ซีนเปิดเรื่องในหนัง Split ถือเป็นตัวอย่างที่ดีมากของการสร้างบรรยากาศความตึงเครียดในพื้นที่จำกัดที่ทำให้ความหลอนยิ่งเพิ่มพูนขึ้นอย่างน่าทึ่ง ผู้ชมจะรู้สึกเหมือนอยู่ในเหตุการณ์จริง เพราะภาพและสถานการณ์ที่วางไว้คุ้นเคยมาก ๆ คือเด็กสาวสามคนที่กำลังกลับบ้านหลังงานเลี้ยงในค่ำคืนธรรมดา ๆ แต่จู่ ๆ เหตุการณ์กลับพลิกผันทันทีเมื่อตัวละครเจอกับชายแปลกหน้าที่ไม่ได้เป็นพ่อผู้ปกครองขับรถแทน สิ่งที่น่ากลัวในฉากนี้ไม่ใช่แค่ความรุนแรงทางกายภาพ แต่เป็นความรู้สึกที่ว่า “โลกปกติ” ซึ่งควรจะปลอดภัยกำลังจะถูกฉีกทิ้งอย่างสิ้นเชิง โดยเฉพาะในพื้นที่แคบ ๆ อย่างรถยนต์ ซึ่งไม่มีทางหนี ไม่มีใครช่วยได้ และไม่มีเวลาตั้งตัว ความกลัวในแบบที่แตกต่างนี้จึงทำให้ฉากเปิดเรื่องนี้จำได้ไม่ลืม นอกจากนี้ยังสะท้อนให้เห็นว่าเหตุการณ์ร้ายแรงในชีวิตบางครั้งไม่ได้เริ่มต้นจากที่มืดร้าง แต่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ควรจะเป็นช่วงเวลาปลอดภัยที่สุดแทน ซึ่งเพิ่มมิติความน่ากลัวให้กับเนื้อเรื่องและทำให้ผู้ชมรู้สึกมีส่วนร่วมในความรู้สึกนั้น ฉากนี้ทำให้ฉันตระหนักว่าในหนังแนว Psychological Thriller การนำเสนอความกลัวผ่านรายละเอียดเล็ก ๆ และการสร้างบรรยากาศที่ได้รับการถ่ายทอดอย่างสมจริงนั้น เป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้หนังสร้างความหลอนและเก็บความรู้สึกของผู้ชมได้นานหลายวันหลังดูจบ การดูหนัง Split โดยเฉพาะฉากเปิดช่วยย้ำเตือนว่าความปลอดภัยนั้นเป็นเรื่องเปราะบางและบางครั้งเหตุการณ์ฝันร้ายอาจเริ่มต้นได้จากสถานการณ์ที่ดูเหมือนจะธรรมดาที่สุดเท่านั้นเอง