วิทน์ปลายฝัน🖤
ปลายฝันเป็นคนสดใส ร่าเริง และดันทุรังในความรัก
เขาตามจีบวิทน์มานาน ตั้งแต่สมัยเรียน จนใคร ๆ ก็พากันเอือม
บอกชอบ
บอกรัก
ยื่นน้ำให้
ซื้อข้าวให้
จนตอนนี่ก็มารอรับตอนเลิกงาน
ทำทุกอย่างเหมือนวิทน์คือโลกทั้งใบ
แต่วิทน์กลับเฉยชา ไม่เห็นค่าความพยายามของปลายฝันเลยสักนิด
“อย่ามายุ่งกับกูนักเลยปลายฝัน กูรำคาญ”
คำพูดนั้นปลายฝันจำได้ขึ้นใจ แต่เขาก็ยังยิ้มเหมือนเดิม
“งั้นวันนี้ขอแค่อยู่ใกล้ ๆ ก็พอครับ”
ใคร ๆ มองว่าปลายฝันโง่ แต่สำหรับเขา—เขารักวิทน์จริง ๆ
จนกระทั่งวันหนึ่ง…ปลายฝันไม่มาหาเขาอีก
ไม่ส่งข้าว
ไม่ส่งน้ำ
ไม่ทัก
ไม่โทร
ไม่แวะผ่านหน้าออฟฟิศ
วิทน์รู้สึกแปลก ใจหวิวเหมือนสูญเสียอะไรไปอย่างถาวร
เขาเดินไปหน้าร้านกาแฟที่ปลายฝันชอบนั่งรอ—แต่ไม่มีใคร
เดินผ่านป้ายรถเมล์ที่เคยนั่งรอ—ก็ว่างเปล่า
วิทน์หยิบโทรศัพท์ขึ้นดู
ไม่มีข้อความ ไม่มีมิสคอล
หัวใจเขาค่อย ๆ จมดิ่ง จนสุดท้ายทนไม่ไหว ตัดสินใจไปหาปลายฝันที่บ้าน
แม่ของปลายฝันเป็นคนเปิดประตู ดวงตาบวมแดง
พอเห็นวิทน์ น้ำตายิ่งไหลหนักกว่าเดิม
“วิทน์…ปลายฝันเขา…ไม่สบาย”
หัวใจวิทน์เหมือนถูกบีบ
“เขาเป็นอะไรครับแม่”
แม่เม้มปากก่อนตอบเสียงสั่น
“…มะเร็งระยะสุดท้าย”
โลกของวิทน์หยุดหมุน
มะเร็ง…ระยะสุดท้าย…
“ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล แต่เขาไม่อยากให้ใครบอก เขาบอกว่าเขาเหนื่อยแล้วลูก…”
คำว่า เหนื่อยแล้ว ทิ่มใจวิทน์ เพราะเขารู้ดีว่าใครทำให้ปลายฝันหมดแรงจะรัก
หมดแรงจะรอ
หมดแรงจะยืนอยู่ในโลกใบนี้
⸻
บนเตียงคนป่วย – วันที่วิทน์มาถึงสายเกินไป
วิทน์รีบไปโรงพยาบาลทั้งที่หายใจไม่ทัน มือสั่นจนผลักประตูแทบไม่ออก
ปลายฝันนั่งพิงหัวเตียง ผอมจนแทบจำไม่ได้ ใบหน้าซีด แต่ดวงตายังอ่อนโยนเหมือนเดิม
พอเห็นวิทน์ เขาก็ยิ้มจาง ๆ
“พี่วิทน์…มาทำไมครับ”
วิทน์เดินเข้าไปแทบไม่ไหว เขาคุกเข่าข้างเตียง
“ทำไมไม่บอกกู…ปลายฝัน”
น้ำตาวิทน์ไหลไม่รู้ตัว ปลายฝันยื่นมือสั่น ๆ มาเช็ดให้
มือเล็ก ๆ ที่เคยตามเขาตลอด
“ก็พี่ไม่ชอบผมนี่ครับ ผมไม่อยากให้พี่ลำบาก”
“ใครบอกว่ากูไม่ชอบ!” วิทน์เสียงสั่น
“มึงหายไปกูจะบ้าอยู่แล้ว มึงรู้ไหม…กูเพิ่งรู้ว่าที่ผ่านมา กูโง่แค่ไหน”
ปลายฝันหัวเราะแผ่ว ๆ
“ผมดีใจ…ที่ได้ยินแบบนี้สักครั้ง”
วิทน์จับมือที่อ่อนแรงเย็นชืดแน่น
“กูรักมึง…ได้ยินไหมปลายฝัน กูรักมึง อย่าไปไหนเลย…ได้โปรด”
ปลายฝันน้ำตาไหล
“ผมก็รักพี่…รักมาตลอด แต่ว่า—”
เขาไอหนักจนเลือดซึมออกริมฝีปาก
“ผมอยู่ไม่ทันให้พี่รักผมหรอกครับ”
“ไม่! อย่าพูดแบบนั้น!” วิทน์กอดเขาแน่น
“กูจะรักษามึง กูจะพามึงไปทุกที่ กูจะ—”
ปลายฝันส่ายหัวเบา ๆ
“ผมเหนื่อยแล้วจริง ๆ ครับ แต่…ขอบคุณนะ ที่รักผมในวันนี้”
มือที่อ่อนแรงแตะแก้มวิทน์เบา ๆ
“ถ้าเกิดชาติหน้า ผมขอเจอพี่ก่อนนะ…จะได้จีบก่อนใคร”
วิทน์ตัวสั่นทั้งตัว
“กูสัญญา…ชาติหน้ากูจะเป็นคนตามจีบมึงก่อน จะไม่พลาดมึงอีกแล้ว”
ปลายฝันยิ้มเล็ก ๆ ก่อนหลับตาลง
ลมหายใจค่อย ๆ จางหายไป
วิทน์ร้องไห้เหมือนคนเสียสติ—เพราะเขารู้ว่า
ทุกอย่าง…สายไปแล้วจริง ๆ
⸻
งานศพ
งานศพเงียบสงบ วิทน์ยืนมองรูปปลายฝันนานเป็นชั่วโมง
เขาพูดเสียงแผ่วเหมือนกระซิบ
“ถ้าย้อนกลับได้…กูจะรักมึงตั้งแต่วันที่มึงยิ้มให้กูครั้งแรก
ชาติหน้า…เราจะไม่พลาดกันอีก”
สายลมเย็นพัดผ่าน ราวกับคำสัญญาของปลายฝันยังลอยอยู่ใกล้ ๆ
และวิทน์ก็รู้ดีว่า—
บางครั้ง…เราจะรู้ค่าของคนหนึ่งก็ต่อเมื่อเราไม่มีโอกาสได้รักเขาอีกแล้วจริง ๆ
🥺 cr: diamondd591 #mtbb #pov #ฟิคสั้น #ฟิคสั้นมาร์คแบม #นิยายมาร์คแบม
ในเรื่องราวของ "วิทน์ปลายฝัน" ที่เล่าเรื่องความรักระหว่างสองคนจากมุมมองของปลายฝัน ผู้ซึ่งเป็นคนสุขสดใสร่าเริงและไม่ยอมแพ้ในความรัก ถึงแม้จะถูกรำคาญจากฝ่ายวิทน์ แต่เขาก็ยังคงแสดงความรักด้วยการดูแลทุกอย่างรอบตัว ทั้งยื่นน้ำ ซื้อข้าว และรอรับวิทน์หลังเลิกงาน เพื่อทำให้วิทน์รู้สึกเหมือนได้รับความรักทั่วทั้งโลกใบนี้ เรื่องนี้สะท้อนให้เห็นถึงความจริงว่า "ความรัก" ไม่ได้ถูกตอบแทนเสมอไปตามความตั้งใจของเรา หลายครั้งที่คนเรามองข้ามหรือมองไม่เห็นความพยายามของคนที่รักเราจริงๆ จนกระทั่งสายเกินไป เมื่อปลายฝันป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายและไม่ต้องการให้ใครรู้ วิทน์จึงได้ตระหนักถึงความจริงใจในความรักที่ปลายฝันมีให้ และรักนั้นก็เปลี่ยนจากความเฉยชาเป็นความเสียใจอย่างลึกซึ้ง มะเร็งระยะสุดท้ายที่ปลายฝันเผชิญ นอกจากจะบอกถึงความเจ็บป่วยทางกายแล้ว ยังทำให้เห็นถึงความเจ็บปวดทางใจ ทั้งความกลัวและความเหนื่อยล้า ซึ่งสื่อถึงคำว่า "ผมอยู่ไม่ทันให้พี่รักผมหรอกครับ" ที่เป็นข้อความโดนใจ สร้างความสะเทือนใจให้กับผู้ที่อ่าน เรื่องราวนี้สอนให้เราเห็นคุณค่าของเวลาที่เรามีต่อคนที่เรารัก และความสำคัญของการแสดงออกซึ่งความรักในเวลาที่ยังไม่สายเกินไป นอกจากนี้ยังย้ำเตือนถึงการสื่อสารและความเข้าใจระหว่างคู่รักที่สำคัญต่อความสัมพันธ์อย่างแท้จริง เมื่อคนที่เรารักต้องจากไป อาจจะสายเกินกว่าที่จะได้แก้ไขอะไรแล้ว แต่เราสามารถใช้โอกาสที่มีอยู่ให้ดีที่สุด สัญญาของวิทน์ที่จะรักปลายฝันในชาติหน้าและไม่พลาดกันอีกแสดงถึงความหวัง ความเสียใจ และความผูกพันที่ยิ่งใหญ่ แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ร่วมกันในโลกนี้ จึงไม่น่าแปลกใจที่หลายคนชื่นชอบนิยายฟิคสั้น แนวโรแมนติกดราม่านี้ ที่สอดแทรกประเด็นความรัก ความสูญเสีย และความหวังในอนาคตอย่างลึกซึ้ง ด้วยเนื้อหาที่ตรงใจและทำให้ผู้อ่านรู้สึกอินกับตัวละครอย่างแท้จริง หากคุณชื่นชอบนิยายหรือเรื่องราวที่เต็มไปด้วยความรู้สึกจริงใจและความอบอุ่นใจ ถึงแม้จะมีคราบน้ำตา เรื่องนี้จะสร้างความประทับใจและทำให้คุณคิดถึงคุณค่าของความรักและชีวิตมากขึ้นอย่างแน่นอน
🥺🥺🥺