Delve into the legend of the "ghost," the top of the pilot of the Thai superstition.
Delve into the legend of the "ghost," the top of the pilot of the Thai superstition.
The ghost is one of the most unique ghosts because it is the few types of ghost that have magically adapted "household snatchers" into flying aids.
1.Origin: When magic becomes a curse
The belief in the "play of" or superstition is often associated with men who go to black magic classes, such as invulnerability or extreme compassion, but there is a reason for "entry" or "wrong teacher," such as:
Violate the subject's taboo (e.g., do not eat leftovers from others, do not walk through banana crutches)
The mind is not strong enough to control the subjects learned.
Did not perform the ceremony to spit the subject or pass the teacher when the time came
When "entry" occurs, the body and mind change, becoming semi-human, semi-ghost animals at night.
2. Physical and flight aids (The Aerodynamics)
The most interesting point of the hubris is the folk aviation "engineering":
Rice frying coils: The hubbub will wear large woven bamboo coils on both arms (some legend it is tied at all) to replace the wings in the flutter, creating lift.
Praying pestle: Use a large stone pestle or wooden pestle, tied at the waist to hang down between the legs, or use a Western witch's broom-like ride, to serve as a "rudder" to steer and balance in the air.
Dress: Often only wearing a mole-colored rays or a single turban, the upper body is naked to make the most streamlined movement.
3. Behavior and livelihood
Appearance time: Only during the night, especially the dark night.
Food: The taste of eating like a "ghost" is like rotten, fishy, filth, and excrement. For this reason, in the old days, the excrement and excrement were often described as a "couple pack" or a fan, because they were often seen in the same place, a pit latrine or a dump behind the village.
Habits: Rarely hurt people directly like ghosts, but often annoy or scare them, and often hide from the lights.
4. Weaknesses and protection
The ancients believed that the hubris, although flying and bewitched, had weaknesses:
Fear of thorns: Planting thorny trees around a house (such as a thorn or a spine) will prevent a swooping down near it.
Fatigue: Because of the force of the flutter arm, the flutter cannot fly for very long and often has to rest on the ground.
Fight People: If caught by a person while being a person figure (during the day), the hubris will be very embarrassed and often rush away.
5. In the current view
Anthropologically, creating a ghost story can be "creating a social norm" to remind men of the ancients not to become too obsessed with superstition, or to describe the image of someone who does not work but often sneaks out of their home at night to do bad things.
ถ้าใครเคยได้ยินผู้ใหญ่พูดว่า “อย่าออกไปนอกบ้านดึกๆ เดี๋ยวเจอกระหัง” นี่น่าจะเป็นหนึ่งในผีไทยที่ติดหูมากที่สุดเลยค่ะ/ครับ เพราะภาพจำมันชัดมาก—ผู้ชายบินโฉบไปมาเหนือหมู่บ้านตอนกลางคืน ใช้ “กระด้งฝัดข้าว” เป็นปีก แล้วมี “สากตำข้าว” ห้อยหรือค้ำเป็นเหมือนหางเสือ บางตำนานยังเล่าว่านุ่งผ้าโจงกระเบนสีแดงด้วย ยิ่งทำให้หลายคนอยากค้นหา “รูปผีกระหัง/ผีกระหัง ภาพวาด” เพื่อเห็นหน้าตาชัดๆ กระหัง คืออะไร? โดยรวมเขาถูกจัดเป็นผีประเภทหนึ่งที่มีความเชื่อผูกกับไสยศาสตร์หรือการเล่นของ มากกว่าจะเป็นผีตายโหงแบบน่ากลัวเลือดสาด จุดเด่นคือ “กลางวันเป็นคน กลางคืนออกหากิน” เลยทำให้คำถามยอดฮิตอย่าง “ผีกระหังเกิดจากอะไร” มักไปจบที่เรื่องคนเรียนอาคมแล้วของเข้าตัว/ผิดครู หรือทำผิดข้อห้ามบางอย่างจนควบคุมวิชาไม่ได้ (บ้านไหนเชื่อเรื่องนี้จะยิ่งเล่าละเอียดมาก) แล้วกระหังบินได้ยังไง? ตำนานส่วนใหญ่จะอธิบายแบบบ้านๆ แต่นึกภาพตามได้ดี: กระด้งฝัดข้าวทำหน้าที่เหมือนปีก ต้องใช้แรงแขนกระพือเพื่อพยุงตัวขึ้น ส่วนสากตำข้าวเหมือนตัวช่วยทรงตัวและบังคับทิศทาง คล้ายหางเสือ ทำให้มีอีกคำถามที่คนชอบเสิร์ชคือ “กระหังใช้อะไรบิน” ซึ่งคำตอบก็มักหนีไม่พ้นสองอย่างนี้นี่แหละ ถ้าถามว่า “ผีกระหังมีจริงไหม” ส่วนตัวมองว่าเป็นความเชื่อพื้นบ้านที่สะท้อนชีวิตชนบทมากกว่า ทั้งอุปกรณ์ที่ใช้ (กระด้ง/สาก) ก็เป็นของในครัวเรือนจริงๆ และฉากที่เล่าก็มักเป็นหมู่บ้านยามค่ำคืน มีเรือนไทย ต้นมะพร้าว ลานบ้าน—เหมือนภาพวาดที่เราเคยเห็นตามหนังสือผีหรือการ์ตูนผีไทยเลย อีกมุมที่ทำให้เรื่องกระหังถูกเล่าซ้ำบ่อย คือมันมี “บทเรียน” แอบซ่อน เช่น เตือนคนไม่ให้หมกมุ่นไสยศาสตร์ หรือเตือนคนที่ชอบแอบออกไปทำเรื่องไม่ดีตอนดึกๆ พอโยงแบบนี้จะเข้าใจว่าทำไมในเวอร์ชัน “กระหังการ์ตูน/กระหังตลก” ถึงถูกหยิบไปเล่นได้ง่าย เพราะคาแรกเตอร์มันทั้งน่ากลัวและชวนขำในเวลาเดียวกัน ถ้าอยากอ่าน/ดูรูปผีกระหังให้สนุกขึ้น ลองสังเกตรายละเอียดในภาพวาด: กระด้งเป็นปีกจริงไหม สากตำข้าวอยู่ตำแหน่งไหน ฉากหลังเป็นหมู่บ้านแบบใด และการแต่งกาย (บางที่ชอบวาดเป็นโจงกระเบนสีแดง) รายละเอียดเล็กๆ แบบนี้ทำให้ตำนานผีกระหังแต่ละท้องถิ่น “ไม่เหมือนกันซะทีเดียว” และนั่นแหละคือเสน่ห์ของผีไทยเรื่องนี้
