บันทึกของสายฝน

🌧️🌧️🌧️🌧️🌧️🌧️🌧️🌧️🌧️🌧️

วันนี้ฉันหล่นจากฟ้าอีกครั้ง

บางคนเงยหน้าขึ้นมาต้อนรับฉันด้วยรอยยิ้ม บางคนรีบกางร่มวิ่งหนีไปไกล ฉันรู้ดีว่าการปรากฏตัวของฉัน ไม่ได้ทำให้ทุกคนมีความสุขเสมอไป แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังคงเลือกที่จะโปรยปรายลงมา เพราะนี่คือหน้าที่ของฉัน หน้าที่ในการหล่อเลี้ยงชีวิต

ฉันคือผู้ซ่อนหยดน้ำตาของใครหลายคน

เมื่อเขาไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอ ฉันคือเพื่อนเงียบ ๆ ที่ร้องไห้ไปพร้อมกับเขา บางครั้งเสียงของฉันอาจดังกึกก้องเกินไป ราวกับพายุที่ทำให้โลกสั่นสะเทือน ฉันรู้ ฉันก็มีด้านที่รุนแรงและน่ากลัว แต่โปรดเข้าใจด้วยว่า ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใคร ฉันเพียงเป็นตัวตนที่แปรผันตามใจท้องฟ้า

แต่ในความเปียกชื้นของฉันเอง

ฉันได้เห็นต้นหญ้าที่แห้งเหี่ยวกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ฉันได้เห็นดอกไม้กางกลีบต้อนรับแสงอาทิตย์หลังพายุผ่านไป และฉันก็หวังว่า หัวใจมนุษย์ก็จะเป็นเช่นนั้นเหมือนกัน ไม่ว่าวันนี้จะเปียกปอนเพียงใด สักวันหนึ่งจะกลับมาสดใส

ฉันอยากบอกมนุษย์ทุกคนว่า

จงอย่ากลัวฉันเกินไปนะ

เพราะฉันไม่ได้มีไว้เพื่อทำลาย

แต่มีไว้เพื่อเตือนว่า

ความสุข ความทุกข์ และความเศร้า ล้วนเป็นฝนที่ต้องโปรยปรายลงมาในชีวิต

สิ่งสำคัญไม่ใช่การหนีฉันไปให้พ้น

แต่คือการเรียนรู้ที่จะยืนหยัด และเติบโตไปพร้อมกับฉัน

แล้ววันหนึ่ง

เมื่อฉันจากไป ทิ้งเพียงกลิ่นดินอุ่น ๆ ไว้ข้างหลัง

คุณอาจได้ยินเสียงของฉันยังคงก้องอยู่ในหัวใจ

ไม่ใช่ในฐานะฝนที่ทำให้คุณหนาวเหน็บ

แต่ในฐานะเพื่อนผู้เคยกอดคุณไว้ ในวันที่โลกทั้งใบร้องไห้☔☔☔

By Laure

#บันทึกความรูัสึก #ในวันที่ฝนตก #บทความ #บทกวี