ในชีวิตเราทุกคนต้องพบกับช่วงเวลาที่ทำให้เกิดความเจ็บปวดและความสับสนใจ เหมือนกับคำพูดที่เปรียบเหมือนตะปูที่ตอกลงไปในใจ ซึ่งแม้จะพยายามถอนมันออกแต่ก็ยังทิ้งรอยแผลไว้ให้เราเสมอ ประสบการณ์ส่วนตัวผมเองเคยผ่านช่วงเวลาที่ต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับสิ่งที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ เช่น ความสัมพันธ์กับคนรอบข้าง บางคนอยู่เพราะใจจริง บางคนอยู่เพราะผลประโยชน์ การแยกแยะนี้ต้องใช้เวลาและความอดทนอย่างมาก การเติบโตไม่ได้วัดจากจำนวนปีที่มีชีวิตอยู่ แต่คือการเรียนรู้ที่จะดูแลหัวใจตัวเองให้หนักแน่นและรู้จักปล่อยวางเมื่อสิ่งใดไม่สามารถควบคุมได้ ผมจึงเริ่มให้ความสำคัญกับการเก็บคนที่จริงใจและสามารถเดินเคียงข้างในจังหวะที่หัวใจยังไหว และยิ้มกับสิ่งเล็กๆรอบตัวได้มากขึ้น ความจริงในชีวิตบางครั้งต้องใช้ระยะทางและเวลาถึงจะเข้าใจได้ชัดเจน การยอมรับว่าบางคำตอบต้องใช้เวลาเป็นสิ่งที่ช่วยให้เรามองเห็นว่ามีความหวังเสมอ แม้จะเจ็บปวดแต่ก็ถือเป็นบทเรียนชีวิตที่สำคัญ สุดท้ายนี้ ผมเชื่อว่าการเป็นตัวของตัวเอง คือการไม่ต้องเก่งที่สุด แต่ต้องซื่อตรงและรับรู้ความรู้สึกของหัวใจอย่างแท้จริง นี่แหละคือความหมายของการเติบโตอย่างแท้จริงในชีวิตประจำวัน