เมื่อพระเจ้าให้อภัยเรา…

เวลาพูดถึง “พระคุณพระจิต” สำหรับฉันมันไม่ใช่คำศาสนาที่ยากๆ แต่เป็นประสบการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในใจเรา ตอนที่เราอ่อนล้า รู้สึกผิด หรือแบกความละอายจนเหมือนอยู่ในความมืด พระจิตเจ้ามักทำงานแบบเงียบๆ ค่อยๆ ปลอบโยน ให้เรากลับมาหายใจได้อีกครั้ง และเชื่อว่าเรายังมีคุณค่าในสายตาพระเจ้า ฉันเคยมีช่วงหนึ่งที่รู้สึกว่าตัวเอง “ไม่สมควรได้รับการให้อภัย” ทำผิดซ้ำๆ จนคิดว่าพระเจ้าคงเหนื่อยกับเราแล้ว แต่ในช่วงที่อธิษฐานแบบพูดไม่ออก ได้แต่เงียบ น้ำตาไหล ฉันกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่าง เหมือนมีใครมาวางมือบนศีรษะและโอบกอดใจที่แตกสลายอยู่ตรงนั้น ภาพในหัวคล้ายพระเยซูกำลังปลอบโยนคนที่ร้องไห้ มีไม้กางเขนอยู่ด้านหลัง มันทำให้ฉันเข้าใจว่า การให้อภัยของพระเจ้าไม่ได้เริ่มจากความเก่งของเรา แต่มาจากความรักและพระเมตตาของพระองค์ ถ้าคุณกำลังค้นหาว่า “พระคุณพระจิตคืออะไร” ฉันสรุปแบบคนธรรมดาว่า พระจิตเจ้าทรงช่วยเรา 3 อย่างบ่อยมาก 1) เตือนใจให้กลับมาหาพระเจ้า ไม่หนี ไม่หลบ 2) ปลอบโยนและรักษาบาดแผลลึกๆ ที่เราไม่กล้าบอกใคร 3) ให้กำลังและปัญญาในการเริ่มใหม่ รวมถึงกล้าให้อภัยผู้อื่น และสิ่งที่เปลี่ยนชีวิตจริงๆ คือ เมื่อเรารับพระคุณแล้ว เราจะเริ่ม “มองคนอื่นต่างไป” ฉันเคยโกรธบางคนมาก พอคิดถึงคำว่า “จงให้อภัยกันและกัน เหมือนอย่างที่พระเจ้าทรงให้อภัย” ก็ยังทำไม่ได้อยู่ดี แต่พอฉันขอให้พระจิตเจ้าช่วย ฉันเริ่มจากขั้นเล็กๆ เช่น อธิษฐานเผื่อเขา 1 นาที ส่งข้อความสั้นๆ ว่า “เป็นไงบ้าง” หรือเลือกไม่พูดทำร้ายซ้ำ แม้ยังไม่รู้สึกดีทั้งหมด นั่นแหละเป็นจุดเริ่มของการเป็น “สะพาน” ถ้าวันนี้คุณอยากลองเปิดพื้นที่ให้พระคุณพระจิตทำงาน ลองทำแบบนี้ได้เลย - เงียบสัก 3 นาที แล้วบอกพระเจ้าแบบตรงๆ ว่าคุณรู้สึกผิด/เจ็บ/เหนื่อยเรื่องอะไร - อ่านข้อพระคัมภีร์สั้นๆ แล้วถามตัวเองว่า “พระเจ้ากำลังชวนฉันทำก้าวไหน” - คิดถึง “หนึ่งชื่อ” ที่คุณอยากส่งต่อพระคุณให้ แล้วเริ่มจากการทักหรืออธิษฐานเผื่อ บางทีคนคนนั้นอาจกำลังร้องไห้อยู่ในความมืดแบบที่เราเคยเป็น และสิ่งที่เขารอ อาจเป็นคำง่ายๆ จากคุณว่า “พระเจ้ายังรักคุณเสมอ”