คู่กรรม

||เนื้อเรื่องยาวจบในตอน||

คำโปรยเรื่อง — คู่กรรม

ในอดีตชาติ…

เธอคือชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์

และเธอคนนั้นเป็นเพียงทาสหญิงสามัญผู้ต่ำต้อย

ความรักของทั้งสองงอกงามท่ามกลางชนชั้นและอำนาจ

แต่เมื่อความทะเยอทะยานเข้าครอบงำหัวใจคำสาบานรักกลับกลายเป็นคำพิพากษา..นำพาเธอดิ่งลงนรก

บทนำตอนแรก..

ณ...กรุงศรีอยุธยาในยามรุ่งโรจน์...ในหมู่ขุนนางหนุ่มผู้มากความสามารถ นามว่า หลวงอินทรเทพ" หรือที่ใครต่างเรียกสั้นๆ ว่า "หลวงอินทร์" นั้นโดดเด่นเหนือผู้ใด เขาคือบุรุษผู้เพียบพร้อม ทั้งรูปโฉมอันงดงามราวเทพบุตร สติปัญญาเฉียบแหลม และมีอนาคตไกลในราชสำนัก เรือนของเขาใหญ่โตโอ่อ่า สมฐานะขุนนางใหญ่ มีภรรยาเอกและภรรยารองรวมสามคน แต่ภายใต้ภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบนั้น กลับซุกซ่อนความลับดำมืดที่รอวันปะทุ

ในบรรดาบ่าวไพร่มากมายในเรือน มีทาสสาวนางหนึ่งนามว่า "เกศรา" นางเป็นเพียงหญิงสาวหน้าตาธรรมดา ผิวพรรณกร้านแดดจากการทำงานหนัก แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เกศราแตกต่างจากบ่าวคนอื่น คือแววตาอันซื่อตรงและภักดีของนาง ทุกครั้งที่หลวงอินทร์กลับมาถึงเรือน ไม่ว่าดึกดื่นเพียงใด เกศราจะเป็นคนแรกที่คอยรินน้ำเย็นๆ และจัดเตรียมสำรับให้เสมอ

ความใกล้ชิดและความภักดีที่ไม่มีเงื่อนไขของเกศรา ค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในหัวใจอันเย็นชาของหลวงอินทร์ จากเพียงความเมตตา...แปรเปลี่ยนเป็นความเสน่หาต้องห้าม ในค่ำคืนอันเงียบสงัดที่ไร้เงาของภรรยาทั้งสาม หลวงอินทร์ได้มอบกายและใจให้แก่ทาสสาวในเรือนของตน เขาสัญญากับนางว่าจะหาทางปลดปล่อยนางจากการเป็นทาสและจะเลี้ยงดูนางอย่างดีที่สุด

เกศราผู้ภักดีเชื่อทุกคำพูดของชายคนรัก นางยอมมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้เขาด้วยความเต็มใจ ความสัมพันธ์ลับๆ ดำเนินไป ท่ามกลางสายตาเคลือบแคลงของบ่าวคนอื่นๆ แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก

จนกระทั่ง...เกศราตั้งครรภ์

ข่าวนี้นำมาซึ่งความหวาดหวั่นแก่หลวงอินทร์ยิ่งนัก ในช่วงเวลานั้น เขากำลังจะได้รับการเลื่อนยศครั้งสำคัญ และได้หมั้นหมายกับบุตรสาวของเจ้าพระยาผู้ทรงอิทธิพลเพื่อสร้างฐานอำนาจ หากเรื่องที่เขามีสัมพันธ์กับทาสจนตั้งท้องแพร่งพรายออกไป อนาคตที่วาดหวังไว้คงพังทลายไม่มีชิ้นดี

ยิ่งไปกว่านั้น เกศรายังล่วงรู้ความลับสำคัญอีกอย่างหนึ่งของเขาโดยบังเอิญ นั่นคือบัญชีการทุจริตคอร์รัปชันที่หลวงอินทร์แอบทำร่วมกับขุนนางกังฉินกลุ่มหนึ่ง ซึ่งเป็นสิ่งที่ร้ายแรงถึงขั้นอาญาแผ่นดิน

เมื่อเกศรานำเรื่องการตั้งครรภ์ไปบอกหลวงอินทร์ด้วยความหวัง แต่กลับได้รับความเย็นชาและปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย นางจึงรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงตรงหน้า "หากท่านพี่ไม่รับลูกในท้องของข้า บัญชีทุจริตนี้จะถึงมือท่านเจ้าเมืองในวันพรุ่ง!" เกศราขู่ทั้งน้ำตา นั่นคือฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดสะบั้น

แววตาของหลวงอินทร์เปลี่ยนจากความรักใคร่เป็นอำมหิตทันที เขาตระหนักว่าเกศราไม่ใช่แค่ทาสสาวผู้อ่อนต่อโลกอีกต่อไป แต่นางคือหายนะที่กำลังจะทำลายชีวิตของเขา

"ในเมื่อมึงอยากตายนัก...กูก็จะสงเคราะห์ให้!

ค่ำคืนนั้น หลวงอินทร์สั่งให้บ่าวชายคนสนิทลากตัวเกศราไปยังป่าท้ายเรือน เสียงร้องขอชีวิตของนางไม่ได้ทำให้ใจของเขาอ่อนลงแม้แต่น้อย เขายืนมองร่างของหญิงที่เคยบอกรักถูกทุบตีอย่างทารุณจนสิ้นใจ โดยไม่แม้แต่จะชายตามองเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองที่กำลังจะตายไปพร้อมกับผู้เป็นแม่

ก่อนลมหายใจสุดท้ายจะขาดห้วง เกศราแหงนมองท้องฟ้าที่มืดมิด ดวงตาที่เคยเปี่ยมด้วยความรัก บัดนี้ลุกโชนไปด้วยไฟแค้น นางกรีดร้องคำสาปแช่งออกมาจากก้นบึ้งของวิญญาณ

ข้า..ขอตั้งสัตย์สาบานต่อฟ้าดินและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งปวง! วิญญาณของข้าจะมิยอมไปผุดไปเกิด จะขอจองเวรจองกรรมไอ้หลวงอินทร์ทุกชาติภพ! ตราบใดที่ชีวิตมันยังไม่ชิบหายวอดวาย...วิญญาณข้าจะมิยอมไปไหนทั้งสิ้น!!

สิ้นเสียงคำสาบาน...ร่างของนางก็แน่นิ่งไปพร้อมกับสายลมที่พัดกรูเกรียวราวกับรับรู้ถึงแรงอาฆาตนั้น หลวงอินทร์สั่งให้ฝังร่างของนางอย่างลวกๆ แล้วกลับเรือนไปใช้ชีวิตดังเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น โดยไม่รู้เลยว่าคำสาบานนั้นได้ผูกมัดดวงวิญญาณของเขากับนางไปชั่วนิรันดร์

ภาคปัจจุบัน: ชดใช้กรรม

หลายร้อยปีต่อมา...

"ดาว" คือชื่อของหญิงสาววัย 22 ปีในยุคปัจจุบัน เธอมีชีวิตที่น่าอิจฉา เป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัวที่อบอุ่น มีหน้าตาสะสวย เรียนเก่ง และมี "นนท์" แฟนหนุ่มที่รักและเข้าใจเธอทุกอย่าง ชีวิตของเธอดูเหมือนจะโรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่สิ่งหนึ่งที่รบกวนจิตใจของเธอมาตลอดคือฝันร้าย...ฝันร้ายที่เธอเห็นตัวเองเป็นขุนนางหนุ่มผู้โหดเหี้ยม และได้สั่งฆ่าหญิงสาวท้องแก่คนหนึ่งอย่างเลือดเย็น

ดาวพยายามปัดเป่ามันออกไปโดยคิดว่าเป็นแค่ความเครียด แต่ยิ่งนานวัน ฝันก็ยิ่งแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ จนเธอเริ่มรู้สึกผูกพันและรู้สึกผิดต่อผู้หญิงในฝันอย่างประหลาด

และแล้ว...ในคืนวันเกิดครบรอบ 22 ปีของเธอ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

หลังจากงานเลี้ยงฉลองกับครอบครัวและนนท์ผ่านพ้นไป ดาวกลับเข้าห้องนอนและพบว่าบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกผิดปกติ บนโต๊ะเครื่องแป้งของเธอ มีบางอย่างวางอยู่...มันคือ ปิ่นปักผมโบราณ ทำจากเงินสลักลวดลายงดงาม แต่กลับดูเก่าคร่ำคร่าและมีคราบสีดำคล้ายเลือดแห้งกรังติดอยู่ ดาวจำได้ทัน..ว่ามันคือปิ่นอันเดียวกับที่เธอเคยเห็นในฝัน!

ทันทีที่ปลายนิ้วของดาวสัมผัสกับปิ่นปักผมนั้นเอง...

"พรึ่บ!" ไฟทั้งห้องก็ดับลง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังขึ้นข้างหู ในที่สุด กูก็เจอมึง..ไอ้หลวงอินทร์!

ดาวหันขวับไปตามเสียง และแล้วเธอก็ได้เห็น...ร่างโปร่งแสงของหญิงสาวในชุดไทยโบราณ ผมยาวสยาย ยืนอยู่กลางห้อง ดวงตาสีแดงก่ำของนางจ้องเขม็งมาที่ดาวด้วยความอาฆาตแค้น กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นดินโชยคละคลุ้งไปทั่วห้อง

"คุณ..เป็นใคร!" ดาวถามเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว

ร่างนั้นแสยะยิ้ม ก่อนจะตอบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้น "กูคือคนที่มึงฆ่าไงล่ะ! คนที่มึงพรากลูกไปจากอก!

สิ้นเสียงนั้น ร่างของเกศราก็พุ่งเข้ามาหาดาวราว! พลังที่มองไม่เห็นกระแทกร่างของดาวอัดเข้ากับผนังอย่างแรงจนจุก

ถึงเวลาที่มึงต้องชดใช้กรรมแล้ว!

วิญญาณร้ายเริ่มการทวงแค้นของเธอในบัดดล ข้าวของในห้องลอยคว้างและพุ่งเข้าใส่ดาวไม่ยั้ง ดาววิ่งหนีเอาชีวิตรอด แต่ไม่ว่าจะหนีไปทางไหน เสียงหัวเราะและเสียงสาปแช่งของเกศราก็ยังตามหลอกหลอนเธอไปทุกที่

เสียงกรีดร้องของดาวปลุกให้ทั้งบ้านตื่นกลางดึก พ่อกับแม่ของเธอพังประตูเข้ามาและพบร่างลูกสาวนอนขดตัวสั่นเทาอยู่มุมห้อง เนื้อตัวมีรอยฟกช้ำราวกับถูกทำร้าย ข้าวของแตกกระจายเกลื่อนพื้นราวกับผ่านสมรภูมิรบ แต่ในห้องนั้น...ไม่มีใครอื่นนอกจากดาวเพียงคนเดียว

"ดาว! ลูกเป็นอะไร! ใครทำอะไรลูก!" แม่ของเธอโผเข้ากอดด้วยความตกใจ

"เธอ..อยู่ในห้องนี้! เธอทำร้ายดาว!" ดาวชี้ไปที่กลางห้องที่ว่างเปล่าด้วยแววตาตื่นกลัวสุดขีด

พ่อของเธอเปิดไฟจนสว่างจ้า แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ นอกจากความเสียหายที่เกิดขึ้น "ใจเย็นๆ นะลูก ไม่มีใครอยู่เลย อาจจะแค่ฝันร้ายนะ"

"ไม่จริง! ดาวไม่ได้ฝัน!" เธอเถียง แต่สายตาของพ่อกับแม่ที่มองมามีแต่ความสับสนและเป็นห่วง ยิ่งทำให้ดาวรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้นไปอีก

เรื่องราวในคืนนั้นถูกปัดให้เป็นเพียงอาการของคนที่เครียดจนเห็นภาพหลอน แต่สำหรับดาว มันคือจุดเริ่มต้นของนรกบนดิน เกศราไม่ได้ปรากฏกายให้ใครเห็นนอกจากเธอ วิญญาณร้ายเลือกที่จะทรมานเธออย่างช้าๆ และโดดเดี่ยวที่สุด

วันต่อมา นนท์ แฟนหนุ่มของดาว รีบมาหาเธอทันทีที่รู้ข่าว เขามองสภาพห้องที่พังยับเยินและรอยช้ำบนตัวแฟนสาวด้วยความเป็นห่วง

"ดาว...เกิดอะไรขึ้น บอกนนท์ได้ไหม" เขากุมมือเธอไว้แน่น

ดาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าความจริงทั้งหมด ทั้งเรื่องฝันร้าย เรื่องหลวงอินทร์ และการปรากฏตัวของวิญญาณที่ชื่อเกศรา

นนท์นั่งฟังอย่างเงียบๆ แต่ยิ่งดาวเล่าลึกลงไปเท่าไหร่ แววตาของเขาก็ยิ่งเปลี่ยนจากความเชื่อใจเป็นความกังขา "ดาว...ช่วงนี้ดาวเครียดไปรึเปล่า เรื่องเรียน? เรื่องที่บ้าน? ที่ดาวเล่ามามันเหมือนในหนังเลยนะ"

"นนท์ไม่เชื่อดาวเหรอ!?" ดาวถามเสียงสูง "นนท์ดูรอยนี่สิ! ดูสภาพห้องสิ! ดาวจะทำร้ายตัวเองทำไม!"

"ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แต่...วิญญาณ? การกลับชาติมาเกิด? มัน...มันไม่สมเหตุสมผลเลยนะดาว บางทีดาวอาจจะแค่ต้องการการพักผ่อน"

คำพูดของนนท์เหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟแห่งความกลัวและความอัดอั้นของดาว "นนท์ก็เหมือนคนอื่น! คิดว่าดาวบ้า! คิดว่าดาวประสาท!"

ขณะที่ทั้งสองกำลังโต้เถียงกันอยู่นั้นเอง...

"กึก...กึก...กึก..."

เสียงบางอย่างขูดกับกระจกหน้าต่างดังขึ้นช้าๆ ทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกัน บนบานกระจกใส ปรากฏรอยขีดเขียนที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากไอน้ำที่เกาะอยู่ด้านนอก...เป็นตัวอักษรว่า ไอ้คนทรยศ

ดาวหน้าซีดเผือด "นนท์เห็นไหม! เห็นใช่ไหม!"

นนท์ขมวดคิ้ว เขามองเห็นรอยนั่น แต่พยายามหาเหตุผลมาอธิบาย "คงมีใครมาเล่นพิเรนทร์น่ะ ไม่มีอะไรหรอก"

ทันใดนั้น อุณหภูมิในห้องก็เย็นเฉียบลงอีกครั้ง และเสียงหัวเราะอันน่าขนลุกของเกศราก็ดังขึ้นรอบทิศทาง มีเพียงดาวเท่านั้นที่ได้ยินมัน

"มึงเห็นรึยัง...ไอ้หลวงอินทร์ แม้แต่คนที่มึงรักในชาตินี้ มันก็ยังไม่เชื่อใจมึง! สมเพชสิ้นดี!"

"หุบปากนะ!" ดาวตะโกนใส่ความว่างเปล่า ทำให้นนท์ยิ่งตกใจ

"ดาว! ดาวคุยกับใคร!?"

"มึงนั่นแหละที่ต้องหุบปาก!" เสียงของเกศราแผดลั่นราวกับเสียงฟ้าร้องอยู่ในหัวของดาว ชาติที่แล้วมึงก็หักหลังกู! ทรยศความรักของกู! ฆ่ากูอย่างไร้ความเมตรตา มึงคิดว่าคำขอโทษโง่ๆ ของมึงมันจะลบล้างความเจ็บปวดของกูได้รึ! ตอนที่พวกมันทุบหัวกู! ตอนที่กูแท้งลูก! มึงอยู่ที่ไหน! มึงยืนมอง! มึงยืนมองเฉยๆ

คำด่าทอที่เต็มไปด้วยความแค้นพรั่งพรูออกมาไม่หยุดหย่อน แต่ละคำกรีดลึกลงไปในใจของดาวจนเจ็บแปลบ

"พอแล้ว...ได้โปรด...พอที..." ดาวทรุดลงกับพื้น เอามือปิดหูแน่น แต่มันไร้ผล เสียงนั้นมันดังมาจากข้างใน

"มึงเจ็บรึ? มึงเสียใจรึ? แล้วความเจ็บของกูล่ะ! ความเสียใจของกูล่ะ! ร้อยปีที่กูต้องทนทุกข์อยู่ในความมืด รอวันที่จะได้ลากคอมึงมาชดใช้! มึงคิดว่ากูจะปล่อยมึงไปง่ายๆ เหรอ! กูจะทำให้มึงโดดเดี่ยว! ทำให้ทุกคนรังเกียจมึง! ทำให้มึงไม่เหลือใคร...เหมือนที่มึงทำกับกู!

ภาพตรงหน้าดาวเริ่มบิดเบี้ยว นนท์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอดูตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ได้กลัวผี...แต่เขากำลังกลัวเธอ

"ดาว...พอเถอะ...ผมว่าเราไปหาหมอกันดีกว่านะ" นนท์พูดพลางค่อยๆ ถอยหลังออกห่าง

คำว่า "หาหมอ" และท่าทีถอยห่างของเขา คือสิ่งที่ทำลายความอดทนสุดท้ายของดาวจนหมดสิ้น มันคือการยืนยันว่าเขาไม่เชื่อเธอ และมองว่าเธอเป็นคนเสียสติไปแล้วจริงๆ

"ออกไป..." ดาวพูดเสียงลอดไรฟัน

"ดาว..."

"ฉันบอกให้ออกไป!!!" ดาวกรีดร้องสุดเสียง ปาหมอนที่อยู่ใกล้มือใส่นนท์อย่างบ้าคลั่ง "ออกไปให้พ้น! ในเมื่อไม่เชื่อกันก็ไม่ต้องมาอยู่ด้วยกัน! ไปสิ!"

นนท์มองดาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและสับสน ก่อนจะตัดสินใจหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ เสียงปิดประตูที่ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับหนักอึ้งราวกับค้อนทุบลงกลางใจของดาว

เมื่อประตูบานนั้นปิดลง โลกของดาวก็เหลือเพียงความเงียบ...และความมืดมิดที่มาพร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างสมใจของเกศราที่ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเธอ

เสียงปิดประตูของนนท์ยังคงก้องอยู่ในความเงียบงัน ทิ้งให้ดาวจมอยู่กับความพ่ายแพ้และโดดเดี่ยว น้ำตาแห่งความเสียใจไหลอาบแก้ม แต่ในวินาทีนั้นเอง ความเสียใจได้แปรเปลี่ยนเป็นความดื้อรั้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอจะไม่ยอมให้วิญญาณร้ายตนนี้ทำลายชีวิตเธอไปมากกว่านี้ และที่สำคัญที่สุด เธอต้องทำให้นนท์กลับมาเชื่อใจเธอให้ได้

"ได้ในเมื่อคุณไม่เชื่อ ดาวพึมพำกับตัวเอง แววตาเปลี่ยนจากความหวาดกลัวเป็นความมุ่งมั่น "ฉันจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเธอมีอยู่จริง!

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาคือการใช้เทคโนโลยีเข้าช่วย ดาวตัดสินใจตั้งกล้องวิดีโอและเครื่องอัดเสียงไว้ทั่วห้องนอนของเธอ เธอเชื่อว่าถ้าเกศราปรากฏตัวหรือทำอะไรอีกครั้ง มันจะต้องถูกบันทึกไว้เป็นหลักฐานได้อย่างแน่นอน

"คิดจะจับผิดกูรึ...ช่างโง่เขลาสิ้นดี! เสียงเย้ยหยันของเกศราดังขึ้นในหัว แต่ดาวเลือกที่จะเพิกเฉย เธอต้องทำในสิ่งที่เธอควบคุมได้

ขณะเดียวกัน ที่อีกฟากหนึ่งของเมือง นนท์กำลังขับรถกลับบ้านด้วยหัวใจที่สับสนว้าวุ่น เขารักดาว แต่ภาพที่เธอตะโกนใส่ความว่างเปล่าและมีท่าทีเหมือนคนเสียสติมันน่ากลัวเกินกว่าจะรับไหว "หรือดาวจะป่วยจริงๆ..." เขาคิดพลางถอนหายใจ

ทันใดนั้นเอง...

"เอี๊ยดดดดดดดดดดดดด!"

นนท์เหยียบเบรกจนตัวโก่ง รถหยุดกะทันหันจนหัวแทบคะมำ เมื่อมีร่างของหญิงสาวในชุดไทยโบราณปรากฏขึ้นกลางถนน ตัดหน้ารถของเขาในระยะกระชั้นชิด! หัวใจของเขาหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม แต่เมื่อเขากะพริบตาอีกครั้ง...ร่างนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ถนนเบื้องหน้าว่างเปล่า มีเพียงเสียงแตรรถจากคันข้างหลังที่ด่าทอไล่มา

"บ้าเอ๊ย! ตาฝาดไปได้" นนท์สบถกับตัวเอง พยายามสงบสติอารมณ์แล้วขับรถต่อไป แต่ความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังยังไม่จางหาย

นั่นเป็นเพียงการทักทายจากเกศราเท่านั้น คืนนั้นขณะที่นนท์กำลังจะเข้านอน เขาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้สะอึกสะอื้นเบาๆ มาจากนอกหน้าต่างห้องนอนของเขา เมื่อเขาเปิดม่านออกไปดู ก็ต้องผงะเมื่อเห็นเงาตะคุ่มของผู้หญิงผมยาวยืนอยู่ใต้ต้นไม้ในสวนหลังบ้าน จ้องมองขึ้นมาที่ห้องของเขาด้วยดวงตาสีแดงก่ำ!

นนท์รีบปิดม่านแล้วล็อคหน้าต่างทันที ขนทั้งตัวลุกชัน เขาพยายามบอกตัวเองว่ามันคือภาพหลอนจากความเครียด แต่เสียงร้องไห้นั้นยังคงดังอยู่ไม่ขาดสาย...มันคือการเริ่มต้นการคุกคามโดยตรงที่เกศราตั้งใจมอบให้ เพื่อเป็นการ "เชือดไก่ให้ลิงดู" และบีบคั้นหัวใจของดาวให้เจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม

วันรุ่งขึ้น ดาวตื่นมาด้วยความหวัง เธอรีบเปิดดูไฟล์วิดีโอและไฟล์เสียงที่อัดไว้ตลอดทั้งคืน แต่สิ่งที่พบคือความว่างเปล่า...ในวิดีโอมีเพียงภาพของเธอนอนหลับอยู่บนเตียง ส่วนไฟล์เสียงก็มีแต่เสียงของความเงียบ ไม่มีเสียงหรือภาพใดๆ ที่ผิดปกติเลยแม้แต่น้อย

"เป็นไปไม่ได้..." ดาวพึมพำอย่างสิ้นหวัง

"มึงคิดว่าของชั้นต่ำพวกนี้จะจับภาพกูได้รึ?" เสียงของเกศราหัวเราะเยาะ "วิญญาณอย่างกู...จะให้ใครเห็นหรือไม่...มันอยู่ที่กู ไม่ใช่อยู่ที่มึง!

ความพยายามของดาวล้มเหลวไม่เป็นท่า ยิ่งทำให้เธอรู้สึกอับจนหนทาง แต่แล้วเธอก็นึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมา... "ป้านวล" พี่สาวของแม่เธอที่อาศัยอยู่ต่างจังหวัด ป้านวลเป็นคนที่เชื่อและศึกษาเรื่องลี้ลับอย่างจริงจัง ทุกคนในครอบครัวมักจะมองว่าท่านเป็นคนแปลกๆ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ป้านวลคือความหวังเดียวของดาว

ดาวตัดสินใจโทรหาป้านวลทันที เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ แทนที่จะตกใจหรือมองว่าเธอเพี้ยน ป้านวลกลับรับฟังอย่างใจเย็น น้ำเสียงของท่านจริงจังขึ้นทันที

"ดาว...ฟังป้านะ สิ่งที่ลูกเจอมันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น มันคือ 'เจ้ากรรมนายเวร' ที่ผูกอาฆาตกันมาข้ามภพข้ามชาติ พลังแค้นของเขาแรงกล้าเกินกว่าที่กล้องหรือเครื่องอัดเสียงจะจับได้"

"แล้วดาวจะทำยังไงดีคะป้า"

"เก็บเสื้อผ้า แล้วมาหาป้าที่บ้าน เดี๋ยวนี้เลย! อย่าอยู่คนเดียวเด็ดขาด และที่สำคัญ...เอา 'ปิ่นปักผม' อันนั้นติดตัวมาด้วย สิ่งของที่ผูกพันกันมาแตชาติปางก่อน คือกุญแจสำคัญของเรื่องนี้"

คำพูดของป้านวลจุดประกายความหวังให้ดาวอีกครั้ง แต่ขณะที่เธอกำลังจะวางสาย เสียงโทรศัพท์ของนนท์ก็โทรเข้ามาพอดี ดาวรับสายด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

"ดาว..." เสียงของนนท์ในสายสั่นและแหบพร่าอย่างเห็นได้ชัด "เมื่อคืน...เมื่อคืนพี่เจอ...พี่เจอผู้หญิงคนนั้น"

"นนท์!"

"เขามาหานนท์ที่บ้าน เขายืนอยู่หลังบ้านทั้งคืนเลยดาว...พี่ไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม เรื่องที่ดาวพูด...มันคือเรื่องจริงใช่ไหม!?"

ในที่สุดนนท์ก็เชื่อเธอ แต่ความดีใจของดาวก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อเสียงกรีดร้องของนนท์ดังลั่นมาจากปลายสาย ตามด้วยเสียงของตกแตกกระจาย!

"นนท์! นนท์เป็นอะไรไป! เกิดอะไรขึ้น!?"

"มึงอยากให้มันเชื่อ...กูก็จัดให้!" เสียงของเกศราแทรกเข้ามาในสายโทรศัพท์ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงที่ดาวได้ยินในหัว แต่เป็นเสียงที่ออกมาจากลำโพงโทรศัพท์จริงๆ เย็นเยียบและเต็มไปด้วยความชั่วร้าย "แต่การที่มันเชื่อ...ก็ต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดของมัน! มึงจะต้องทนดูคนที่มึงรักทรมาน...เหมือนที่กูเคยทนดู!"

"อย่านะ! อย่าทำอะไรนนท์นะ!"

"ตุ๊บ! โครม!" เสียงเหมือนคนถูกเหวี่ยงกระแทกดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่สายจะตัดไป...

ดาวตัวแข็งทื่อ โทรศัพท์ร่วงหล่นจากมือ ความหวังที่เพิ่งก่อตัวขึ้นถูกทำลายจนย่อยยับ การพิสูจน์ความจริงของเธอสำเร็จแล้ว แต่มันกลับต้องแลกมาด้วยความปลอดภัยของคนที่เธอรักที่สุด ตอนนี้การแก้แค้นของเกศราไม่ได้มุ่งเป้ามาที่เธอคนเดียวอีกต่อไป แต่มันได้ลุกลามไปถึงนนท์แล้ว!

"นนท์!"

เสียงกรีดร้องของดาวดังลั่นไปทั่วห้อง เธอคว้ากุญแจรถและกระเป๋าสตางค์ได้ก็พรวดพราดออกจากบ้านทันที ไม่สนใจเสียงเรียกของพ่อแม่ที่ตะโกนตามหลังมาด้วยความตกใจ ในหัวของเธอมีแต่ภาพของนนท์ที่กำลังตกอยู่ในอันตรายและความปลอดภัยของเขาคือสิ่งเดียวที่สำคัญที่สุดในตอนนี้

เธอกระทืบคันเร่งมุ่งหน้าไปยังคอนโดของนนท์ด้วยหัวใจที่เต้นระร่วงราวกับจะหลุดออกมานอกอก ในใจภาวนาขออย่าให้เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นกับเขาเลย

เมื่อมาถึงหน้าห้องของนนท์ ดาวพบว่าประตูไม่ได้ล็อค เธอผลักเข้าไปและพบกับภาพที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น...นนท์นอนฟุบอยู่กับพื้นกลางห้องรับแขกที่ข้าวของกระจัดกระจายราวกับโดนพายุถล่ม บนร่างกายของเขามีรอยขีดข่วนและรอยช้ำปรากฏอยู่หลายแห่ง

"นนท์! ตื่นสิ! นนท์!" ดาวโผเข้าไปประคองร่างของเขา เขย่าตัวเรียกด้วยความร้อนรน

นนท์ค่อยๆ ได้สติ เขาลืมตาขึ้นมาอย่างอ่อนแรง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา "ดาว...คุณมาได้ไง

สิ้นเสียงของนนท์ อากาศในห้องก็เย็นยะเยือกลงทันที ประตูห้องที่เปิดแง้มอยู่ปิดกระแทกดัง "ปัง!" ขังคนทั้งสองไว้ภายในความมืดสลัวของห้องที่มีเพียงแสงไฟจากภายนอกส่องเข้ามา

ร่างโปร่งแสงของเกศราค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่มุมห้อง นางยืนกอดอกมองทั้งสองคนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยชัยชนะและความสาแก่ใจ

"ในที่สุด...มึงก็ได้เห็นกับตาตัวเองแล้วสินะ" เกศราเอ่ยกับนนท์ ก่อนจะหันมาจ้องดาวเขม็ง "เป็นยังไงล่ะ...ไอ้หลวงอินทร์! การที่ต้องเห็นคนที่มึงรักต้องมาเจ็บตัวเพราะมึง...มันรู้สึกยังไง!?

ดาวดันนนท์ไปหลบอยู่ข้างหลังเธอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับวิญญาณร้าย "หยุดเดี๋ยวนี้นะเกศรา! เรื่องนี้มันเป็นเรื่องระหว่างเธอกับฉัน อย่าดึงคนอื่นเข้ามาเกี่ยว!"

"หุบปาก!" เกศราตวาดลั่น "มึงไม่มีสิทธิ์มาสั่งกู! ตอนที่มึงสั่งฆ่ากู...มึงเคยคิดถึงลูกในท้องกูบ้างไหม! ตอนนั้นกูก็อุ้มท้องเลือดเนื้อเชื้อไขของมึงอยู่! แต่มึงก็ยังสั่งฆ่าเราสองคนแม่ลูกได้อย่างเลือดเย็น!"

วิญญาณร้ายค่อยๆ ลอยเข้ามาใกล้ ดาวถอยกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนัง

เกศราชี้หน้าดาวด้วยนิ้วที่สั่นเทาด้วยแรงอาฆาต ดวงตาสีเลือดของนางจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของดาวราวกับจะสูบวิญญาณ "มึงฟังนะ...ไอ้คนทรยศ! ความเจ็บปวดที่มึงได้รับตอนนี้...มันยังไม่ถึงเศษเสี้ยวของความทรมานที่กูได้รับในคืนนั้นเลย! เสียงกระดูกที่ลั่น...เลือดที่ไหลออกจากร่าง...ความหวาดกลัวที่เห็นลูกกำลังจะตายไปพร้อมกับกู! มึงไม่มีวันเข้าใจ! และกูขอสาบาน...กูจะทำให้มึงได้ลิ้มรสความเจ็บปวดของการสูญเสียเหมือนที่กูเคยเจอ! กูจะพรากทุกอย่างไปจากมึง! พรากคนที่มึงรักไปต่อหน้าต่อตา!"

คำพูดแต่ละคำเต็มไปด้วยแรงแค้นที่สั่งสมมานานนับร้อยปี มันหนักหน่วงและทรงพลังจนทำให้ดาวขนลุกซู่ไปทั้งตัว เธอรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แท้จริงของเกศราเป็นครั้งแรก มันไม่ใช่แค่ความโกรธ...แต่มันคือหัวใจที่แหลกสลายของผู้หญิงคนหนึ่ง

"กูจะเริ่มจากมันก่อน!" เกศราแสยะยิ้ม ก่อนจะพุ่งร่างทะลุผ่านตัวดาวตรงเข้าไปหานนท์ที่นอนบาดเจ็บอยู่

"อย่านะ!!!" ดาวกรีดร้องและหันกลับไปขวาง แต่ก็ช้าไปแล้ว ร่างของเกศราพุ่งเข้าหานนท์ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับดาวอีกครั้ง และในพริบตาเดียวนั้น...มือที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งก็พุ่งเข้ามาบีบคอของดาวอย่างแรง!

"อึก!" ดาวตาเหลือก อากาศถูกตัดขาดจากปอด เธอดิ้นรนทุบตีไปที่ร่างโปร่งแสงนั้นแต่ก็ไร้ผล ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน

"ตายซะ...ตายไปชดใช้กรรมของมึงซะ!"

ในวินาทีที่สติใกล้จะดับวูบนั้นเอง...ดาวล้วงเข้าไปในกระเป๋าถือที่สะพายติดตัวมาด้วยสัญชาตญาณ มือของเธอคว้าไปโดนของแข็งเย็นๆ...ปิ่นปักผมเงิน! เธอรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายกำปิ่นนั้นแน่นแล้วแทงสวนเข้าไปที่กลางร่างของเกศรา!

"อ๊ากกกกกกกกกกกกก!"

เกศรากรีดร้องโหยหวนราวกับถูกไฟเผา ร่างของนางกระตุกอย่างรุนแรงและเกิดควันพวยพุ่งขึ้นจากจุดที่ถูกปิ่นสัมผัส แรงบีบที่คอคลายออกทันที ร่างของเกศราถอยห่างออกไป แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความตกใจและเจ็บปวด ก่อนที่ร่างนั้นจะค่อยๆ เลือนหายไปในอากาศ ทิ้งไวทิ้งไว้เพียงเสียงกระซิบ

สุดท้ายแห่งความอาฆาตแค้น..กูจะกลับมาลากคอมึงไปลงนรก!.....ดาวทรุดลงกับพื้น ไอโขลกอย่างรุนแรง พยายามโกยอากาศเข้าปอด เมื่อตั้งสติได้ เธอก็รีบคลานเข้าไปหานนท์ทันที

"นนท์! เป็นอะไรไหม!?"

"พี่ไม่เป็นไร...แต่ดาว..." นนท์มองรอยแดงเป็นรูปมือที่คอของดาวด้วยความเป็นห่วงสุดหัวใจ ตอนนี้เขาเชื่อทุกอย่างที่ดาวพูดโดยไม่มีข้อกังขาอีกต่อไป

"เราต้องไปจากที่นี่" ดาวพูดเสียงหนักแน่น "เราต้องไปหาป้านวล...เดี๋ยวนี้!"

ทั้งสองคนไม่รอช้า ดาวประคองนนท์ที่ยังบาดเจ็บอยู่ลุกขึ้น พวกเขาทิ้งห้องที่เละเทะไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้าออกจากกรุงเทพฯ ทันที จุดหมายปลายทางคือบ้านของป้านวลที่ต่างจังหวัด ซึ่งเป็นความหวังสุดท้ายที่จะช่วยให้พวกเขารอดพ้นจากแรงอาฆาตของเกศรา

เมื่อดาวและนนท์เดินทางมาถึงบ้านไม้ทรงไทยหลังย่อมกลางสวนผลไม้ที่ร่มรื่น ป้านวลก็ออกมายืนรออยู่ที่ชานเรือนราวกับรู้ล่วงหน้า ท่านมองสภาพของคนทั้งสองด้วยแววตาเข้าใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสงบ

"เข้ามาข้างในก่อนเถอะ...ป้ารู้ว่าพวกเธอเจออะไรมา"

คืนนั้น หลังจากที่นนท์ได้ทำแผลและพักผ่อนแล้ว ป้านวลก็พาดาวมายังห้องพระที่เงียบสงบ ที่กลางห้องมีอาสนะและเครื่องเซ่นไหว้ชุดเล็กๆ จัดเตรียมไว้

"ถึงเวลาที่เราต้องคุยกับเขาแล้วล่ะดาว" ป้านวลพูด

ก่อนที่ดาวจะค่อยๆยื่นปิ่นปักผมให้ป้านวล

วิญญาณที่ผูกเวรกันมาขนาดนี้ การขับไล่ไม่ใช่ทางออก มีแต่จะทำให้เขาแค้นมากขึ้น ทางเดียวคือการเจรจาและขออโหสิกรรม"

ป้านวลเริ่มสวดมนต์บางอย่างที่ดาวไม่เคยได้ยินมาก่อน บรรยากาศในห้องเย็นลงเรื่อยๆ เทียนบนหิ้งพระสั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนที่เงาตะคุ่มของเกศราจะปรากฏขึ้นที่มุมห้องอีกครั้ง แต่ครั้งนี้นางไม่ได้มีท่าทีคุกคามรุนแรงเหมือนเคย มีเพียงแววตาที่ยังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและไม่ไว้วางใจ

"เรียกกูมาทำไม!?" เกศราถามเสียงแข็ง

"ป้าขอเป็นตัวกลาง" ป้านวลพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจ "สิ่งที่หลวงอินทร์ได้ทำไว้กับเจ้ามันเลวร้ายเกินกว่าจะให้อภัย ป้ารู้...แต่การจองเวรต่อไปมันก็มีแต่จะสร้างกรรมใหม่ไม่สิ้นสุด"

"แล้วจะให้กูทำยังไง! ปล่อยให้มันมีความสุขกับคนที่มันรักในชาตินี้รึ! แล้วความทุกข์ของกูล่ะ! ใครจะชดใช้ให้!" เกศราตวาดกลับ

ป้านวลหันมาทางดาว "ดาว...สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่ชีวิตของลูก...แต่คือการยอมรับผิดจากหัวใจของ 'หลวงอินทร์' จริงๆ

ภายในห้องพระอันเงียบสงบ มีเพียงแสงเทียนที่สั่นไหวอาบร่างของคนสามคน...และอีกหนึ่งวิญญาณที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาต บรรยากาศตึงเครียดจนน่าอึดอัด เกศรายืนมองดาวที่คุกเข่าอยู่ด้วยแววตาแข็งกร้าว

"แล้วจะให้ข้าทำอย่างไร!" ป้านวลเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "จะให้เด็กคนนี้ทำอย่างไร ในเมื่อชาตินี้มันจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย มันเกิดมาพร้อมกับจิตวิญญาณดวงใหม่ ความทรงจำของหลวงอินทร์เป็นเพียงเงาบาปที่ติดตัวมาเท่านั้น การที่เจ้ามาทวงแค้นกับเด็กคนนี้ มันต่างอะไรกับการรังแกคนที่ไม่มีทางสู้"

คำพูดของป้านวลเหมือนไปสะกิดแผลเก่าของเกศราให้ปริออกอีกครั้ง นางตวาดกลับด้วยเสียงที่สั่นเครือด้วยความเจ็บปวด

"แล้วความทุกข์ของข้าเล่า! ใครเคยสนใจบ้าง! ตอนที่ข้าบอกมันว่าข้าท้อง...แววตาของมันเปลี่ยนไปทันที จากความรักเป็นความรังเกียจ! มันผลักไสข้า! มันบอกว่าข้ากับลูกคือตัวหายนะของชีวิตมัน! ข้าอุ้มท้องลูกของมันอยู่แท้ๆ แต่กลับถูกมันสั่งฆ่าอย่างไร้ความปราณี ตอนที่พวกมันลากข้าไป...ข้าร้องเรียกชื่อมันจนสุดเสียง แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบ! ข้าถูกทุบตีจนเลือดอาบหน้า...ข้ารู้สึกได้ว่าลูกในท้องกำลังจะจากไป...ข้าเจ็บปวด...ทรมาน...และโดดเดี่ยวที่สุดในโลก! แล้วมันทำอะไรอยู่! มันยืนมอง! มันยืนมองดูข้ากับลูกตายไปต่อหน้าต่อตาอย่างเลือดเย็น! ร้อยปีที่ผ่านมา ข้าต้องทนอยู่ในความมืดมิดที่หนาวเหน็บ เฝ้ารอวันที่จะได้เจอมันอีกครั้ง ท่านบอกให้ข้าปลง...ท่านเคยรักใครจนหมดหัวใจแล้วถูกเขาทรยศบ้างไหม! ท่านเคยสูญเสียลูกที่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลกบ้างไหม! ถ้าไม่เคย...ก็อย่ามาพูดคำว่าปลงกับข้า!

ทุกถ้อยคำพรั่งพรูออกมาพร้อมกับน้ำตาสีเลือดที่ไหลอาบใบหน้าซีดเผือด มันคือความอัดอั้นตันใจที่ถูกกักเก็บมานานหลายร้อยปี ดาวนั่งฟังด้วยร่างกายที่สั่นเทา น้ำตาของเธอไหลออกมาไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสงสารและรู้สึกผิดที่ท่วมท้นอยู่ในอกจนแทบระเบิด

ป้านวลถอนหายใจยาว "ป้ารู้...ไม่มีอะไรชดเชยความเจ็บปวดของเจ้าได้ แต่การจองเวรต่อไปมันก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมาเลย บอกป้ามาเถิด...บอกมาตามตรง...ว่าลึกๆ แล้วเจ้าต้องการอะไรกันแน่"

เกศรานิ่งไปชั่วครู่ แววตาที่เคยลุกโชนด้วยไฟแค้นค่อยๆ อ่อนแสงลง เหลือเพียงความเศร้าสร้อยและว่างเปล่า นางมองไปที่ดาว ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบา... "ข้าแค่อยากได้ยิน...คำขอโทษ...จากปากของเขา...จากหัวใจของเขาจริงๆ...ไม่ใช่จากเด็กผู้หญิงคนนี้"

ในวินาทีนั้นเอง ดาวที่นิ่งฟังอยู่ตลอดก็ค่อยๆ คลานเข้าไปหาเกศราอย่างช้าๆ โดยไม่สนใจเสียงห้ามของป้านวล เธอหยุดอยู่ตรงหน้าวิญญาณร้ายที่เคยคิดจะฆ่าเธอ ก่อนจะค่อยๆ ก้มศีรษะลง...กราบแทบเท้าของเกศราที่ยืนนิ่งงันด้วยความตกใจ

"ฉัน...อาจจะไม่ใช่หลวงอินทร์คนที่เธอรู้จัก" ดาวเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่สั่นเครือและเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา "ฉันจำอะไรไม่ได้...ฉันไม่เคยรู้สึกถึงความรักที่เขามีให้เธอ...หรือความโหดร้ายที่เขากระทำลงไป...แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันรู้สึกได้นับตั้งแต่ที่ได้ฝันถึงเธอ...คือความรู้สึกผิด...ความรู้สึกผิดที่มันเกาะกินหัวใจของฉันมาตลอด"

ดาวเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาที่กลวงโบ๋ของเกศรา

"ในนามของดวงวิญญาณทุกดวงที่เคยเกิดเป็นหลวงอินทร์...ฉันขอขมาเธอ...เกศรา...ฉันขอโทษที่เคยทรยศความรักของเธอ...ขอโทษที่พรากชีวิตลูกไปจากเธอ...ขอโทษที่ทำร้ายเธออย่างเลือดเย็น...ขอโทษที่ปล่อยให้เธอต้องโดดเดี่ยวและทุกข์ทรมานมานานแสนนาน...หากการกระทำของฉันในชาตินี้...หรือชาติไหนๆ ก็ตาม...ที่ได้ล่วงเกินเธอไว้...ทั้งที่ตั้งใจก็ดี...ไม่ได้ตั้งใจก็ดี...ทั้งที่ระลึกได้ก็ดี...ระลึกไม่ได้ก็ดี...ได้โปรด...อโหสิกรรมให้ฉันด้วยเถิด"

คำพูดที่ออกมาจากหัวใจที่สำนึกผิดอย่างแท้จริง ทำให้ร่างของเกศราสั่นสะท้าน ปลายตาของนางมองดาวที่ก้มกราบอยู่แทบเท้า...ภาพของหลวงอินทร์ในอดีตซ้อนทับกับร่างของดาวในปัจจุบัน ความรักที่เคยมีให้...และความแค้นที่แผดเผา...ตีรวนกันอยู่ในอกจนปวดร้าว และในที่สุด...กำแพงแห่งความอาฆาตที่ก่อตัวมานานนับร้อยปีก็พังทลายลง

"ฮือ...ฮือออออออออออออ"

เกศราร่ำไห้ออกมาอย่างสุดเสียง มันไม่ใช่เสียงร้องที่น่าหวาดกลัวอีกต่อไป แต่เป็นเสียงร้องไห้ของหญิงสาวที่หัวใจแหลกสลาย ร่างโปร่งแสงของนางค่อยๆ มีแสงสีทองเรืองรองขึ้นมา บาดแผลและคราบเลือดบนร่างกายค่อยๆ จางหายไป ใบหน้าที่เคยซีดเผือดกลับมามีเลือดฝาด ดวงตาที่เคยกลวงโบ๋กลับมาสดใสอีกครั้ง

"ข้า...รอคำนี้มานานเหลือเกิน..." นางพูดพลางยื่นมือที่สั่นเทาไปสัมผัสแก้มของดาวเบาๆ "ข้าแค้นท่าน...แต่ข้าก็ยังรักท่าน...หลวงอินทร์"

"ฉันขอสัญญา" ดาวพูดทั้งน้ำตา "หลังจากเรื่องนี้จบลง ฉันจะบวชชีอุทิศส่วนกุศลทั้งหมดให้เธอและลูกเป็นเวลา 1 ปีเต็ม ขอให้ผลบุญนี้ช่วยนำทางให้เธอและลูกได้ไปสู่ภพภูมิที่ดี อย่าได้มีเวรมีกรรมต่อกันอีกเลย"

เกศรายิ้มออกมาเป็นครั้งแรก...เป็นรอยยิ้มที่งดงามและเศร้าสร้อยในเวลาเดียวกัน "ข้าอโหสิกรรมให้ท่าน...และข้าจะรอรับผลบุญนั้น"

ร่างสีทองของนางค่อยๆ สว่างวาบขึ้นจนดาวต้องหรี่ตาลง ก่อนที่ร่างนั้นจะค่อยๆ จางหายไปในอากาศ เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมของดอกไม้จางๆ และปิ่นปักผมเงินที่บัดนี้กลับดูสุกใสราวกับทำขึ้นใหม่...วางอยู่บนพื้นตรงหน้าดาว

บ่วงกรรมที่ผูกพันกันมานานหลายร้อยปี...ได้สิ้นสุดลงแล้วในวันนี้ เหลือเพียงบทเรียนแห่งการให้อภัย และคำสัญญาที่ดาวจะต้องทำให้สำเร็จ เพื่อส่งดวงวิญญาณที่เธอเคยทำร้าย...ให้ไปสู่สุคติอย่างแท้จริง...

จบบ

ข้อคิดท้ายเรื่อง 🕯️

อดีตอาจกลับไปแก้ไขไม่ได้

บาปที่เคยทำ…อาจไม่มีวันลบเลือนแต่การกล้ายอมรับ

กล้าขอโทษและกล้ารับผลของมันคือการปลดโซ่ตรวนที่ผูกมัดทั้งผู้กระทำและผู้ถูกกระทำไว้ด้วยกัน..

#ติดเทนด์ #นิยายไทยโบราณ #นิยายโบราณ #นิยายน่าอ่าน