จากที่เห็นหลายคนค้นหา “สมชัยดนตรีไทย” แล้วสงสัยเหมือนกันว่าหมายถึงอะไร บางครั้งคำนี้ถูกใช้ในโซเชียลเพื่อสื่อถึง “ความสุดยอดแบบไทย ๆ” หรือฟีลว่าเป็นมาตรฐานความปัง/ความสมบูรณ์แบบของงานดนตรีไทย (ไม่ได้เป็นศัพท์ทางการตายตัวนะคะ) พอมาเจอโชว์ที่มีทั้ง “ระนาด” และ “ไวโอลิน” อยู่ในคนเดียว เลยเข้าใจทันทีว่าทำไมคนถึงยกให้มันสมชัยดนตรีไทยได้ขนาดนั้น สิ่งที่ทำให้โชว์ระนาดน่าทึ่งคือ ระนาดไม่ได้แค่ตีให้ถูกโน้ต แต่ต้องคุม “น้ำหนักมือ” ให้เสียงใส ไม่ทึบ และต้องคุมจังหวะให้เป๊ะมาก ๆ เพราะรายละเอียดของเพลงไทยมันมีลูกตก ลูกล้อ และการเน้นจังหวะที่ถ้าเผลอหลุดนิดเดียวจะรู้สึกทันที ส่วนไวโอลินก็เป็นอีกโลกหนึ่งเลย ต้องคุมการวางนิ้ว ความตรงของเสียง (intonation) และคุมคันชักให้เสียงนิ่ง พอคนคนเดียวเล่นได้ทั้งสองอย่าง มันเลยเหมือนเห็นคนที่ข้ามศาสตร์ได้จริง ๆ อีกอย่างที่อยากแชร์คือ ภาพจำของหลายคนมักคิดว่าดนตรีไทยกับดนตรีสากลอยู่กันคนละฝั่ง แต่พอดูคนที่สลับเล่นระนาดกับไวโอลินได้ มันทำให้รู้สึกว่าดนตรีมันเชื่อมกันได้ด้วย “วินัยการซ้อม” และ “ความเข้าใจเรื่องจังหวะ/อารมณ์เพลง” มากกว่าเครื่องดนตรีเองด้วยซ้ำ ถ้าใครกำลังค้นหาเพราะอยาก “ดูโชว์ที่สมชัยดนตรีไทย” หรืออยากเริ่มสนใจดนตรีไทย เราแนะนำให้ลองสังเกต 3 อย่างตอนดูคลิป/การแสดงค่ะ 1) ความนิ่งของจังหวะ (ไม่เร่งไม่ช้า) 2) ไดนามิกเสียง (เบา–ดังมีมิติ) 3) การสื่ออารมณ์ (ยิ่งเพลงไทยบางท่อนจะมีความละเมียดมาก) ส่วนประเด็นที่หลายคนพูดถึงจากภาพ/ข้อความในงานคือ “เวลาพักผ่อนแทบไม่มี เดี๋ยวบิน เดี๋ยวถ่ายงาน เดี๋ยวถ่ายซีรีส์ เดี๋ยวออกงานอีเว้นท์” แต่ยังทำโชว์ออกมาได้ตะลึง ทั้งระนาดและไวโอลิน—ตรงนี้ยิ่งทำให้โชว์ดูมีคุณค่า เพราะมันสะท้อนว่ากว่าจะได้ชิ้นงานหนึ่งชิ้นต้องแลกด้วยการซ้อมและการจัดการเวลาหนักมากจริง ๆ สรุปสำหรับเรา คำว่า “สมชัยดนตรีไทย” ในบริบทนี้คือความรู้สึกภูมิใจในความสามารถด้านดนตรีไทยที่ทำออกมาดีแบบยกมาตรฐาน และโชว์ระนาด–ไวโอลินของเจมีไนน์คือหนึ่งในโมเมนต์ที่ทำให้คำนี้ถูกพูดถึงได้แบบไม่เกินจริงเลยค่ะ