ในช่วงเวลาที่โควิด-19 ระบาดอย่างรุนแรง หลายคนอาจมองหาแง่มุมบวกเพื่อให้กำลังใจ แต่สำหรับบางกลุ่ม โดยเฉพาะคนชายขอบที่ประสบกับความสูญเสียโดยตรง สถานการณ์กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความท้อแท้ ที่วัดเต็มไปด้วยผู้คน จนไม่อาจรับศพเพื่อประกอบพิธีกรรมได้ทันที หลายครั้งที่ต้องรอคิวนานจนทำให้ความรู้สึกของครอบครัวและคนรอบข้างเต็มไปด้วยความสับสนและเศร้าโศก เรื่องราวนี้ทำให้เราต้องตั้งคำถามว่า “คำขอบคุณโควิด” ที่ถูกโพสต์กันในโซเชียลเป็นจริงสำหรับทุกคนไหม? น้ำทะเลที่ใสสะอาด หรือธรรมชาติที่ฟื้นฟูตัวเอง เป็นเรื่องที่เห็นได้ชัด แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้รับความช่วยเหลือหรือมีโอกาสมองโลกในแง่บวกแบบนั้น ฉันรู้สึกเห็นด้วยกับพี่แขกคำผกา ที่เป็นเหมือนเสียงสะท้อนแทนกลุ่มคนที่ถูกทอดทิ้งในสังคม กลุ่มคนที่ความเจ็บปวดและความจริงของชีวิตพวกเขาไม่ได้รับการรับฟังอย่างจริงจัง เป็นเรื่องที่สะเทือนใจแต่ก็ควรได้รับการพูดถึงและทำความเข้าใจ เพื่อไม่ให้คนกลุ่มนี้รู้สึกเหมือนภาระหรือผู้ไม่มีค่า ตัวเลือกในการใช้ชีวิตของพวกเขามักถูกจำกัด และถูกกดทับจากสังคมที่มองข้ามความทุกข์นี้ การเปิดใจรับฟังและยอมรับความแตกต่างเป็นสิ่งสำคัญ รวมถึงการสนับสนุนหนังสือและงานเขียนที่สะท้อนเรื่องราวเหล่านี้ เช่น #ก็ซ้ายนี่คะ ที่แนะนำไว้ในบทความ ซึ่งเป็นแหล่งความรู้และแรงบันดาลใจในการเข้าใจและเห็นอกเห็นใจอีกมุมของชีวิต ในประสบการณ์ส่วนตัว ฉันเคยเจอคนที่ต้องเผชิญความยากลำบากและความรุนแรงในชีวิต พวกเขามักถูกมองข้ามหรือถูกตัดสินโดยสังคม แต่เมื่อเราได้ฟังและเข้าใจจริง ๆ เราพบว่าหลายคนมีความหวัง และต้องการโอกาสเพียงเล็กน้อยที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตตนเองให้ดีขึ้น เรื่องเหล่านี้ไม่ใช่แค่บทเรียนของโควิดแต่คือบทเรียนของมนุษยธรรมที่ควรได้รับการยอมรับในทุกสถานการณ์ ดังนั้น การมองโลกในแง่บวกไม่จำเป็นต้องปิดกั้นความเจ็บปวดหรือความจริงใจ แต่ควรเป็นการยอมรับเข็มทิศชีวิตที่หลากหลาย เพื่อให้เราอยู่ร่วมกันในสังคมได้อย่างเข้าอกเข้าใจและเป็นมนุษย์ต่อกันจริง ๆ