถึงหน้าบ้านในตอนนั้นดูเหมือนจะเป็นเครื่องหมายความเอาใจใส่และความใกล้ชิดของชุมชน ทุกคนล้วนรู้จักและเชื่อใจในร้านค้าริมทาง ซึ่งเป็นสิ่งที่อาจจะหายากในยุคปัจจุบันที่เทคโนโลยีเข้ามามีบทบาทมากขึ้น การได้รำลึกถึงความทรงจำที่อบอุ่นของ Street Food ในอดีต นอกจากจะทำให้นึกถึงรสชาติและบรรยากาศที่แสนพิเศษแล้ว ยังช่วยให้เราเห็นความเปลี่ยนแปลงของสังคมและวัฒนธรรมการกินที่มีคุณค่าอย่างแท้จริง