Ten-year-old trees get shade, but hundred-year-olds get shade.
🌳 "Plant a ten-year tree with shade, but plant a hundred-year-old with shadow."
In trees that are planted and then cut down before they grow, we often see the same phenomenon in "people development," which is not productive, it is cut off first - trees need good soil, clear water and sunlight, but "people trees" struggle in a society where the roots of the system are full of stones and concrete of power.
We spent decades "building a park," but instead didn't spend even a little time "building public awareness."
Schools teach to memorize, but not to question.
Politics teaches obedience, not responsibility.
Society says to grow up quickly, but doesn't say what kind of person to "grow up to be."
And every time someone tries to "branch, grow a new leaf,"
The same system will come in "trimmed" into a shape that is not cluttered by the powerful.
Ten years. Plant wood, shade.
But for a hundred years of Thai politics, we still get only shade from the same people.
That grows a tangible image.
Watering benefits instead of wisdom
And trim "people think differently" like unpleasant weeds.
If today we still leave "planting people" in the hands of those hoping to reap the benefits,
In a few hundred years, this country will have inanimate shaded concrete forests.
by: aekdon
https://news-wanmai.blogspot.com/2025/11/blog-post_83.html# My tree # Trending # Good article # Teaching article # Article
ในสังคมไทย การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์นั้นมักถูกมองข้ามอย่างน่าเสียดาย เพราะระบบและโครงสร้างในสังคมกลับเป็นดั่ง ‘หินคอนกรีต’ ที่ปิดกั้นการเติบโตอย่างแท้จริงของบุคคล การเปรียบเทียบการปลูกต้นไม้กับการปลูกคนในบทความนี้จึงชวนให้คิดเป็นอย่างยิ่งว่าการลงทุนในมนุษย์ต้องใช้เวลาและการดูแลที่ถูกต้องอย่างต่อเนื่อง เช่นเดียวกับต้นไม้ที่ต้องการดินดี น้ำ และแสงแดด คนก็ต้องการสภาพแวดล้อมทางสังคมที่เอื้ออำนวยให้การเรียนรู้และพัฒนาเกิดขึ้นจริง อย่างไรก็ตาม ในประเทศไทยยังมีแนวโน้มที่ระบบการศึกษาและการเมืองส่งเสริมการทำตามโดยไม่ส่งเสริมการตั้งคำถามหรือความรับผิดชอบต่อสังคม โครงการหรือแนวทางพัฒนาต่าง ๆ มักจะไม่ยั่งยืนเพราะขาดการพัฒนาสำนึกสาธารณะและส่งเสริมการวิพากษ์วิจารณ์สร้างสรรค์ การตัดแต่งหรือจำกัดความคิดของคนที่พยายามเปลี่ยนแปลงจึงเป็นเรื่องปกติ ทำให้เกิดวงจรปัญหาที่ไม่สามารถพัฒนาคุณภาพของบุคคลได้อย่างแท้จริง ถ้าหากสังคมไทยเริ่มต้นจากการปลูกคนด้วยการสร้างพื้นที่ในการเรียนรู้ที่แท้จริง การฝึกฝนคุณธรรม พร้อมกับปลูกฝังการคิดวิเคราะห์และวิพากษ์วิจารณ์ เราจะเห็นการเปลี่ยนแปลงใหม่ที่ช่วยทำให้เกิดความหลากหลายของความคิดและนำไปสู่การพัฒนาอย่างยั่งยืน ไม่ใช่เพียงแค่ภาพลักษณ์หรือผลประโยชน์ชั่วคราว แต่เป็นการลงทุนในอนาคตที่คนรุ่นใหม่จะกลายเป็น ‘ต้นไม้ใหญ่’ ที่ให้ร่มเงาจริง ๆ แก่สังคมได้ในระยะยาว ดังนั้น ความเข้าใจในความสำคัญของการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์จึงจำเป็นต้องมาพร้อมกับการทบทวนและปรับปรุงระบบต่าง ๆ เพื่อสร้างความยั่งยืนและความมีชีวิตชีวาทางสังคมที่แท้จริง เช่น การปฏิรูปการศึกษา การส่งเสริมสังคมประชาธิปไตยที่เปิดกว้าง การสนับสนุนให้เกิดการพูดคุยและการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วนอย่างจริงจัง รวมทั้งการเลิกยึดติดกับอำนาจและผลประโยชน์ส่วนตน เพื่อทำให้ ‘การปลูกคน’ กลายเป็นต้นไม้ใหญ่ที่แท้จริงของประเทศในวันข้างหน้า