デートの友人について青少年に教える10の詩💗
これらの10のことは、あなたの思春期の子供と話すための方法にすぎません。実際、あなたの人生を通じて得られるすべての経験は、あなたの子供に教える教訓になるでしょう。私たちのような親は、常にあなたの子供の良いメンターであり、安全な場所であることができます。
。。。 ティーンエイジャーであることも疲れます。
เวลาพูดเรื่อง “การคบเพื่อน” กับลูกวัยรุ่น เราจะพยายามไม่เริ่มด้วยการห้าม เพราะยิ่งห้ามยิ่งเถียง แต่เริ่มด้วยการคุยแบบชวนคิด เช่น “ช่วงนี้สนิทกับใครที่สุด” “อยู่กับกลุ่มนี้แล้วรู้สึกยังไง” เพื่อให้ลูกเล่าเองก่อน แล้วเราค่อยเติมมุมมองให้เขาเลือกได้ดีขึ้น อีกเรื่องที่หลายบ้านสงสัยคือ “เพื่อนที่จริงใจ ดูยังไง” เรามักชวนลูกสังเกตจากพฤติกรรมเล็กๆ ที่เกิดซ้ำๆ มากกว่าคำพูดหวานๆ 1) เพื่อนที่จริงใจจะไม่กดดันให้ทำสิ่งที่ไม่อยากทำ เช่น ชวนโดดเรียน สูบบุหรี่ ดื่ม หรือท้าทายอะไรเสี่ยงๆ ถ้าลูกปฏิเสธแล้วเพื่อนโกรธ/ตัดเพื่อน นั่นคือสัญญาณแดง 2) เคารพขอบเขตและความลับ ไม่เอาเรื่องส่วนตัวไปเล่าต่อ หรือแคปแชตไปนินทา 3) เวลามีปัญหา ไม่หายไปเฉพาะตอนเราไม่สนุกด้วย เช่น ตอนสอบตก มีเรื่องที่โรงเรียน หรือทะเลาะกับเพื่อนคนอื่น 4) กล้าพูดตรงๆ แบบหวังดี ไม่ใช่ชมอย่างเดียว แต่เตือนด้วยเหตุผล (และเตือนแบบไม่ทำให้อับอาย) 5) ทำให้เราเป็นตัวเองได้ ไม่ต้องฝืนแต่งตัว พูด หรือทำตัว “ขอดูดีเพื่อน” เพื่อให้เข้ากลุ่ม ถ้าลูกถามว่า “แล้วจะรู้ได้ไงว่าเราควรอยู่กลุ่มนี้ต่อไหม” เราใช้คำถามเช็กใจง่ายๆ 3 ข้อ: - หลังอยู่กับเพื่อนกลุ่มนี้ ฉันรู้สึกดีขึ้นหรือแย่ลง? - ฉันต้องโกหกพ่อแม่/ครูบ่อยขึ้นเพราะเพื่อนหรือเปล่า? - ถ้าวันหนึ่งฉันมีปัญหา คนในกลุ่มจะช่วยคิดทางออก หรือซ้ำเติม? อีกมุมที่อยากเติมคือ การสอนลูกให้ “เป็นเพื่อนที่ดี” ด้วย เพราะบางครั้งดราม่าเกิดจากการสื่อสารของเราด้วยเหมือนกัน เราจะชวนลูกฝึก 4 อย่าง: ฟังให้จบก่อนตอบ, ไม่ตัดสินเร็ว, ขอโทษเป็นเมื่อทำพลาด, และไม่โพสต์เหน็บแนมในโซเชียล (โพสต์ทีเดียวเพื่อนทั้งห้องเห็น) สุดท้าย ถ้าวันไหนลูกเริ่มมีเพื่อนใหม่/เปลี่ยนกลุ่ม อย่าเพิ่งตีความว่าแย่เสมอไป วัยรุ่นกำลังลองผิดลองถูก สิ่งที่ช่วยที่สุดคือพ่อแม่เป็น “พื้นที่ปลอดภัย” ให้ลูกกลับมาคุยได้ โดยไม่ซ้ำเติม เช่น แทนที่จะถามว่า “เห็นไหม แม่บอกแล้ว” ลองเป็น “เกิดอะไรขึ้น เล่าให้แม่ฟังได้ไหม เดี๋ยวเราช่วยกันคิด” แบบนี้ลูกจะไม่ปิดประตูใส่เรา และยังกล้าขอความช่วยเหลือเมื่อเจอสถานการณ์เสี่ยงจริงๆ
