สำหรับใครที่เกิดในยุค 90 คงเข้าใจดีถึงความสำคัญของมื้อพิเศษที่ต่างจากวันนี้ การได้กิน KFC ในสมัยนั้นเหมือนกับอาหารเหลา คนส่วนใหญ่ต้องรอโอกาสพิเศษ เช่น วันปิดเทอม เพื่อที่จะได้เดินทางและลิ้มรสของอร่อยนี้ ในประสบการณ์ของผมเอง การที่จะได้กิน KFC ไม่ใช่เรื่องง่าย ตากับยายจะต้องพานั่งรถไฟเกือบ 2 ชั่วโมงจากปัตตานีมาหาดใหญ่ เพียงเพื่อจะได้ลิ้มรสไก่ทอดกรอบส่งกลิ่นหอมที่หาที่ไหนไม่ได้เหมือนกัน ความตั้งใจนี้แสดงให้เห็นถึงความรักและความใส่ใจที่มีต่อกันของครอบครัว การนั่งรถไฟในวันเดียวกลับไปกลับมา เป็นความทรมานและความสุขปะปนกัน แต่พอถึงเวลานั่งดูคนที่เรารักกินอาหารอย่างมีความสุข ก็ถือเป็นความทรงจำที่มีค่ามาก สิ่งเหล่านี้ไม่ได้เป็นแค่เรื่องของอาหาร พวกเขาคือช่วงเวลาที่แสดงถึงความผูกพัน ความอดทนและการสร้างความทรงจำดีๆ ร่วมกันในครอบครัว ถึงแม้ในปัจจุบันนี้การกิน KFC จะง่ายขึ้นมาก แต่ความรู้สึกและคุณค่าในมื้ออาหารที่เคยได้รับในวัยเด็กยังคงตราตรึงใจไม่เปลี่ยนแปลง อยากแนะนำว่าการแบ่งปันความทรงจำเก่าๆ นี้กับลูกหลาน หรือแม้แต่เพื่อนๆ จะช่วยให้เราเข้าใจคุณค่าของเวลาและความรักในครอบครัวได้มากขึ้น และยังเป็นการส่งต่อความอบอุ่นนี้ไปสู่คนรุ่นใหม่อีกด้วย