タイの政治。リポとは誰ですか?
タイの政治。リポとは誰ですか?
by:エクドン
もし誰かが三国志を読んだことがあるなら、彼らは「リポ」という名前を覚えていただろう-誰よりも戦闘スキルを持つ勇敢な武将であるが、「不貞、真実なし」の象徴であり、踊り手に対する立場の変化、本物の踊り手であるが、利益が待っているときには裏切る準備ができているため、誰も信頼できない。
今、タイの政治を振り返ると、「リポとは誰なのか?」と思うかもしれません。
答えは一人ではなく、「新しい世代のリポ」を作り出し続ける「政治文化」かもしれません。
1.タイ版リポ:政治的な武将
三国志のリポはその多才さで際立っていますが、タイのリポは「政治的な戦い」に長けています。
今日はこのパーティーで す。明日はもう一つのパーティーです。
最初は相手に侮辱を叫んでいました。最後に、同じテーブルを食べながらバンドに戻りました。
原則?それはキャンペーンの看板のためであり、本物ではありません。
2.タイの政治イメージを反映した人物
正直ではない:リポは長い間誰にも忠実ではありませんでした。タイの政治も例外ではありません。「イデオロギー」は単なる言い訳です。「利益」が答えです。
Enterprising:リポは無謀ですが、長期的な思考が欠けており、国が最終的に壊れているかどうかに関係なく、前線だけを打ち負かすことに焦点を当てる一部の政治家と同様です。
魅力:リポはハンサムで魅力的なことで知られており、誰もが引き込まれたくなるようになっています。タイの政治家の中にも、レトリック、良い笑顔、きつい握手がありますが、最終的には人々はただほこりをかぶることしかできません。
3.なぜタイ社会には多くのリポがあるのですか?
タイ社会が道を開く
「非原則的な人々」を罰するのではなく、「よく適応した人々」を報奨する選挙制度。」
「立場を変えることが普通だ」と信じる政治文化。」
「政治をまだ受け入れている人の中には、「大丈夫、それは利益のためだ」と言う人もいます。」
4.ネットワークとは何ですか?
名前を言わずに、誰もが推測するだろう-
アスリートよりも極性を変える政治家がチームを動かす。
船長が兵士を呼ぶように、一度に一つの歓声を呼ぶ貴族。
生き残った政治的な軍閥だが、国は決して生き残らなかった。
結論として
タイのリポは単なる「人」ではなく、「無原則な政治の象徴」です。
人々に対するあなたの誠実さがなければ、あなたがどれだけ優れているかは無価値です。
結局、三国時代のリポは信頼を失って死んでしまった。
そして、「リッポ政治」に立場を置くと、タイの政治は同じ渦巻きを中心に回ることになります。
https://news-wanmai.blogspot.com/2025/09/blog-post.html
เวลาเราเห็น “การ์ตูนนักการเมือง” หลายภาพ มักใช้ภาษาภาพที่เข้าใจง่ายมาก ๆ: นักการเมืองชายหน้าตาบึ้งตึงใส่สูทผูกไทสีเหลือง ชี้ขึ้นฟ้าเหมือนกำลังสั่งการ, ด้านหลังเป็นอาคารรัฐสภากับธงชาติไทย, อีกมุมมีภาพปราศรัยกับฝูงชน ขณะที่อีกด้านกลับเป็นกลุ่มนักการเมืองยิ้มแย้มโบกธงเหมือนประกาศชัยชนะ และยังมีภาพรถยนต์ถูกเผา สื่อถึงความขัดแย้งทางการเมือง สำหรับฉัน ภาพแนวนี้มันไม่ได้แค่ “ด่า” หรือ “แซะ” นักการเมืองแบบขำ ๆ แต่เป็นการสรุปพฤติกรรมทางการเมืองทั้งระบบในเฟรมเดียว—โดยเฉพาะพฤติกรรมแบบ “ลิโป้” ที่เก่ง เอาตัวรอดไว แต่ความไว้ใจจากคนดู/ประชาชนหายไปเรื่อย ๆ สิ่งที่การ์ตูนการเมืองมักสะท้อน (และเราควรอ่านให้เป็น) 1) ท่าทาง “ชี้ขึ้นฟ้า” + หน้าตาบึ้ง = ภาพของอำนาจที่สั่งการมากกว่ารับฟัง หลายครั้งคือการสื่อว่าในสภาวะวิกฤต นักการเมืองบางคนเลือกสร้างภาพผู้นำแข็ง ๆ มากกว่าการอธิบายด้วยเหตุผล 2) ฉากปราศรัยกับฝูงชน = ความจริงอีกด้านของการเมืองคือ “การตลาด” คำพูดบนเวทีอาจเข้มข้นมาก แต่พอลงจากเวที อุดมการณ์อาจถูกพับเก็บไว้หลังฉากได้ง่าย ๆ นี่แหละที่ทำให้คนเชื่อมโยงไปถึงลิโป้—เก่งเรื่องศึก แต่ไม่ยึดหลัก 3) กลุ่มนักการเมืองยิ้มแย้มพร้อมธง = สื่อถึงการรวมกลุ่ม/จับมือ/เปลี่ยนข้างแบบฉับไว ภาพนี้มักแทงใจคนดู เพราะหลายครั้งคนที่เคยยืนคนละฝั่ง กลับมานั่งโต๊ะเดียวกันได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 4) รถยนต์ถูกเผา = เตือนว่าความขัดแย้งปลายทางไม่ได้อยู่แค่ในสภา แต่อาจลามไปบนถนนและกระทบชีวิตคนธรรมดา การ์ตูนเลยเหมือนถามกลับว่า “เกมอำนาจ” คุ้มกับความเสียหายของสังคมจริงไหม ถ้าอยากอ่านการ์ตูนนักการเมืองให้ได้ประโยชน์ ฉันใช้เช็กลิสต์ง่าย ๆ เวลาเจอภาพแชร์กันในฟีด: - ใครคือ “ตัวละครหลัก” ในภาพ และผู้วาดตั้งใจให้แทนใคร/แทนกลุ่มไหน - สัญลักษณ์สำคัญมีอะไรบ้าง เช่น รัฐสภา ธงชาติ สีของไท/เสื้อ ธง หรือฝูงชน - อารมณ์ภาพคืออะไร (กดดัน เสียดสี สงสัย โกรธ) เพราะอารมณ์คือ “ข้อความ” ครึ่งหนึ่ง - ภาพชี้ไปที่ปัญหาระยะสั้น (ดราม่ารายวัน) หรือปัญหาเชิงโครงสร้าง (ระบบที่ทำให้ลิโป้เกิดซ้ำ) สุดท้าย ต่อให้เราจะเห็นต่างทางการเมือง การ์ตูนการเมืองที่ดีมักทำหน้าที่เหมือนกระจก: สะท้อนทั้งความทะเยอทะยานของนักการเมือง ความคาดหวังของกองเชียร์ และความเสียหายจากความขัดแย้งทางการเมืองที่คนทั่วไปต้องรับเคราะห์ ถ้าอ่านให้ลึก มันจะไม่หยุดแค่ความสะใจ—แต่พาเรากลับมาตั้งคำถามว่า เรากำลังให้รางวัลกับ “ความปรับตัวเก่งแบบลิโป้” มากเกินไปหรือเปล่า