หลายครั้งที่เราได้ยินคำพูดว่า “อย่าคิดมาก” จากคนรอบข้าง เราอาจรู้สึกว่ามันเป็นคำปลอบใจที่ง่าย ๆ ดี แต่เมื่อถึงเวลาที่ตัวเราเองต้องเผชิญกับความคิดหรือความกังวล มันกลับไม่ง่ายเลยที่จะบอกกับตัวเองแบบนั้น ผมเคยพบว่าการใช้คำนี้กับคนอื่นเหมือนเป็นการบอกให้เขาหลีกเลี่ยงการคิดในเรื่องที่สร้างความเครียดหรือความวิตกกังวล แต่เมื่อตัวเองมีความรู้สึกแบบเดียวกัน กลับรู้สึกว่ามันเป็นการตัดสินใจลำบากและเหมือนกับกำลังปิดบังความรู้สึกตัวเอง แท้จริงแล้ว การที่เราจะปลอบใจตัวเองได้มากขึ้น อาจต้องเริ่มจากการเข้าใจและยอมรับความคิดหรือความรู้สึกนั้นก่อน เช่น ลองเขียนสิ่งที่คิดลงในบันทึก หรือพูดคุยกับใครสักคนที่ไว้ใจ เพื่อให้ความคิดนั้นไม่ถูกเก็บกดไว้เพียงลำพัง นอกจากนี้การฝึกทำสมาธิ การหายใจลึก ๆ และใช้เวลาอยู่กับตัวเองก็ช่วยให้ใจสงบขึ้นได้ ผมพบว่าสิ่งเหล่านี้ทำให้ไม่จำเป็นต้องบอกตัวเองว่า “อย่าคิดมาก” แต่เป็นการให้โอกาสใจได้จัดการกับความคิดอย่างมีสติ สุดท้ายนี้ ถ้าคุณก็เคยผ่านช่วงเวลาที่รู้สึกเหมือนคำปลอบใจนั้นช่วยใครได้ แต่อยากให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นด้วย ลองปรับวิธีคิดและให้เวลาตัวเองอยู่กับความรู้สึกเหล่านั้นอย่างจริงใจ บางทีการยอมรับและเข้าใจตัวเองอาจเป็นกุญแจที่ทำให้ความคิดไม่กลายเป็นภาระหนักในใจอีกต่อไป