予定の無料日

วันว่างที่ตั้งใจของฉันวันนี้ คือการหยุดทุกอย่างแล้วกลับมาคิดเรื่อง “คำพูด” ที่เราเคยใช้กับพ่อแม่ บางทีเราตั้งใจทำงาน ตั้งใจเรียน ตั้งใจใช้ชีวิต แต่ดันไม่เคย “ตั้งใจพูดดีๆ” กับคนที่อยู่ข้างเรามาตลอด ฉันเคยเป็นคนที่เถียงพ่อแม่บ่อยๆ โดยเฉพาะเวลาท่านเตือนซ้ำๆ หรือถามเรื่องเดิมๆ เราจะเผลอตอบห้วนๆ แบบไม่รู้ตัว บางครั้งถึงขั้นตะคอก แล้วก็คิดว่าเดี๋ยวค่อยง้อ เดี๋ยวค่อยคุยใหม่ แต่พอเวลาผ่านไป เราจะเริ่มเห็นจริงว่า สิ่งที่เจ็บไม่ใช่เรื่องที่ท่านเตือน แต่คือ “น้ำเสียง” และ “คำพูด” ที่เหมือนไม่ให้เกียรติ สิ่งที่บทเรียนนี้สอนฉัน คือ ต่อให้เรารู้สึกว่าเรามีเหตุผลแค่ไหน การทำให้คนเป็นพ่อแม่รู้สึกแย่ด้วยคำพูด มันไม่คุ้มเลย เพราะสุดท้ายความสัมพันธ์มันจะค่อยๆ มีรอยร้าวจากเรื่องเล็กๆ ซ้ำๆ และวันที่เราอยากพูดดีๆ บางคนอาจไม่มีโอกาสได้พูดแล้วจริงๆ ถ้าใครกำลังรู้สึกผิดหรืออยากเริ่มใหม่ ลองเริ่มจากสิ่งเล็กๆ ที่ทำได้ทันทีใน “วันว่างที่ตั้งใจ” แบบนี้: 1) เปลี่ยนประโยคสั้นๆ ให้สุภาพขึ้น เช่นจาก “รู้อยู่แล้ว” เป็น “โอเค เดี๋ยวทำให้ครับ/ค่ะ” 2) ถ้ากำลังอารมณ์ขึ้น ให้ขอพักก่อนจริงๆ เช่น “ขอหนู/ผมตั้งสติก่อน เดี๋ยวคุยใหม่นะ” ดีกว่าพูดแรงๆ 3) ฝึกฟังให้จบ แล้วค่อยอธิบาย เพราะพ่อแม่หลายคนไม่ได้ต้องการชนะ แค่ต้องการความใส่ใจ 4) ถ้าพลาดแล้ว ให้ขอโทษทันที ไม่ต้องรอให้หายโกรธ เพราะคำว่า “ขอโทษ” ที่เร็ว มักช่วยประคองใจท่านได้มาก 5) ทำอะไรเล็กๆ ให้ท่านเห็นความตั้งใจ เช่นช่วยงานบ้าน โทรหาถามไถ่ หรือแค่พูดว่า “วันนี้เหนื่อยไหม” ฉันไม่ได้เชื่อว่าทุกอย่างจะย้อนกลับมาเป็นกรรมแบบทันตา แต่ฉันเชื่อว่าความรู้สึกมันสะสม และคำพูดไม่ดีมันทำให้คนที่รักเรา “เงียบลง” ทีละนิด จนวันหนึ่งเราอาจเพิ่งเข้าใจว่า เราน่าจะใจดีกว่านี้ตั้งแต่แรก ถ้าอ่านถึงตรงนี้แล้วนึกถึงประโยคที่เคยพูดไม่ดีกับพ่อแม่ได้ ลองใช้วันนี้เป็น “วันว่างที่ตั้งใจ” ส่งข้อความสั้นๆ ไปหาท่านก็ได้ แค่ “คิดถึงนะ” หรือ “ขอโทษเมื่อกี้” บางทีโอกาสที่ดีที่สุด คือโอกาสที่ยังมีอยู่ตอนนี้