10の理由。❌学校に行きたくない。
私たちには幼稚園があり、幼稚園の1学期があり、あなたは「学校に行きたくない」と言うのが好きです。😅
しかし、先生を観察して贖罪を求め、毎日彼女に尋ねることで、大きな問題はありませんでした。
上記の10の理由のうち、
私たちの子供は1、2、5、7の問題を抱えています。
まあ、私は母にとても夢中です。私はまだ先生を知りません、私は調整しなければなりません。あなたが好きではないことがいくつかありますが、私はしなければなりません。私の気分は😅落胆しているようなものなので、面白くありません。学校に行きたくない。
しかし!！！ 一ヶ月後、あなたはとてもうまく適応しました。
学校に行きたくないという不満があります。
しかし、私は早起きしました。曲がりませんでした。🥰
赤ちゃんに調整する時間を与えなければならない。
親友ができ始めた。断定的になり始めた。
学校の時間中に友人を招待して話を始めましょう😄
✨子供たちは私たちが思っていたよりも良いです。
ถ้าใครกำลังค้นหา “โรงเรียนศูนย์รวมน้ำใจ” แล้วเจอสถานการณ์เดียวกับบ้านเรา คือ ลูกวัยอนุบาลบอกว่าไม่อยากไปโรงเรียน อยากบอกว่าไม่จำเป็นต้องแปลว่าโรงเรียนไม่ดีเสมอไปนะคะ หลายครั้งเป็น “ช่วงปรับตัว” ของเด็ก โดยเฉพาะเด็กที่เพิ่งเข้า อนุบาล 1 ใหม่ๆ บ้านเราใช้วิธีเริ่มจากสังเกตให้ชัดก่อนว่า ลูกไม่อยากไปโรงเรียนเพราะอะไร (บางวันแค่ไม่อยากตื่นเช้า บางวันติดแม่ บางวันกังวลเรื่องเพื่อน) แล้วค่อยคุยกับครูแบบไม่กล่าวโทษ เช่น “ช่วงนี้น้องดูยังไม่ค่อยคุ้นกับครู/กิจกรรม มีอะไรที่คุณครูสังเกตเพิ่มไหมคะ” การได้ข้อมูลจากครูช่วยมาก เพราะบางอย่างที่บ้านไม่เห็น เช่น เวลาทำกิจกรรมกลุ่ม ลูกอาจยังไม่กล้าพูด หรือกลัวทำผิด สิ่งที่ช่วยบ้านเราในช่วงเช้า (ที่ทำให้ไม่งอแง) คือทำ “รูทีนเดิมทุกวัน” ให้คาดเดาได้ เช่น ตื่น-ล้างหน้า-แต่งตัว-กินเช้า-ออกบ้าน เวลาใกล้เคียงกัน และพยายามไม่ต่อรองตอนหน้าประตูโรงเรียน เพราะยิ่งยืดเวลา เด็กยิ่งลังเล เราใช้ประโยคสั้นๆ ซ้ำๆ เช่น “แม่มาส่งแล้ว แม่ไปรับหลังเลิกเรียนแน่นอน” แล้วส่งให้ครูรับต่อทันที อีกอย่างที่เวิร์กคือ “ซ้อมแยกกันแบบค่อยเป็นค่อยไป” ที่บ้าน เช่น ให้ลูกอยู่กับญาติ/พี่เลี้ยงช่วงสั้นๆ แล้วค่อยเพิ่มเวลา เพื่อให้เขาเรียนรู้ว่าพ่อแม่หายไปแล้วกลับมารับจริง รวมถึงเล่าให้ลูกฟังล่วงหน้าเป็นขั้นตอนว่าไปโรงเรียนจะเจออะไรบ้าง (เจอคุณครู ทำกิจกรรม กินข้าวกลางวัน นอนกลางวัน แล้วแม่มารับ) เด็กอนุบาลหลายคนสบายใจขึ้นเมื่อรู้ลำดับเหตุการณ์ ถ้าลูกบอกว่า “ไม่มีเพื่อน” เราจะไม่รีบสอนให้ “ต้องมีเพื่อนเยอะๆ” แต่จะช่วยตั้งเป้าเล็กๆ เช่น วันนี้ลองยิ้มให้เพื่อน/ขอยืมสี/นั่งใกล้เพื่อนคนนึง แล้วกลับมาชวนเล่าว่าได้ทำไหม บางบ้านอาจช่วยด้วยการนัดเจอเพื่อนนอกเวลาเรียนสั้นๆ เพื่อให้คุ้นกันเร็วขึ้น สุดท้าย ถ้าลูกไม่อยากไปโรงเรียนต่อเนื่องหลายสัปดาห์ ร้องไห้หนักขึ้น นอนไม่หลับ ปวดท้องก่อนออกบ้านบ่อย หรือมีร่องรอยบาดเจ็บ/กลัวแบบผิดปกติ แนะนำคุยกับครูและโรงเรียนแบบจริงจังอีกครั้ง เพื่อเช็กว่าเป็นเรื่องการปรับตัวทั่วไป หรือมีปัจจัยอื่นที่ต้องช่วยกันแก้ค่ะ สำหรับบ้านเรา พอให้เวลา + สื่อสารกับครู + ทำรูทีนเดิมๆ ผ่านไปประมาณ 1 เดือน ลูกดีขึ้นมาก เริ่มมีเพื่อน เริ่มกล้าแสดงออก ถึงยังมีบ่นบ้างแต่ไปได้แบบไม่งอแงค่ะ