อย่าคิดว่าเดี๋ยวก็ทัน
“อย่าคิดว่าเดี๋ยวก็ทัน”
เพราะบางครั้ง…รถไฟไม่สามารถรอเราได้
วันนี้เห็นข่าวรถติดคร่อมรางแล้วเกิดอุบัติเหตุใหญ่
สิ่งแรกที่ผมนึกถึงคือ…
“ภาพแบบนี้เราเห็นจนชิน”
โดยเฉพาะจุดตัดรถไฟหลายแห่ง
รถติด…ไฟแดง…รถต่อท้ายกันยาว
หลายคนค่อยๆไหลตามคันหน้า
สุดท้ายไปหยุดค้างอยู่บนรางแบบไม่ตั้งใจ
และที่น่ากลัวที่สุดคือ
หลายครั้งมัน “รอด”
รอดจนคนเริ่มคิดว่า
“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็ผ่านทัน”
แต่ความจริงคือ
รถไฟไม่ใช่มอเตอร์ไซค์
ไม่ใช่รถเก๋ง
ไม่ใช่รถเมล์
มันหนักมหาศาล
และใช้ระยะเบรกยาวมาก
บางครั้งคนขับรถไฟเห็นรถขวางตั้งแต่ไกลแล้ว
แต่หยุดไม่ทันจริงๆ
สิ่งที่น่าคิดคือ
บางจุดรถไฟถึงขั้นต้องจอดรอรถยนต์ผ่านเป็นประจำ
ฟังดูเหมือนเรื่องปกติ
แต่จริงๆแล้วมันคือ “สัญญาณอันตราย”
เพราะเมื่อใดก็ตามที่ความเสี่ยงกลายเป็นเรื่องชินตา
วันหนึ่งมันจะเกิดเหตุใหญ่แน่นอน
ผมไม่ได้เขียนเพื่อโทษใครนะ
เพราะหลายครั้งคนขับก็โดนสภาพจราจรบังคับ
คันหน้าขยับ เราก็ต้องขยับตาม
พอรู้ตัวอีกที…ล้อก็อยู่บนรางแล้ว
แต่อยากฝากไว้สั้นๆว่า
ถ้าหน้ารางตัน
ต่อให้ไฟเขียว ก็อย่าข้าม
รออีกไม่กี่นาที
ดีกว่าไม่มีโอกาสกลับบ้าน
อุบัติเหตุหลายครั้ง
ไม่ได้เกิดจากความเร็ว
แต่มาจากคำว่า
“เดี๋ยวคงทัน” นี่แหละครับ…






