Arguing Father, Arguing Mother, Sin? ⁉️ | Apply Dharma to the Present
Arguing father, arguing mother, arguing benefactor, arguing adult, sin? ⁉️
✨ The answer is... "based on intent." ✨
🔥 Sin - If the debate is full of high mana, high self-ego and is not based on the correct principles based on Buddha's teachings, is an argument to want to overcome, or an argument for personal reasons regardless of others' reasons.
✅ No Sin - If the debate is full of good intentions, charitable, charitable, and unfounded, based on the correct principles of reason according to Buddha's teachings, try to reverse it simply, such as how many years have passed or how many times this has happened, what we express today is still correct in every context.
🛑 P.S. Expressions with good intentions require the art of communication. We can't do everything we think is right, but it always affects other people's minds.
If we are not really malicious, choose to communicate as appropriate, also with regard to the psychological impact on others.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
👉🏻 Hiryottappa is a shame for sin and a fear of sin, which is an important dharma that saves the world and is the principle of living in peace. It is good, but sin is not right or wrong, depending on the intention ‼️, but do not forget that in modern societies we have to have empathy.
🫶🏻, our good intentions will be of no use if the people we communicate with do not know.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
👉🏻 if there are questions about expression in different situations, you can ask.
เวลาเสิร์ชคำว่า “เถียงพ่อแม่บาปไหม” เราว่าหลายคนไม่ได้อยากชนะหรอก แต่อยากรู้ว่าตัวเองผิดหนักแค่ไหน และควรทำยังไงต่อให้ความสัมพันธ์ไม่พัง เราเลยลองสรุปเป็นแนวทางที่เอาไปใช้ได้จริง (อ้างอิงจากหลักธรรมพระพุทธศาสนาแบบที่อ่านแล้วเข้าใจง่าย) 1) แยกให้ชัด: “เถียง” กับ “พูดเหตุผล” คนละเรื่อง หลายครั้งที่บ้านเราใช้คำว่าเถียงกับทุกการโต้แย้ง ทำให้เรารู้สึกว่าห้ามพูดเลย แต่จริงๆ การอธิบายเหตุผล/ขอความยุติธรรม/ชี้แจงความจริง ถ้าทำด้วยใจที่ไม่ยกตนข่มท่าน ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นบาปเสมอไป ประเด็นอยู่ที่ “เจตนา” และ “วาจา” ที่เราใช้ 2) เช็กเจตนาตัวเองแบบเร็วๆ ก่อนพูด ลองถามใจตัวเอง 3 ข้อนี้: - เราพูดเพื่อให้เรื่องดีขึ้น หรือเพื่อเอาชนะ? - ถ้าคำพูดนี้ย้อนกลับมาหาเรา เรารับได้ไหม? - เรายังเคารพท่านเป็นพ่อแม่/ผู้มีพระคุณอยู่หรือเปล่า? ถ้าคำตอบวนไปทางอยากชนะ อยากประชด หรืออยากตอกกลับ อันนี้มักพาไปทางอกุศล (ทิฐิมานะ/อัตตา) และทำให้บรรยากาศแย่ลง 3) เลือก “จังหวะ” ให้เป็นศิลปะของคนเจตนาดี เจตนาดีแต่พูดผิดเวลา ผลก็พังได้เหมือนกัน เราเคยพลาดตอนที่ท่านกำลังเหนื่อยหรือโมโห แล้วเราพยายามอธิบายยาวๆ สุดท้ายกลายเป็นทะเลาะ แนะนำให้รอให้ทุกคนเย็นลงก่อน หรือเริ่มด้วยประโยคสั้นๆ เช่น “หนูขอคุยตอนที่พ่อ/แม่สบายใจได้ไหม” ช่วยลดแรงปะทะมาก 4) ใช้ภาษาแบบ empathy (เห็นใจ) ก่อนเหตุผล ทริคที่ได้ผลกับบ้านเรา: - เริ่มด้วยยอมรับความรู้สึกท่าน: “หนูเข้าใจว่าพ่อเป็นห่วง…” - บอกความรู้สึกตัวเองแบบไม่กล่าวหา: “หนูรู้สึกกดดัน/เสียใจเวลาถูกพูดแบบนั้น” - ค่อยเสนอเหตุผล/ทางออก: “เราลองทำแบบนี้ได้ไหม…” คนส่วนใหญ่รับฟังได้ดีขึ้นเมื่อรู้ว่าเราไม่ได้มาดื้อหรือท้าทาย 5) ถ้าเผลอเถียงแรงไปแล้ว ทำยังไงให้จบสวย เราชอบใช้ 3 ขั้นตอนนี้: - หยุดก่อน: ถอยออกมาสักพัก ไม่พูดต่อในอารมณ์ - ขอโทษใน “น้ำเสียง/คำพูด” แม้ยังเห็นต่างใน “เนื้อหา”: เช่น “เมื่อกี้หนูพูดแรงไป ขอโทษนะ แต่เรื่องนี้หนูอยากอธิบายเพิ่ม” - ทำบุญ/แผ่เมตตาให้ท่านและตัวเอง เพื่อกลับมาที่ใจอ่อนโยน และฝึกหิริโอตตัปปะ (ละอายและเกรงกลัวต่อบาป) สุดท้าย เราว่าคำถามนี้ไม่ได้มีคำตอบเดียวแบบขาว-ดำ แต่ถ้าเราตั้งใจให้ดีขึ้น เคารพท่าน และสื่อสารอย่างมีเมตตา โอกาส “ไม่บาป” และยังรักษาใจคนที่เรารักก็มีสูงมาก