จากประสบการณ์ส่วนตัวและการสังเกตชีวิตรอบตัว พบว่าการเป็นคนจนในประเทศไทยไม่ได้หมายถึงแค่รายได้ต่ำเท่านั้น แต่ยังหมายถึงต้นทุนชีวิตที่สูงขึ้นอย่างไม่เป็นธรรม เช่น การเข้าถึงบริการสุขภาพที่มีคุณภาพ การศึกษา หรือแม้แต่ความสุขและความบันเทิงที่ถูกจำกัดจำนวนและรูปแบบอย่างชัดเจน คำพูดยอดฮิตว่า "จน เครียด กินเหล้า" นั้นเป็นมุมมองที่มองข้ามบริบททางสังคมและระบบโครงสร้างที่ซับซ้อน คนจนมักถูกปล่อยให้อยู่ในวงจรของความเครียดโดยไม่มีทางเลือกอื่น ๆ เช่น การทำงานที่ไม่มีเสถียรภาพ การได้รับค่าจ้างที่ไม่เป็นธรรม หรือแม้แต่ค่าครองชีพที่แพงขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่สอดคล้องกับรายได้ที่มี นอกจากนี้ ยังต้องเผชิญกับค่าบริการต่าง ๆ ที่สูงกว่าคนที่มีฐานะดี เช่น ค่าขนส่งหรือค่ารักษาพยาบาลที่เป็นค่าใช้จ่ายหลักของครอบครัวที่ยากจน การบริโภคสินค้าหรืออาหารคุณภาพสูงก็เป็นเรื่องยาก ส่งผลให้คนจนต้องเลือกใช้สิ่งที่ถูกกว่าแต่เสียสุขภาพหรือคุณภาพชีวิต ในแง่ของจิตใจ การเผชิญกับความไม่เท่าเทียมในสังคมและขาดโอกาสนำไปสู่ความเครียดสะสมและความรู้สึกหมดหวัง การรับมือแบบง่าย ๆ ด้วยการดื่มเหล้าหรือเครื่องดื่มแอลกอฮอล์กลายเป็นทางออกที่เห็นได้บ่อย แต่อันที่จริงเป็นเพียงปลายเหตุที่สะท้อนปัญหาลึกซึ้งกว่านั้น สุดท้าย การเปิดใจรับรู้ถึงความเป็นจริงและการสนับสนุนทางสังคม เช่น การเข้าถึงความรู้ การสร้างโอกาสด้านอาชีพ และระบบสวัสดิการที่เข้มแข็ง เป็นหนทางที่จะช่วยลดผลกระทบของความจนและทำให้ความสุขในชีวิตไม่ใช่สิ่งที่จำกัดอยู่เพียงสำหรับกลุ่มคนที่มีฐานะดีเท่านั้น