จากประสบการณ์ตรงในการเลี้ยงลูก ผมพบว่าเด็กที่ใช้เวลาอยู่หน้าจอมากๆ แม้จะดูเหมือนมีความสามารถในการจำและเลียนแบบ แต่กลับมีข้อจำกัดในการคิดวิเคราะห์และทักษะการสื่อสารที่แท้จริง ในยุคที่เทคโนโลยีเข้ามามีบทบาทในชีวิตประจำวันอย่างมาก การปล่อยให้เด็กใช้จอเพียงอย่างเดียวโดยขาดการมีส่วนร่วมจากผู้ใหญ่หรือการเล่นแบบมีปฏิสัมพันธ์ ทำให้สมองเด็กไม่ได้รับการกระตุ้นเต็มที่ตามธรรมชาติ เช่น การพูดคุย การลงมือทำกิจกรรมต่างๆ หรือการเล่นกับพ่อแม่และเพื่อน ประสบการณ์ตรงที่เด็กได้รับจากการเล่นและสื่อสารกับผู้ใหญ่ มีส่วนสำคัญที่ช่วยพัฒนาทักษะสติปัญญาและอารมณ์อย่างครบถ้วน ซึ่งแตกต่างขั้นสุดจากเพียงแค่การชมวิดีโอหรือการดูหน้าจอเพียงอย่างเดียว นอกจากนี้ เด็กที่ใช้เวลาหน้าจอมากเกินไปมีความเสี่ยงต่อปัญหาภาษาและสมาธิที่ลดลง รวมถึงโอกาสในการพัฒนาเรื่องสามัญสำนึกและการแก้ปัญหาที่ซับซ้อน จึงแนะนำให้ผู้ปกครองสังเกตเวลาการเล่นหน้าจอของเด็ก พร้อมสนับสนุนกิจกรรมที่สร้างการปฏิสัมพันธ์ เช่น การอ่านหนังสือด้วยกัน การเล่นเกมที่ต้องใช้การคิดวิเคราะห์ หรือแม้แต่การเดินเล่นและคุยกันในชีวิตประจำวัน เพื่อให้ลูกน้อยเติบโตอย่างมีสุขภาพสมองที่ดีและพร้อมใช้ชีวิตอย่างเต็มศักยภาพ ท้ายที่สุด การมีส่วนร่วมของผู้ใหญ่ในทุกๆ กิจกรรมของเด็ก คือกุญแจสำคัญที่จะช่วยสร้างสมดุลระหว่างการเรียนรู้ผ่านจอและการเรียนรู้จากโลกความจริงที่สำคัญต่อพัฒนาการทางสมองและจิตใจ