ห้ามบอกลูกสาว
⭐️ : 10/10
เรื่องโดย : มิกิโตะ ชิเน็น
แปล : ทินภาส พาหะนิชย์
:ตอนที่ได้อ่านเล่มนี้หัวใจเต้นด้วยความตื่นเต้นและลุ้นไปกับตัวละครทุกครั้ง เพราะเมื่อตัวละครเห็นเบาะแสเราก็จะเห็นด้วย เมื่อตัวละครเข้าใจเราก็จะเข้าใจด้วย เมื่อตัวละครรู้ความจริงเราก็รู้ด้วย เหมือนเราได้เป็นส่วนหนึ่งของการหาความจริง ไม่ได้เพียงผู้อ่านที่รู้เรื่องราวทั้งหมดแล้วมาสังเกตรา ยละเอียดในเนื้อเรื่องทีหลัง ในเรื่องนี้เราอาจจะกำลังเป็นจิฮายะที่เสียใจเรื่องพ่อแต่ก็ยังต้องหาความจริง หรือเราอาจจะเป็นชิโอริที่มาทำงานด้านชันสูตรศพเพราะต้องการสื่อสารกับผู้ตายผ่านร่างกายของเขา เป็นอีกเรื่องที่พออ่านจบแล้วอ้าปากค้างเพราะความตกใจและโล่งใจ
เรื่องย่อ : เมื่อผู้ตายได้ทิ้งข้อความปริศนาไว้บน "ผนังกระเพาะอาหาร" พร้อมลงท้ายว่า ห้ามบอกลูกสาว แต่เรื่องราวก็ได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อผู้ที่ชันสูตรศพและเจอข้อความนี้คือ "จิฮายะ"ลูกสาวของผู้ตาย และเพื่อนของเธอ "ชิโอริ" ข้อความประหลาดถูกทิ้งเอาไว้เช่นนี้ การสืบหาความจริงจึงเริ่มจากความหมายของมัน แต่ใครจะไปคาดคิดว่าสิ่งแปลกประหลาดนี้จะนำพาทั้งคู่ย้อนกลับไปหาเรื่องราวของคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเม ื่อยี่สิบแปดปีก่อนที่ยังไม่สามรถสรุปปิดคดีได้ ความน่าตกใจคือเมื่อพ่อของจิฮายะสิ้นใจ ฆาตกรก็ได้เริ่มลงมือก่อเหตุขึ้นอีกครั้ง ทั้งสองเรื่องราวมีความเกี่ยวพันจากอดีตมาจนถึงปัจจุบัน…แต่ทางด้านไหนกัน? ข้อความบนผนังกระเพาะอาหารเป็นเพียงความน่าตกใจที่พึ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น หนังสือเล่มนี้จะนำพาเธอทั้งสองและผู้อ่านไปพบความจริงที่น่าตื่นเต้น ตกใจ และเศร้าใจ ว่าแท้จริงแล้วข้อความนั้นคืออะไร ทำไมถึงห้ามบอกลูกสาว ต่อไปนี้จะเป็นการแข่งกับเวลา ความจริง และชีวิตของเหยื่อที่จะต้องไม่มีใครสูญเสียอีกเพราะ "นกกระเรียนพันตัวเริ่มฆ่าคนอีกแล้ว"
#หนังสือแนวฆาตกรรม #อ่านตามlamon8 #BookReview #bookcommunity #รีวิวหนังสือ
การอ่านหนังสือห้ามบอกลูกสาวทำให้ผมรู้สึกเชื่อมโยงกับตัวละครอย่างลึกซึ้งจริงๆ โดยเฉพาะตอนที่เราต้องติดตามเหตุการณ์ไปพร้อมกับจิฮายะและชิโอริ การได้ซึมซับความรู้สึกสับสนและการค้นหาความจริงเหมือนกับกำลังเป็นส่วนหนึ่งของการสืบสวนนี้เอง ข้อความลึกลับบนผนังกระเพาะอาหารถือเป็นจุดเริ่มต้นที่น่าสนใจและสร้างความระทึกใจแบบไม่หยุดหย่อน แต่ที่ผมชอบมากคือประเด็นของการห้ามบอกลูกสาว ซึ่งเปิดมุมมองใหม่เกี่ยวกับความลับในครอบครัวที่ซ่อนเร้นและผลกระทบจากอดีตที่ยังคงกดทับจิตใจ นอกจากบทบาทของจิฮายะในฐานะลูกสาวผู้สูญเสียพ่อแล้ว ชิโอริซึ่งเป็นนักชันสูตรศพก็ทำให้เรื่องราวมีความสมจริงและลึกซึ้งขึ้น เพราะเธอกำลังสื่อสารกับผู้ตายผ่านร่างกายของเขาเอง ผมรู้สึกเหมือนได้มองเห็นความเชื่อมโยงระหว่างชีวิตและความตายผ่านสายตาของเธอ เรื่องนี้ยังสะท้อนความซับซ้อนของคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหลายสิบปีที่แล้ว และวิธีที่อดีตยังคงส่งผลต่อปัจจุบัน การผสมผสานระหว่างความลึกลับและเรื่องราวส่วนบุคคลทำให้ผมแทบวางหนังสือไม่ลง โดยส่วนตัวผมเห็นว่า "นกกระเรียนพันตัวเริ่มฆ่าคนอีกแล้ว" เป็นประโยคที่ชวนให้คิดและจินตนาการต่อถึงวิธีการใช้สัญลักษณ์และภาษาที่มีความหมายซ่อนอยู่ หลังจากอ่านจบ ความรู้สึกเศร้าใจและโล่งใจผสมผสานกันอย่างลงตัว ซึ่งถือเป็นผลลัพธ์ที่หนังสือแนวฆาตกรรมที่ดีควรสร้างได้ สรุปแล้ว หนังสือเล่มนี้เหมาะสำหรับคนที่ชื่นชอบเรื่องลึกลับและการสืบสวนที่ซับซ้อน และอยากสัมผัสความรู้สึกของการค้นหาความจริงแบบเรียลไทม์ผ่านตัวละครที่มีชีวิตจริงในเรื่องราวห้ามบอกลูกสาวนี้