ผมเกิดและโตที่อำเภอท่าตูม จังหวัดสุรินทร์ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีชุมชนคนเขมรอีสานใต้จำนวนมาก ทำให้ภาษาเขมรที่พูดในบริเวณนี้มีสำเนียงและรูปแบบเฉพาะที่แตกต่างจากภาษาเขมรทั่วไป การฟังและพูดภาษาเขมรอีสานใต้จึงเป็นสิ่งที่คนในพื้นที่นี้คุ้นเคยและภาคภูมิใจมาก ในชีวิตประจำวันของคนที่นี่ ภาษาเขมรถูกใช้สื่อสารกันอย่างแพร่หลาย ไม่ว่าจะกับครอบครัว เพื่อน หรือชุมชนรอบข้าง ความสามารถในการใช้ภาษาเขมรได้อย่างไหลลื่นช่วยสร้างความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นและสร้างความเข้าใจในวัฒนธรรมที่ร่วมกัน นอกจากภาษาแล้ว การแสดงออกทางวัฒนธรรม เช่น ประเพณี งานบุญ และการแต่งกาย ก็ยังคงรักษาเอกลักษณ์ความเป็นเขมรไว้อย่างชัดเจน ซึ่งสร้างความภาคภูมิใจให้กับคนในท้องถิ่นและผู้ที่เติบโตที่นี่ แม้ว่าจะพูดภาษาไทยได้ แต่สำเนียงและความชำนาญในการใช้ภาษาไทยอาจไม่เทียบเท่าคนในเมืองใหญ่ และมีการผสมผสานคำพูดที่เป็นเอกลักษณ์ เช่น การพูดตก หรือนำคำบางคำมาใช้ในบริบทเฉพาะ ซึ่งเห็นได้จากการพูดว่า "ยี้ฮ้อง" ที่บ่งบอกถึงวิธีการสื่อสารในกลุ่มคนเขมรอีสานใต้ จากประสบการณ์ตรง ผมพบว่าการรักษาภาษาเขมรและวัฒนธรรมนี้ไม่เพียงแต่ช่วยสร้างรากฐานทางสังคมที่มั่นคง แต่ยังทำให้คนรุ่นใหม่ได้เรียนรู้และเคารพในมรดกทางวัฒนธรรมของตนด้วย ไม่ว่าจะเป็นในแง่ของภาษา ประเพณี หรือทัศนคติที่สืบทอดต่อกันมา