Leave! 7 this thing in the old year.

ถ้าคุณกำลังอยู่ในความสัมพันธ์ที่ “พยายามอยู่ฝ่ายเดียว” ขอให้รู้ไว้ว่าอาการนี้มันเหนื่อยจริงๆ เหนื่อยแบบไม่ใช่แค่ทะเลาะกัน แต่คือเราต้องเป็นคนเริ่มก่อนเสมอ ง้อก่อนเสมอ ทักก่อนเสมอ และคอยเดาว่าอีกฝ่ายรู้สึกอะไร ทั้งที่ความสัมพันธ์ควรเป็นพื้นที่ปลอดภัย ไม่ใช่งานพาร์ตไทม์ที่เราทำคนเดียว สิ่งที่ฉันใช้เช็กตัวเองว่าเข้าข่ายพยายามอยู่ฝ่ายเดียวไหม มีอยู่ไม่กี่ข้อ แต่ชัดมาก เช่น - เราเป็นฝ่ายวางแผน/นัดเจอตลอด แต่อีกฝ่าย “แล้วแต่” หรือหายไป - เราพูดความรู้สึกแล้วโดนบอกว่าคิดมาก หรือถูกเมิน - เราต้องลดความต้องการของตัวเองเพื่อให้เขาสบายใจฝ่ายเดียว - เวลาเราหายไป เขาไม่เคยตาม ไม่เคยถาม ไม่เคยแคร์ แล้วจะ “ทิ้ง” ยังไงแบบไม่เจ็บเพิ่ม? 1) เริ่มจากทิ้งความคาดหวังจากคนที่ไม่แคร์ก่อนเลย อันนี้ยากแต่คุ้ม เพราะความคาดหวังนี่แหละที่ทำให้เราวิ่งตามไม่หยุด 2) ตั้งขอบเขตชัดๆ เช่น ถ้าคุยกันแล้วไม่เคารพกัน ฉันจะหยุดคุยทันที หรือถ้าหายไปหลายวันโดยไม่บอก ฉันจะไม่รอแบบเดิมแล้ว 3) ลองหยุด “พยายาม” สักช่วงหนึ่งเพื่อดูความจริง เช่น ไม่ทักก่อน ไม่ง้อก่อน ไม่เป็นคนประคองบทสนทนา แล้วสังเกตว่าอีกฝ่ายขยับเข้ามาหาไหม ฉันเคยใช้วิธีเขียนลิสต์เหมือนแยกขยะเลย (ในหัวมีภาพถังขยะหลายสี) อะไรที่ควรทิ้งก็ทิ้งให้ถูกถัง: ของแตก/ชำรุดที่ยังเก็บไว้, เสื้อผ้าที่ไม่ใส่, อดีตที่เจ็บปวด, นิสัยเกรงใจคนอื่นจนลืมตัวเอง, และความกลัวคำว่า “ไม่พร้อม” ที่ทำให้เราติดอยู่ที่เดิม สุดท้าย ถ้าความสัมพันธ์นั้นต้อง “พยายามอยู่ฝ่ายเดียว” จนเราหายไปจากตัวเองทีละนิด มันอาจไม่ใช่ความรักที่ควรแบกไปปีใหม่ก็ได้ ปีหน้าเราไม่ต้องเก่งกว่าใครก็ได้ แค่เบากว่าเดิม ชีวิตมันปังขึ้นจริงๆ