Thai manatee is endangered!!!!
The Thai manatee crisis is endangered, a sad story that no one has told...But it is actually happening in the Thai Sea
Do you know? Manatees are Thailand's protected wildlife, but today...Less than 100 of them remain.
Because manatees are marine animals that are sensitive to climate and environmental changes, the gradual reduction of manatees reflects the image of the "sick sea" more clearly than any sound.
Today, Qualy would like to tell you three major reasons why the Thai manatee is fully endangered...
1. The earth is boiling. The rising temperature causes the seagrass to degrade, which is the main food of manatees, resulting in a shortage of manatees.
2. Swim farther out to find food, making it easily tired, risk sticking to fishing nets or hitting the boat to death.
3. Malnutrition affects reproduction, makes it difficult to have children. Population is declining. (Manatees give 2 - 7 years / 1 child)
And there's another silence...It is a human being made of plastic waste that floats the sea and the ocean from irresponsible consumption.
Is it time for all of us to take environmental responsibility for sustainability, a milestone that will allow so-called "manatees" to live on the planet before their voices...Will be silent forever
เวลาคนค้นคำว่า “พะยูน” ส่วนใหญ่กำลังอยากรู้ว่าแท้จริงแล้วพะยูนคืออะไร ทำไมถึงสำคัญ และตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับพะยูนไทยบ้าง เราเลยลองรวบรวมข้อมูลแบบอ่านง่ายจากที่เจอในข่าว+สิ่งที่เห็นจากประเด็นในโพสต์นี้ เผื่อช่วยให้เข้าใจภาพรวมมากขึ้น พะยูน (Dugong) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเล กิน “หญ้าทะเล” เป็นอาหารหลัก เลยถูกเรียกว่าเหมือนนักดูแลทุ่งหญ้าทะเลแบบกลาย ๆ เพราะพื้นที่ที่หญ้าทะเลสมบูรณ์มักสะท้อนว่าทะเลบริเวณนั้นยังสุขภาพดีอยู่ แต่พอโลกรวน น้ำทะเลอุ่นขึ้น หญ้าทะเลเสื่อมโทรม พะยูนก็เหมือนโดนตัดแหล่งอาหารไปทีละน้อย สิ่งที่น่ากังวลอีกอย่างคือเวลาอาหารน้อยลง พะยูนอาจต้องว่ายออกไปหาไกลขึ้น ทำให้เหนื่อยล้าและเสี่ยงเกิดอุบัติเหตุมากขึ้น เช่น ติดแห/อวนประมง หรือชนเรือ ยิ่งพะยูนเป็นสัตว์ที่ต้องขึ้นมาหายใจเป็นระยะ ๆ การบาดเจ็บแม้เล็กน้อยก็อาจกระทบการเอาชีวิตรอดได้ ประเด็น “สืบพันธุ์ช้า” ก็สำคัญมาก พะยูนไม่ได้มีลูกถี่ ๆ บางข้อมูลบอกว่าให้ลูกห่างกันหลายปี และมักได้ครั้งละ 1 ตัว พอจำนวนประชากรน้อยอยู่แล้ว การสูญเสียจากอุบัติเหตุหรือขาดอาหารเพียงไม่กี่ครั้งก็ทำให้ฟื้นตัวยากมาก ถ้าถามว่าเราในฐานะคนทั่วไปช่วยอะไรได้บ้าง แบบที่ทำได้จริงในชีวิตประจำวัน เราว่าเริ่มจากการลดขยะที่ไหลลงทะเลก่อนเลย โดยเฉพาะพลาสติกใช้ครั้งเดียว: พกแก้วน้ำ/ขวดน้ำใช้ซ้ำ เลือกของใช้ที่ทนและใช้นาน (เช่นแก้วที่ฝาปิดมิดชิดกันฝุ่น วัสดุ Food Safe อย่าง PP รีไซเคิลถ้ามีตัวเลือก) และแยกขยะให้ถูกต้อง ขยะชิ้นเล็ก ๆ พอหลุดลงทางน้ำสุดท้ายก็ไปถึงทะเลได้เหมือนกัน อีกอย่างที่ทำแล้วเห็นผลคือ “ช่วยกันรายงาน/สนับสนุนพื้นที่หญ้าทะเล” ถ้าไปเที่ยวทะเลแล้วเห็นเรือวิ่งเร็วใกล้เขตหญ้าทะเล เห็นอวนวางผิดพื้นที่ หรือพบสัตว์ทะเลบาดเจ็บ ลองแจ้งหน่วยงานท้องถิ่น/อุทยาน/ศูนย์ช่วยเหลือสัตว์ทะเลใกล้พื้นที่ (อย่างน้อยทำให้ข้อมูลไปถึงคนที่จัดการได้) สุดท้าย เราคิดว่าการแชร์ความรู้แบบไม่ดราม่าเกินไปก็ช่วยได้เหมือนกัน เพราะพะยูนไม่ได้เป็นแค่ “สัตว์น่ารัก” แต่เป็นสัญญาณว่าทะเลเรากำลังป่วยหรือดีขึ้น ถ้าเราช่วยกันลดปัจจัยเสี่ยง ทั้งเรื่องโลกรวน ขยะพลาสติก และความปลอดภัยในทะเล โอกาสที่พะยูนจะอยู่ต่อก็มีมากขึ้นจริง ๆ
