คิดถึงคนไกล

ตอนภรรยาไปธุระนอกเมืองแล้วบอกว่าแวะ “เล่นโยคะกับแม่” เราดีใจนะที่เขาได้ดูแลสุขภาพและใช้เวลากับครอบครัว แต่พอถึงเวลากลับบ้านเงียบๆ ความคิดถึงมันก็ทำงานทันที แบบที่ในหัววนอยู่ว่า “สบายดีอยู่หรือเปล่า” อยากเจอ อยากกอด แต่ก็ “ไม่ได้เจอ” จริงๆ สิ่งที่ช่วยเราได้คือการยอมรับความรู้สึกก่อนเลย ว่าคิดถึงก็คิดถึง ไม่ต้องฝืนทำเป็นเข้มแข็งตลอด แล้วค่อยหาวิธีดูแลใจให้ผ่านช่วงห่างกันไปอย่างไม่พัง 1) คุยกันให้ชัดตั้งแต่ก่อนเดินทาง เราจะถามเขาตรงๆ ว่าไปกี่วัน ตารางแน่นไหม ช่วงไหนสะดวกคุยกัน เพราะพอรู้กรอบคร่าวๆ แล้ว เราจะไม่คอยเช็กโทรศัพท์ทั้งวันจนเหนื่อยเอง 2) ตั้ง “เวลานัดหมาย” สั้นๆ แต่สม่ำเสมอ ไม่ต้องวิดีโอคอลยาวๆ ทุกคืนก็ได้ แค่โทร 5–10 นาทีหรือส่งเสียงสั้นๆ ตอนก่อนนอนก็พอ เราชอบใช้ประโยคง่ายๆ เช่น “วันนี้เป็นไงบ้าง เหนื่อยไหม” หรือ “คิดถึงนะ” แค่นี้ก็เหมือนได้โอบกอดกันทางใจ 3) เปลี่ยนความคิดถึงให้เป็นกิจกรรมที่ทำได้จริง ช่วงที่เขาไปโยคะกับแม่ เราจะใช้เวลาจัดบ้าน ซักผ้า เตรียมของกินไว้รอ หรือทำเมนูที่เขาชอบ แบบนี้พอเขากลับมา เราจะรู้สึกว่าเรา “รออยู่ตรงนี้” แบบมีความหมาย ไม่ใช่รออย่างทรมาน 4) ลดการคิดมากด้วยการทำให้ชีวิตมีจังหวะ ถ้าเริ่มฟุ้งว่าเขาทำอะไรอยู่กับใคร เราจะดึงตัวเองกลับมาด้วยกิจกรรมเบาๆ เช่น เดินเล่น ฟังเพลง อ่านหนังสือ หรือออกกำลังกายตามคลิปสั้นๆ ที่บ้าน ช่วยให้ใจนิ่งขึ้นเยอะ 5) พอกลับมาแล้ว คุยกันด้วยความอ่อนโยน แทนที่จะเริ่มด้วยคำถามรัวๆ เราจะเริ่มด้วย “กลับมาแล้ว ดีใจจัง” แล้วค่อยถามเรื่องทริป เรื่องโยคะ เรื่องแม่ของเขา ให้เขารู้สึกปลอดภัยที่จะเล่า และเราก็ได้ใกล้กันมากขึ้น สำหรับใครที่กำลังอยู่ในช่วงต้องห่างกับคนรักเพราะเขาไปธุระนอกเมือง ไม่ว่าเหตุผลอะไร ความคิดถึงมันเป็นเรื่องธรรมดามากๆ แค่ดูแลใจตัวเองดีๆ สื่อสารพอดีๆ แล้วเดี๋ยววันที่ได้เจอกันก็จะหวานกว่าเดิม