จากกันโดยสมบรูณ์

ถ้าใครกำลังอยู่ในช่วง “จากกันโดยสมบูรณ์” แล้วอยากหาที่ไปนั่งทบทวนใจแบบไม่ต้องฝืนยิ้ม นิทรรศการนี้เป็นหนึ่งในงานที่เรารู้สึกว่า “เข้าใจความรู้สึกคนถูกทิ้ง/คนที่ต้องทิ้ง” ได้ค่อนข้างตรง งานไม่ได้พยายามสอนให้เข้มแข็งทันที แต่พาเราไล่ดูอารมณ์เป็นชั้นๆ ตั้งแต่คิดถึง โกรธ งง โทษตัวเอง ไปจนถึงยอมรับ สิ่งที่เราชอบคือวิธีเล่าเรื่องด้วย “ข้อความ” ที่อยู่เต็มผนังและอยู่ในกระดาษแผ่นเล็กๆ แนวคำทำนายคนเศร้า (มีจังหวะให้ลองดึงดู) ข้อความสั้นๆ บางประโยคเหมือนหลุดมาจากไดอารี่ช่วงอกหักจริงๆ ทำให้เราอ่านแล้วเผลอหยุดนานกว่าที่คิด เหมือนเจอประโยคที่เคยพูดกับตัวเอง เช่นเรื่องเวลาไม่เยียวยา ความรู้สึกติดอยู่ในฤดูอกหัก หรือการ move on ที่วนเป็นวงกลม อีกมุมที่จำได้คือภาพงานกระดาษฉีกขาดกับดอกกุหลาบแดงในแจกันดำ ภาพมันเรียบแต่แรง เหมือนสรุปความสัมพันธ์ที่ขาดออกจากกันแบบไม่มีทางต่อกลับ และตรงนี้เองที่ชื่อ “จากกันโดยสมบูรณ์” ทำงานมากๆ เพราะมันไม่ได้แปลว่าเกลียดกัน แต่มันคือการยอมรับว่า “มันจบแล้วจริงๆ” ในงานมีองค์ประกอบที่เหมือนตั้งใจให้คนกลับมาหาตัวเอง เช่นป้ายยาว “I AM พอ” (เห็นแล้วรู้สึกเหมือนโดนเตือนเบาๆ ว่าเราไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไรกับใคร) และข้อความแนวถามตัวเองว่าเขาทิ้งฉัน หรือฉันทิ้งเขา หรือเราทิ้งกัน มันพาเราไปไกลกว่าคำว่าเสียใจ กลายเป็นการมองความสัมพันธ์แบบมีมิติขึ้น เรื่องภาษาหยาบ: บางส่วนของงานมีคำแรงเพื่อสื่ออารมณ์โกรธ/ระบาย (เป็นงานศิลปะที่ตั้งใจสะท้อนด้านมืดของความรู้สึก) ถ้าใครเซนซิทีฟกับคำหยาบ แนะนำให้เตรียมใจนิดนึง แต่สำหรับเรา มันช่วยให้เห็นว่าความเศร้ามันไม่สวยตลอดเวลา และการยอมรับด้านนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของการก้าวต่อไป ทิปเล็กๆ สำหรับไปดูให้ได้ฟีล: เผื่อเวลาเดินอ่านข้อความทีละมุม ถ่ายรูปเฉพาะมุมที่รู้สึก “โดน” แล้วจดประโยคที่อยากจำกลับไปหนึ่งประโยค (ของเราเป็นแนวรักตัวเองให้มากขึ้น) ออกมาจากงานแล้วเหมือนได้วางอะไรบางอย่างลง แม้จะยังไม่หายดี แต่เบาลงจริงๆ