ในชีวิตของเราแต่ละคนมักจะมีวันที่รู้สึกทรมานหรือทุกข์ใจ ซึ่งบางครั้งความรู้สึกเหล่านั้นอาจไม่ได้แค่เพียงภายนอกแต่ลึกลงไปในใจจริงๆ สำหรับผมที่โตมาจากพื้นที่ใต้ป้ายสุราษฎร์ ความรู้สึกที่ว่านี้มันเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ยากและบอกออกมาเป็นคำพูดไม่ง่ายนัก การแชร์เรื่องราวความรู้สึกของตัวเองช่วยให้รู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยความทรมานที่เก็บไว้ข้างใน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องปัญหาครอบครัว ความกดดันจากสังคม หรือความฝันที่ดูเหมือนไม่ไกลเกินเอื้อม จริงๆ แล้วตัวผมเองก็มักจะใช้วิธีการเขียนสตอรี่หรือพูดคุยกับเพื่อนๆ เพื่อระบายและจัดการกับความรู้สึก เหมือนว่าเราไม่ใช่คนเดียวที่ผ่านความยากลำบากนี้ นอกจากนี้ การรับรู้เทรนด์ในชีวิตประจำวันที่คนรุ่นใหม่แชร์กันในโซเชียลก็ทำให้เราเห็นมุมมองที่หลากหลายมากขึ้น และเป็นกำลังใจให้เราไม่รู้สึกโดดเดี่ยว เพราะเขาเองก็มีความทรมานแบบเดียวกัน สิ่งที่ช่วยได้จริงๆ คือการยอมรับตัวเองและความรู้สึกที่มี โดยไม่ต้องพยายามปิดบังหรือพยายามทำเหมือนทุกอย่างดี ผมเชื่อว่าการแสดงออกถึงความรู้สึกแบบนี้จะช่วยปลดล็อคความเจ็บปวดและเปิดทางให้เราได้ลองมองหาวิธีแก้ไขหรือเปลี่ยนแปลงที่จะทำให้ชีวิตดีขึ้นในอนาคต สำหรับใครที่กำลังรู้สึกเหมือนผม ลองเปิดใจพูดคุยหรือหาแหล่งที่ปลอดภัยสำหรับการระบายความรู้สึกดูนะครับ คุณจะพบว่าความทรมานไม่ใช่สิ่งที่ต้องเก็บไว้คนเดียว