Lost in good, stuck in good, harder to solve than evil
📌 "Lost in good, stuck in good, harder to solve than evil."
The oath of the royal grandfather, Phuritatto, is abundantly valuable, used as a reminder to remind himself not to be addicted to his own goodness, not to be lost that we are good and good, and no group is as strong as us, no one is as advanced in our practice.. As more "lost" or "good" occurs, it will lead to forget the practice goal that we have done so that we have done it to exhaust "ourselves." And will there be a better "us"? And this good stick will make us a cup of tea. Everyone warns not to listen. It is important that I have entered the temple before. I am closer to the teacher. I meditate, walk more to the department. I know more.
The practical way to prevent being addicted is to take the principle that the Buddha and the King said, "Keep reminding yourself" that we are acting for greed, anger, astray.
To let people praise that we are good at us, do not let it be in the heart. If it comes up, let it be lost by knowingly being, not being the goal of passion, especially the mana, who likes to compare with others, take the wrong person out of the mind, tell myself that I will treat as a fool, do not matter, "good and know," as my grandfather advised, so that there is a way to do it all over the land, "through addiction," because if it is better, it is more difficult to solve than evil.
Oath Dharma Teachings Luang Grandfather Yang Kampatto 💕
✍🏻🔮🎴🤲🏻 🤍🪽
- - - - - - - - - - - - - - - - - -
"The giving of dharma is alms, winning all giving."
Bank Vessa [fortune teller, dharma, encouragement]
Please be fair. 🙏🏻
คำว่า "หลงดีติดดี" หรือ "ติดดี" หมายถึง การยึดติดกับความดีหรือความเก่งของตนเองจนทำให้ลืมเป้าหมายที่แท้จริงของการปฏิบัติธรรม ซึ่งไม่ใช่เพื่อยกย่องตัวเองหรือการเปรียบเทียบกับผู้อื่น แต่เพื่อการละกิเลสและหมดตัวตน หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ได้เตือนใจให้เราระวังภาวะนี้เพราะมันแก้ไขยากกว่าการติดชั่วหรือการยึดติดในความผิดพลาด ภาวะติดดีมักจะนำไปสู่ความหลงตัวเอง เกิดความภาคภูมิใจในตัวเองว่าเราดีแล้ว เคร่งครัดกว่าคนอื่น รู้คำสอนมากกว่าคนอื่น และก้าวร้าวต่อคำเตือน นั่นทำให้การปฏิบัติธรรมสะดุดและไม่ก้าวหน้าต่อไปได้ แนวทางหนึ่งที่หลวงปู่มั่นและพระพุทธเจ้าสอนคือ การ "เตือนตนด้วยตนเอง" ตลอดเวลาให้รู้เท่าทันเจตนาที่แท้จริงของการปฏิบัติ คือ การละโลภ โกรธ หลง ไม่ใช่เพื่อให้ตัวตนแข็งแกร่งขึ้น หรือเพื่อสร้างภาพความเป็นคนดีในสายตาคนอื่น การขจัดมานะและความเปรียบเทียบกับผู้อื่น เป็นกุญแจสำคัญในการหลุดพ้นจากภาวะติดดี เราควรตั้งจิตใจให้อยู่ในท่าทีของการเป็นผู้เริ่มต้นและเรียนรู้อยู่เสมอ บอกตัวเองว่าจงปฏิบัติ "เหมือนคนโง่" ที่ไม่ถือว่าตัวเองเก่งดีรู้แจ้งแล้ว เพื่อเปิดใจรับการเรียนรู้และเติบโตอย่างแท้จริง นอกจากนี้ การให้ธรรมะเป็นทาน ถือเป็นการให้ที่สูงสุด เป็นการแบ่งปันปัญญาและกำลังใจแก่ผู้อื่น ซึ่งช่วยสนับสนุนการดำเนินชีวิตตามแนวทางธรรมและปลูกฝังความเมตตาในสังคม การเข้าใจและนำคำสอนเหล่านี้ไปใช้จริงจะช่วยให้ผู้ปฏิบัติธรรมก้าวข้ามกับดักแห่งมานะและหลงตัวเอง สู่การบรรลุเป้าหมายสูงสุดของการละกิเลสและดับทุกข์อย่างแท้จริง
