Also a long-distance loveðĨđðĨš
He and his girlfriend were friends in high school, grade 5, we worked in sports because we were in the same color. At that time he had a girlfriend but didn't survive, hahahaha. He broke up with that person. As for his girlfriend, he liked him since he was still dating that person, but he refused all the time because he didn't want to lose friends. And then back and forth, it came to make me feel better from being heartbroken to beat each other. Normally, playing with friends. One day it was quiet to not know what. And then why care? But, I really didn't accept myself that I really liked it and refused. In the end, I was weak to talk. A few months from a friend to a talk from a girlfriend. Yes, it would like He was a girlfriend. At that time, it was very happy. See you every day, eat together, go home together, go to the house. Parents love to know both sides. When approaching college, we were addicted to a nursing class in Saraburi Province, making us far away to be together. It was very difficult. In the beginning of separation, it was very difficult. We were almost never alone, had a girlfriend to be a part of the life event throughout, the girlfriend made everything. We didn't cry every day, wanted the girlfriend to come back. With a society that changed, new friends made our girlfriend change from never being addicted to friends to friends. From asking, waiting to worry about it. This is 1 reason why we have to end up together for 1 year, always separated for 1 month. We broke up because of the distance, so things changed. We are very sad, crying every day for a month before pulling ourselves up. Each person has a new one. Blocked together, can not contact or know about the other person. He is the one who blocked us before, hahahaha. Broke up for 2 months. My girlfriend unblocked us. At first I didn't know why because he already has a new person. After coming to know again, broke up. Very quickly, hahahaha. I was secretly happy, but I didn't understand. Fall came in a few days, but I reconciled and then reconciled like him. I was hesitant and confused with my heart for almost a month, but during the break-up, I never met. On December 25, he had a job at the old school, which is the school that we used to study together in high school. He went to the school. On that day too, the two of us met that day for the first time after breaking up and they came back to reconcile. We both cleared our hearts. Hug each other. Yes, I cried, hahahahaha. We both talked about how to reconcile. What is it? Why? We cleared each other to the conclusion that we came back to talk like a New Year's gift to each other. Mum, hahahaha. After the New Year, they came to visit the island together for the first time. It was really happy. In my heart, I thought that there must be something. It really is. I was asked to be a 2nd girlfriend with the word "Come back together?" I'm confused. It's like a dream. Why can we still come back together far away? I haven't seen each other. I can't talk. It's inexplicable. I said yes, I don't think. And this date is even better than the year I've been dating. He's better, more attentive. There is something to say. Talking directly. From never having you, now talking to each other, it's normal. It's more comfortable than ever. It's the happiest to be dating for 1 month. My girlfriend invited us back home to the glass pool to meet relatives. Grandparents. It corresponds to my girlfriend's birthday too. It's very warm. I really love that everyone thinks that breaking up with the old person and coming back. If they are really good, why break up? It is not a reason to say that people are not like. Maybe they were friends at that time. Emotions are based on many factors. But believe me, if love is ready to adjust and forgive both of them, there is nothing damaged to try again. Maybe it may be more than the past. ðĐ·ðĐ·ðĐ·ðŦķðŧ# Love story# Long distance girlfriend # Love girlfriend
āļāļēāļāļāļĢāļ°āļŠāļāļāļēāļĢāļāđāļāļĢāļāļāļāļāļāļđāđāđāļāļĩāļĒāļāļāļĩāđāđāļĨāđāļēāļāļķāļāļāļ§āļēāļĄāļĢāļąāļāļāļēāļāđāļāļĨāđāļĨāļ°āļāļēāļĢāđāļĒāļāļŦāđāļēāļāđāļĨāđāļ§āļāļĨāļąāļāļĄāļēāļāļāļāļąāļāđāļŦāļĄāđ āļāļĄāļāļīāļāļ§āđāļēāđāļĢāļ·āđāļāļāļāļĩāđāļŠāļ°āļāđāļāļāđāļŦāđāđāļŦāđāļāļ§āđāļēāļāļ§āļēāļĄāļĢāļąāļāđāļĄāđāđāļāđāļāļāļĨāļāđāļāļĩāļĒāļāđāļāđāļāļēāļĢāđāļĨāļīāļāļāļąāļ āđāļāđāļĒāļąāļāļĄāļĩāđāļāļāļēāļŠāļāļĩāđāļāļ°āđāļĢāļīāđāļĄāļāđāļāđāļŦāļĄāđāļāđāļēāļāļąāđāļāļŠāļāļāļāđāļēāļĒāđāļāļĢāļĩāļĒāļĄāđāļāđāļĨāļ°āļāļĢāļąāļāļāļąāļ§āđāļāđāļāļĩ āļāļēāļĢāļĢāļąāļāļāļēāļāđāļāļĨāļĄāļĩāļāļ§āļēāļĄāļāđāļēāļāļēāļĒāļŦāļĨāļēāļĒāļāļĒāđāļēāļ āļāļąāđāļāđāļĢāļ·āđāļāļāļāļ§āļēāļĄāđāļŦāļāļē āļāļ§āļēāļĄāđāļĄāđāļĄāļąāđāļāļāļāđāļāļāļēāļĢāļŠāļ·āđāļāļŠāļēāļĢ āđāļĨāļ°āļāļēāļĢāđāļāļĨāļĩāđāļĒāļāđāļāļĨāļāļāļāļāļŠāļ āļēāļāđāļ§āļāļĨāđāļāļĄāļĢāļāļāļāļąāļ§ āđāļāđāļ āđāļāļ·āđāļāļāđāļŦāļĄāđ āļŦāļĢāļ·āļāļŠāļąāļāļāļĄāđāļŦāļĄāđāļāļĩāđāđāļāđāļĨāļ°āļāđāļēāļĒāļāđāļāļāđāļāļāļīāļ āđāļĄāļ·āđāļāļĢāļđāđāļŠāļķāļāļ§āđāļēāļāļ§āļēāļĄāļŠāļąāļĄāļāļąāļāļāđāļāļ·āļāļāļēāļāļĨāļ āļŦāļĢāļ·āļāđāļĢāļīāđāļĄāļŦāđāļēāļāđāļŦāļīāļ āļŠāļīāđāļāļŠāļģāļāļąāļāļāļ·āļāļāļēāļĢāđāļāļīāļāđāļāļāļļāļĒāļāļąāļāļāļĒāđāļēāļāļāļĢāļāđāļāļāļĢāļāļĄāļē āđāļāļ·āđāļāđāļŦāđāđāļāđāļēāđāļāļāļ§āļēāļĄāļĢāļđāđāļŠāļķāļāđāļĨāļ°āļāļąāļāļŦāļēāļāļāļāļāļąāļāđāļĨāļ°āļāļąāļ āđāļĄāđāļāļĨāđāļāļĒāđāļŦāđāļāļ§āļēāļĄāđāļāļĩāļĒāļāļāļąāđāļāļāļąāđāļāļāļ§āļēāļĄāļŠāļąāļĄāļāļąāļāļāđāļāļāđāļāļīāļāļāļēāļĢāđāļāđāļēāđāļāļāļīāļ āļāļđāđāđāļāļĩāļĒāļāđāļĨāđāļēāļ§āđāļēāļāđāļ§āļāđāļĢāļāļŦāļĨāļąāļāđāļĒāļāļāļąāļāļāđāļāļāļāđāļēāļāļĨāļģāļāļēāļ āļĄāļĩāļāļēāļĢāļĄāļāđāđāļŦāļāļēāđāļĨāļ°āđāļŠāļĩāļĒāđāļāļĄāļēāļāļāļķāđāļāđāļāđāļāđāļĢāļ·āđāļāļāļāļāļāļīāļāļāļāļāļ§āļēāļĄāļĢāļąāļāļāļēāļāđāļāļĨāļāļĩāđāđāļāļīāđāļāļāļāđāļ āļāļģāđāļāļ°āļāļģāļŠāļģāļŦāļĢāļąāļāļāļāļāļĩāđāđāļāļāļŠāļāļēāļāļāļēāļĢāļāđāđāļāļāļāļĩāđāļāļ·āļāđāļŦāđāđāļāđāđāļ§āļĨāļēāđāļĒāļĩāļĒāļ§āļĒāļēāļāļīāļāđāļāļāļāļāļāļąāļ§āđāļāļ āđāļĨāļ°āļāļĒāļēāļĒāļēāļĄāđāļĄāđāļĨāļ·āļĄāļ§āđāļēāļāļ§āļēāļĄāļĢāļąāļāļāđāļāļāļāļēāļĢāļāļ§āļēāļĄāļāļĒāļēāļĒāļēāļĄāļāļēāļāļāļļāļāļāđāļēāļĒ āļŠāļīāđāļāļāļĩāđāļāđāļēāļŠāļāđāļāļāļ·āļ āļāļēāļĢāļāļĩāđāļāđāļēāļĒāļŦāļāļķāđāļāļāļĨāļāļāļĨāđāļāļāđāļĨāļ°āđāļŠāļāļāļāļ§āļēāļĄāļāđāļāļāļāļēāļĢāļāļĨāļąāļāļĄāļēāļāļđāļāļāļļāļĒ āđāļāđāļāļŠāļąāļāļāļēāļāļāļĩāđāļāđāļāļāļāļāļ§āđāļēāļāļ§āļēāļĄāļĢāļđāđāļŠāļķāļāļĒāļąāļāđāļĄāđāļāļ āđāļĨāļ°āļāļ§āļēāļĄāļŠāļąāļĄāļāļąāļāļāđāļĄāļĩāđāļāļāļēāļŠāļāļ·āđāļāļāļđāđāļāđāđāļāļāļāļēāļāļ āļāļēāļĢāđāļāļāļāļąāļāļāļĩāļāļāļĢāļąāđāļāđāļāļ§āļąāļāļāļēāļāļāļĩāđāđāļĢāļāđāļĢāļĩāļĒāļāđāļāđāļēāđāļāđāļāđāļŦāļĄāļ·āļāļāļāļļāļāđāļāļĨāļĩāđāļĒāļāđāļŦāđāļāļąāđāļāļāļđāđāđāļāđāđāļāļĨāļĩāļĒāļĢāđāđāļāļāļąāļ āđāļĨāļ°āđāļĢāļīāđāļĄāļāđāļāđāļŦāļĄāđāļāļĩāļāļāļĢāļąāđāļāļāđāļ§āļĒāļāļ§āļēāļĄāđāļāđāļēāđāļāļāļĩāđāļĄāļēāļāļāļķāđāļ āļāļēāļāļāļĢāļ°āļŠāļāļāļēāļĢāļāđāļāļĩāđāđāļŦāđāļāđāļāđāļāļąāļāļ§āđāļēāļāļ§āļēāļĄāļĢāļąāļāļāļēāļāđāļāļĨāđāļĄāđāļāļģāđāļāđāļāļāđāļāļāļāļāļāļĩāđāļāļēāļĢāđāļĨāļīāļāļāļąāļāđāļŠāļĄāļāđāļ āļŦāļēāļāļĄāļĩāļāļ§āļēāļĄāļāļĢāđāļāļĄāļāļĩāđāļāļ°āļāļĢāļąāļāđāļāļĨāļĩāđāļĒāļāđāļĨāļ°āđāļŦāđāļāļ āļąāļĒāļāļąāļāđāļŦāļĄāđ āļāļ§āļēāļĄāļŠāļąāļĄāļāļąāļāļāđāļāđāļŠāļēāļĄāļēāļĢāļāļāļĨāļąāļāļĄāļēāļāļĩāļāļķāđāļāđāļĨāļ°āļĄāļąāđāļāļāļāļāļ§āđāļēāđāļāļīāļĄāđāļāđ āļāļēāļĢāđāļāļīāļāļāļēāļāļĢāđāļ§āļĄāļāļąāļāļĢāļ°āļŦāļ§āđāļēāļāļŠāļāļāļāļāđāļāļĢāļ°āļĒāļ°āđāļāļĨāļāļąāđāļāļāļēāļāļāļ°āļĨāļģāļāļēāļ āđāļāđāļāđāļēāļāļąāđāļāļāļđāđāļŠāļ·āđāļāļŠāļēāļĢāļāļąāļāļāļĩāđāļĨāļ°āļĄāļĩāđāļāđāļēāļŦāļĄāļēāļĒāļĢāđāļ§āļĄāļāļąāļ āļāđāđāļāđāļāđāļāđāļāđāļāļĩāđāļāļ°āļĢāļąāļāļĐāļēāļāļ§āļēāļĄāļĢāļąāļāđāļŦāđāļĒāļ·āļāļĒāļēāļ§ āļŠāļļāļāļāđāļēāļĒāļāļĩāđ āļāļĒāļēāļāļāļ°āļŠāđāļāļāđāļāļāļ§āļēāļĄāļāļķāļāļāļāļāļĩāđāļāļģāļĨāļąāļāđāļāļāļīāļāļāļ§āļēāļĄāļĢāļąāļāļāļēāļāđāļāļĨāļ§āđāļē "āļāļĒāđāļēāļāļĨāļąāļ§āļāļĩāđāļāļ°āđāļĢāļīāđāļĄāđāļŦāļĄāđ āđāļĄāđāļāļ°āđāļāļĒāđāļāđāļāļāļ§āļāđāļāļāļāļĩāļ āļŦāļēāļāļāļļāļāđāļĨāļ°āļāļāļĢāļąāļāļāļĢāđāļāļĄāļāļĩāđāļāļ°āđāļāļīāļāđāļāđāļĨāļ°āļāļĢāļąāļāļāļąāļ§āđāļāļ·āđāļāļāļąāļāđāļĨāļ°āļāļąāļ āļāļ§āļēāļĄāļĢāļąāļāļāļĢāļąāđāļāđāļŦāļĄāđāļāļ°āļŠāļ§āļĒāļāļēāļĄāđāļĨāļ°āđāļāđāļāđāļĢāļāļāļ§āđāļēāļāļĩāđāđāļāļĒāđāļāđāļ"
