ฆาตรกรต่อเนื่อง

||เนื้อเรื่องจบในตอน||

คำโปรยเรื่อง

เมื่อฆาตกรอัจฉริยะเล่นเกมกับกฎหมาย

คนที่คิดว่าชนะ… อาจเป็นเพียงหมากตัวสุดท้ายบนกระดาน..

บทนำ

เสียงเปียโนคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบาคลอไปกับกลิ่นหอมของสเต็กเนื้อวากิวชั้นเลิศ ภายในห้องอาหารหรูหราของคฤหาสน์ โคมไฟระย้าคริสตัลส่องระยิบระยับสะท้อนเงาบนโต๊ะอาหารยาวเหยียดที่มีอาหารวางจนเต็มพื้นที่

รุจ ในชุดเชิ้ตสีขาวสะอาดตาบรรจงคีบหน่อไม้ฝรั่งวางลงบนจานของ อ้อม น้องสาวของเขาด้วยท่าทางสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาของเขายิ้มละไมดูไร้พิษสง

"ทานเยอะๆ นะอ้อม พี่ให้ป้าแม่บ้านทำของโปรดเราทั้งนั้นเลย" รุจเอ่ยเสียงนุ่ม

อ้อมมองจานอาหารตรงหน้า แต่เธอกลับไม่มีความอยากอาหารเลย สายตาของเธอเหลือบไปเห็นผ้าพันแผลที่โผล่พ้นข้อมือขวาของพี่ชายออกมาเล็กน้อย "พี่รุจ... มือไปโดนอะไรมาคะ?"

รุจชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงปกติ "อ๋อ เมื่อคืนตอนดึกพี่เข้าออฟฟิศน่ะ แล้วขอบเคสคอมพิวเตอร์มันบาดเอาตอนพี่เช็กเซิร์ฟเวอร์ ไม่ต้องห่วงหรอก แผลตื้นๆ เอง"

"ออฟฟิศเหรอคะ?" อ้อมวางส้อมลง เสียงของเธอเริ่มจู้จี้ตามนิสัยช่างสงสัย "แต่เมื่อคืนอ้อมตื่นมาตอนตีสาม เห็นพี่เพิ่งจอดรถ ร่างกายพี่ดู... สะบักสะบอมมากเลยนะ เสื้อตัวนั้นที่พี่ใส่ก็หายไปไหนแล้วล่ะคะ? อ้อมเห็นมันเปื้อนสีแดงๆ เหมือนเลือดเลย"

รุจหัวเราะในลำคอเบาๆ "สีแดงน่ะซอสมะเขือเทศน่ะสิอ้อม พี่หิวเลยแวะกินเบอร์เกอร์ข้างทางแล้วทำหกใส่ เสื้อตัวนั้นพี่ทิ้งไปแล้วล่ะ มันซักไม่ออก เรานี่ช่างซักช่างถามจริงๆ เลยนะ"

"ก็ช่วงนี้ข่าวฆาตกรต่อเนื่องมันน่ากลัวนี่นา!" อ้อมเปิดประเด็นพลางชี้ไปที่หน้าจอโทรทัศน์ที่กำลังรายงานข่าวศพรายที่ 52 "ตำรวจบอกว่าคนร้ายเป็นมืออาชีพมาก ไม่ทิ้งร่องรอยไว้เลย แถมยังลงมือถถี่ขึ้นเรื่อยๆ พี่ดูสิ... เหยื่อรายล่าสุดถูกพบที่ซอยเปลี่ยวใกล้ๆ ออฟฟิศพี่เลยนะ!"

รุจวางมีดกับส้อมลงอย่างใจเย็น เขาประสานมือวางบนโต๊ะแล้วทำหน้าเศร้าตามน้ำ "ใช่ พี่เห็นข่าวแล้ว น่ากลัวจริงๆ นั่นแหละ สังคมสมัยนี้หาความปลอดภัยไม่ได้เลยนะ อ้อมเองก็เหมือนกัน ช่วงนี้อย่ากลับบ้านดึกนักล่ะ พี่เป็นห่วง"

"แต่ตำรวจเขาตั้งข้อสังเกตนะว่า ฆาตกรอาจจะเป็นคนที่มีการศึกษาสูง หรือไม่ก็พวกมีฐานะ เพราะเขารู้จักหลบเลี่ยงกล้องวงจรปิดเก่งมาก" อ้อมยังคงจ้องจับผิด "พี่รุจคิดว่าไงคะ? คนแบบไหนกันที่ฆ่าคนได้เป็นห้าสิบคนโดยไม่รู้สึกผิดเลย?"

รุจจิบไวน์แดงช้าๆ รสชาติฝาดลิ้นซึมซาบเข้าสู่โสตประสาท เขามองน้องสาวด้วยสายตาที่ลึกลับแต่ยังคงแฝงความเอ็นดู

"บางที... เขาอาจจะไม่ได้ฆ่าเพราะความแค้นก็ได้นะอ้อม" รุจพูดเสียงเรียบ "เขาอาจจะแค่ทำความสะอาดโลกใบนี้จากคนที่ไม่สมควรอยู่ หรือไม่... เขาก็แค่เสพติดความสมบูรณ์แบบในการทำภารกิจที่ไม่มีใครทำสำเร็จ ตำรวจน่ะเหรอ? พวกเขาก็แค่ไล่ตามเงาที่ไม่มีตัวตนเท่านั้นแหละ"

"พี่พูดเหมือนเข้าข้างฆาตกรเลยนะ!" อ้อมขมวดคิ้ว

"พี่ก็แค่คาดคะเนตามหลักจิตวิทยาไงครับ" รุจยิ้มกว้างขึ้นพลางเอื้อมมือไปลูบหัวน้องสาว "อย่าเครียดเรื่องข่าวเลย กินข้าวเถอะ เดี๋ยวพี่จะขึ้นไปทำงานต่อแล้ว มีโปรเจกต์ใหญ่ที่ต้อง... จัดการ ให้เสร็จคืนนี้"

รุจลุกขึ้นยืน ความสูงและบุคลิกที่เพอร์เฟคของเขาดูน่าเกรงขาม อ้อมมองตามแผ่นหลังของพี่ชายที่เดินขึ้นบันไดไป ในใจของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่ยังไม่ได้รับคำตอบ โดยเฉพาะรอยเล็บจางๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ปกคอเสื้อของเขาที่เธอเพิ่งสังเกตเห็นเมื่อครู่...

หลังจากเสียงฝีเท้าของรุจเงียบหายไปทางห้องทำงานที่แยกตัวออกไปทางปีกซ้ายของบ้าน อ้อมยืนกำมือแน่นอยู่กลางห้องโถง ความสงสัยมันสุมอยู่ในอกจนเธอหายใจไม่ออก 'พี่รุจโกหก' สัญชาตญาณเธอบอกแบบนั้น พี่ชายที่แสนดีคนเดิมของเธอไม่เคยมีแววตาเย็นชาแบบเมื่อกี้

อ้อมตัดสินใจถอดรองเท้าส้นสูงแล้วค่อยๆ ย่องขึ้นบันไดไม้ราคาแพงไปอย่างเงียบเชียบที่สุดเป้าหมายของเธอคือ ห้องนอนของรุจ

เธอเดินผ่านห้องทำงาน เห็นเงาของรุจลางๆ ผ่านกระจกฝ้า เขากำลังนั่งนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลายจอ แสงสีฟ้าจากจอสะท้อนใบหน้าที่ดูเคร่งเครียด อ้อมรีบเดินผ่านไปจนถึงประตูห้องนอนสีเข้ม เธอหมุนลูกบิดเบาๆ... แกรก ...โชคดีที่มันไม่ได้ล็อค

ภายในห้องนอนของรุจเรียบกริบและสะอาดจนน่าประหลาด ทุกอย่างวางเป็นระเบียบตามฉบับคนรักความสมบูรณ์แบบ อ้อมเริ่มรื้อค้นตามลิ้นชักตู้เสื้อผ้า หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก

เธอมองไปที่ใต้เตียง... ไม่มีอะไร

เธอมองไปที่หลังตู้... ไม่มีอะไร

จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่ ลิ้นชักล่างสุดของโต๊ะข้างเตียง ที่มีแม่กุญแจตัวเล็กๆ ล็อคไว้ อ้อมนึกขึ้นได้ว่ารุจมักจะวางพวงกุญแจสำรองไว้ในแจกันดอกไม้ประดิษฐ์หน้ากระจก เธอรีบไปหยิบมันมา และมันก็ใช่จริงๆ!

คลิก!

ลิ้นชักถูกเปิดออก สิ่งที่อยู่ข้างในทำให้อ้อมถึงกับแมสก์หลุดมือ มันคือถุงซิปล็อกหลายใบที่บรรจุ "ของที่ระลึก" แปลกๆ ไว้... นาฬิกาข้อมือที่มีคราบเลือดแห้งกรัง, ต่างหูข้างเดียวที่ดูคุ้นตาเหมือนข่าวเหยื่อรายที่ 40, และมีดพกขนาดเล็กที่แหลมคมกริบ

"ทำไมพี่ต้องเก็บของพวกนี้ไว้..." อ้อมพึมพำ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า เธอกำลังจะหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู แต่วินาทีนั้นเอง...

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าหนักๆ กำลังเดินตรงมาทางห้องนอน! อ้อมลนลานพยายามจะปิดลิ้นชักและล็อคกุญแจให้เหมือนเดิม แต่มือสั่นเกินกว่าจะทำได้ทัน

"อ้อม?"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นที่หน้าประตู รุจยืนอยู่ตรงนั้น ในมือไม่มีปากกาอย่างที่เขาตั้งใจจะมาหยิบ แต่อยู่ในท่าทางที่กำลังเลิกคิ้วมองน้องสาวด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"อ้อม!? หนูเข้ามาทำอะไรในห้องพี่... แล้วนั่นหนูค้นอะไรอยู่?"

รุจก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนจากพี่ชายที่แสนดี กลายเป็นความกดดันที่มหาศาล เขาเหลือบไปเห็นลิ้นชักที่เปิดค้างอยู่ และเห็นพวงกุญแจในมือของอ้อม

"พี่รุจ... คือหนู..." อ้อมตัวสั่นจนกุญแจร่วงหลุดจากมือลงบนพื้นพรม

รุจเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ เขาค่อยๆ ก้มลงเก็บพวงกุญแจขึ้นมา แล้วเงยหน้าสบตากับน้องสาว รอยยิ้มที่มุมปากของเขาดูน่าขนลุกกว่าครั้งไหนๆ

"พี่บอกแล้วไงอ้อม... ว่าอย่าล้ำเส้น เขากระซิบข้างหูเธอ ความสงสัยมันฆ่าคนได้นะรู้มั้ย?

รุจยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง บรรยากาศในห้องเย็นเยียบจนอ้อมสัมผัสได้ถึงขนลุกชันที่ต้นคอ เขาค่อยๆ ก้มลงหยิบกุญแจที่ตกพื้นขึ้นมา ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียดแล้วเปลี่ยนสีหน้าจากความเรียบเฉยเป็นความ "ผิดหวัง" อย่างรุนแรง

"อ้อม... ทำไมทำแบบนี้?" รุจเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย เหมือนคนกำลังโกรธที่ถูกเข้าใจผิด "พี่อุตส่าห์ปิดบังเรื่องนี้ไว้เพราะไม่อยากให้เราต้องมาตกอยู่ในอันตรายแท้ๆ!"

เขากระชากลิ้นชักที่เปิดค้างอยู่ออกมาจนสุด แล้วหยิบถุงซิปล็อกที่มีนาฬิกาคราบเลือดขึ้นมาถือไว้

"หนูคิดว่าพี่เป็นฆาตกรเหรอ!?" รุจตวาดใส่จนอ้อมสะดุ้งสุดตัว "นี่มันคือหลักฐาน! หลักฐานที่พี่แอบตามสืบมาเป็นเดือนๆ เพราะพี่รู้ว่าตำรวจมันห่วยแตกแค่ไหน พี่ใช้เครือข่ายไอทีของบริษัทเจาะข้อมูลกล้องวงจรปิด และแอบไปเก็บของพวกนี้มาจากที่เกิดเหตุก่อนที่พวกตำรวจจะไปถึง เพื่อจะหาตัวคนร้ายจริงๆ มาลงโทษไง!"

อ้อมอึ้งไปครู่หนึ่ง ความสับสนตีรวนในหัว "ตะ... แต่พี่รุจคะ ทำไมต้องเก็บไว้ลับๆ แบบนี้ แล้วรอยแผล รอยเล็บพวกนั้นล่ะ?"

"ก็เพราะไอ้ฆาตกรนั่นมันเก่งไง!" รุจเดินเข้ามาประชิดตัวน้องสาว แววตาของเขาดูวาวโรจน์เหมือนคนแบกรับภาระของโลกไว้ "คืนก่อนพี่เกือบจะจับมันได้แล้ว แต่มันไหวตัวทัน เราสู้กันจนพี่ได้แผลมา ส่วนไอ้เสื้อที่เปื้อนเลือดนั่นก็เลือดมัน! พี่ต้องทิ้งไปเพราะกลัวว่าถ้าตำรวจมาเห็น พี่จะกลายเป็นผู้ต้องสงสัยแทนที่จะเป็นคนช่วย... แล้วดูสิ ขนาดน้องสาวแท้ๆ ยังมองพี่เป็นปีศาจเลย!"

เขาวางหลักฐานลงบนโต๊ะอย่างแรงก่อนจะหันหลังให้ สะอื้นเบาๆ (ซึ่งเป็นการแสดงที่แนบเนียนระดับรางวัลออสการ์)

"ถ้าอ้อมไม่เชื่อพี่... จะโทรแจ้งตำรวจให้มาลากคอพี่ไปตอนนี้เลยก็ได้นะ พี่จะได้เลิกทำตัวเป็นศาลเตี้ยซะที ให้คนร้ายมันลอยนวลไปฆ่าคนต่อเถอะ!"

อ้อมที่พื้นฐานเป็นคนรักพี่ชายอยู่แล้ว พอเห็นรุจทำท่าทางเสียใจและอ้างเหตุผลเรื่องความยุติธรรม เธอก็เริ่มใจอ่อนและความรู้สึกผิดก็เข้ามาแทนที่ "พี่รุจ... หนูขอโทษ หนูแค่... หนูแค่กลัว"

"กลัวพี่เหรอ?" รุจหันกลับมา แววตาตัดพ้อ "พี่ดูแลอ้อมมาทั้งชีวิต พี่จะทำเรื่องชั่วๆ แบบนั้นลงได้ยังไง?"

เขาก้าวเข้าไปกอดน้องสาวไว้แน่น ซบหน้าลงบนไหล่ของเธอ มุมปากของรุจเหยียดยิ้มเย็นเยียบที่อ้อมไม่มีวันมองเห็น แววตาของเขาไม่ได้มีความโศกเศร้าเลยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงความสะใจที่ควบคุมหมากตัวสำคัญอย่างน้องสาวไว้ได้อีกครั้ง

"สัญญากับพี่นะอ้อม... ว่าเรื่องในห้องนี้จะเป็นความลับของเราสองคน ถ้าใครรู้เข้า พี่อาจจะติดคุก หรือไม่... ไอ้ฆาตกรนั่นมันอาจจะมาตามเก็บงานที่บ้านเราก็ได้"

ในขณะที่รุจกำลังกล่อมเนียนๆ จู่ๆ เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้นรัวๆ!

ป้าแม่บ้านวิ่งหน้าตาตื่นมาเคาะประตูห้อง "คุณรุจคะ! คุณอ้อมคะ! มีตำรวจมาเต็มหน้าบ้านเลยค่ะ บอกว่าขอเชิญคุณรุจไปให้ปากคำเรื่องคดีฆาตกรต่อเนื่องด่วนเลยค่ะ!"

รุจชะงักไปครู่หนึ่ง เขากระชับกอดอ้อมแน่นขึ้น... เห็นไหมอ้อม... พวกมันมาหาเรื่องพี่จนได้

รุจผละออกจากกอดของอ้อมช้าๆ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากความโศกเศร้ากลายเป็นความเรียบเฉยที่น่าขนลุก เขาจัดปกเสื้อเชิ้ตให้กริบเหมือนเดิม ก่อนจะหันไปสบตาน้องสาวที่ยืนตัวสั่น

"จำไว้นะอ้อม... พี่ไปที่นั่นเพื่อตามหาความจริง พี่ไม่ได้ฆ่าใคร" เขากระซิบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจนอ้อมพยักหน้าหงิกงันเหมือนโดนสะกดจิต

รุจเดินลงบันไดมาด้วยท่าทางสง่างาม ท่ามกลางแสงไฟวูบวาบจากรถตำรวจที่จอดเรียงรายหน้าคฤหาสน์ สารวัตรธันวา ยืนกอดอกรออยู่พร้อมกับ จ่าสมพงษ์ และทีมสืบสวนอีก 3-4 คน

"ขออภัยที่มารบกวนเวลาพักผ่อนนะครับคุณรุจ" ธันวาเอ่ยเสียงเข้ม "แต่พอดีมีพยานปากเอก... เป็นคนขับรถขยะ เห็นรถสปอร์ตสีดำป้ายทะเบียนตรงกับรถของคุณ จอดอยู่ในซอกตึกใกล้จุดที่พบศพรายที่ 52 เมื่อคืนตอนตีสองพอดีเป๊ะ คุณพอจะอธิบายได้ไหมครับ?"

รุจไม่ตอบในทันที เขาเดินไปนั่งที่โซฟาหนังตัวแพง ไขว่ห้างแล้วรินน้ำใส่แก้วช้าๆ ท่าทางใจเย็นของเขาทำเอาตำรวจรอบๆ เริ่มอึดอัด

"อธิบายเหรอครับสารวัตร?" รุจเลิกคิ้ว "ผมเป็นพลเมืองดีที่เสียภาษีปีละหลายสิบล้าน การที่ผมขับรถไปแถวนั้นมันกลายเป็นอาชญากรรมตั้งแต่เมื่อไหร่? หรือว่าตอนนี้ตำรวจไทยตกต่ำขนาดต้องไล่จับคนรวยที่นอนไม่หลับแล้วออกมาขับรถเล่น?"

"มันไม่ใช่แค่ขับรถเล่นแน่!" จ่าสมพงษ์หลุดปากตะโกน "มีคนเห็นคนรูปร่างเหมือนคุณลงจากรถพร้อมกระเป๋าเป้ใบใหญ่!"

รุจลุกขึ้นยืนทันที บรรยากาศในห้องรับแขกเปลี่ยนเป็นมาคุเข้มข้น เขาเดินเข้าไปหาจ่าสมพงษ์จนหน้าแทบชนกัน แววตาของรุจวาวโรจน์ด้วยรังสีอำมหิตที่ปิดไม่มิด

"จ่าครับ..." รุจพูดเสียงต่ำจนดูเหมือนขู่สัตย์ร้าย "ระวังคำพูดหน่อย ผมรู้จักผู้บัญชาการของคุณดีกว่าที่จ่ารู้จักเมียตัวเองซะอีก ถ้าอยากจะกล่าวหาผมด้วยพยานขี้เมาหรือคนเก็บขยะที่ตาฝ้าฟางตอนตีสอง... ผมแนะนำให้จ่าเตรียมหางานยามทำไว้ได้เลย เพราะผมจะฟ้องจนจ่าไม่เหลือแม้แต่กางเกงในจะใส่!"

"คุณรุจ! ใจเย็นๆ สิครับ" ธันวาพยายามแทรก แต่รุจหันไปถล่มธันวาต่อทันที

"สารวัตรธันวา! คุณทำคดีล้มเหลวมาทั้งปี 52 ศพที่พวกคุณปกป้องไม่ได้! ประชาชนด่าพวกคุณทั้งประเทศ แล้วตอนนี้คุณจะมาเอาตัวรอดด้วยการยัดข้อหาให้ผมงั้นเหรอ?" รุจตวาดเสียงดังจนอ้อมที่แอบดูอยู่บนหัวบันไดถึงกับสะดุ้ง "ถ้าผมเป็นฆาตกรจริง ป่านนี้สารวัตรคงไม่มีโอกาสมายืนหายใจรดหน้าผมในบ้านหลังนี้หรอก! เพราะผมคง 'จัดการ' คนอ่อนหัดอย่างพวกคุณไปตั้งนานแล้ว!"

คำพูดนั้นทำให้ตำรวจทั้งกลุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าครอบคลุม สารวัตรธันวารู้สึกถึงความเย็นวาบที่สันหลัง แววตาของรุจไม่ได้เหมือนคนที่โกรธเพราะถูกใส่ร้าย แต่มันเหมือนแววตาของนักล่าที่กำลังข่มขวัญเหยื่อ

"คุณกำลังข่มขู่เจ้าพนักงานเหรอครับ?" ธันวาถามเสียงแหบ

"ผมกำลังสอนบทเรียนเรื่อง 'มารยาท' ให้พวกคุณต่างหาก" รุจยิ้มเหี้ยม "ถ้าไม่มีหมายค้น หรือหลักฐานที่ชัดเจนกว่านี้... เชิญออกไปจากบ้านผมซะ ก่อนที่ผมจะโทรหาทนายและรัฐมนตรียุติธรรม แล้ววันพรุ่งนี้พวกคุณทุกคนจะได้ไปนั่งตรวจจราจรที่ชายแดนแน่!"

รุจจ้องตาธันวานิ่ง ไม่หลบสายตาแม้แต่นิดเดียว จนสุดท้ายธันวาเป็นฝ่ายที่ต้องพยักหน้าให้ลูกน้องถอยกลับไปก่อน เพราะเขารู้ดีว่าพยานปากนั้นยังน้ำหนักไม่พอที่จะงัดกับมหาเศรษฐีอย่างรุจในตอนนี้

เมื่อเสียงรถตำรวจค่อยๆ ไกลออกไป รุจหันกลับมามองอ้อมที่ยืนหน้าซีดอยู่บนบันได

"เห็นไหมอ้อม... พวกเขามันน่ารำคาญ" รุจพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเหมือนเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมคฤหาสน์วรโชติเมธีหลังจากพายุอารมณ์เมื่อหัวค่ำสงบลง รุจกลับมาเป็นพี่ชายที่แสนดีคนเดิม เขาชงนมอุ่นๆ มาส่งให้อ้อมถึงห้องนอน กำชับให้เธอพักผ่อนและไม่ต้องคิดมากเรื่องตำรวจ

"หลับฝันดีนะอ้อม ทุกอย่างจะเรียบร้อย พี่จัดการได้" เขากระซิบพลางห่มผ้าให้เธออย่างแผ่วเบา

อ้อมแสร้งทำเป็นหลับตาลงจนกระทั่งได้ยินเสียงประตูห้องปิดเบาๆ เธอตั้งนาฬิกาปลุกแบบสั่นไว้ที่ข้อมือ... ตี 2 ตรง... แรงสั่นที่ข้อมือทำให้เธอสะดุ้งตื่น อ้อมค่อยๆ ย่องไปที่หน้าต่างห้องนอนที่มองเห็นลานจอดรถด้านล่าง

ท่ามกลางความมืดสนิท เธอเห็นเงาร่างสูงโปร่งในชุดสีดำมิดชิดสะพายกระเป๋าใบเดิม รุจไม่ได้ใช้รถสปอร์ตคันหรูที่ตำรวจเพิ่งมาตามหา แต่เขากลับเข็นจักรยานเสือหมอบราคาแพงออกไปทางประตูหลังบ้านอย่างเงียบเชียบ เขากลืนหายไปกับความมืดเหมือนวิญญาณ

อ้อมนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง รอยจ้องมองนาฬิกาดิจิทัลที่หัวเตียงอย่างทรมาน

ตี 2:30... ตี 3:00... ตี 3:30...

จนกระทั่งเวลา ตี 3:59 น. เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังผ่านหน้าห้องนอนของเธอไป อ้อมรีบซุกตัวใต้ผ้าห่ม ใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมา เธอได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัวในห้องของรุจดังอยู่พักใหญ่ ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับสู่ความเงียบสนิทอีกครั้ง อ้อมพยายามข่มตานอน ท่องในใจว่า "พี่รุจแค่ไปสืบคดี... พี่รุจแค่ไปช่วยคน..." จนกระทั่งความเหนื่อยล้าพาเธอเข้าสู่ห้วงนิทราที่เต็มไปด้วยฝันร้าย

กลิ่นกาแฟหอมฉุนและกลิ่นขนมปังปิ้งอบอวลไปทั่วห้องอาหาร รุจนั่งอ่านแท็บเล็ตอยู่หน้าถ้วยกาแฟ เขาดูสดใสเหมือนคนที่นอนเต็มอิ่มมาทั้งคืน ผิวพรรณสะอาดสะอ้าน สวมชุดลำลองดูดีตามสไตล์หนุ่มเพอร์เฟค

"ตื่นแล้วเหรออ้อม มาสิ พี่สั่งครัวซองต์เจ้าอร่อยมาให้" รุจทักทายด้วยรอยยิ้มกว้าง

อ้อมเดินมานั่งที่โต๊ะอย่างงัวเงีย เธอเหลือบไปเห็นข่าวในโทรทัศน์ที่กำลังรายงานข่าวด่วน

"พบศพชายวัยกลางคน อาชีพพนักงานเก็บขนย้ายขยะ ถูกฆ่าปาดคออย่างโหดเหี้ยมบริเวณกองขยะหลังตลาดสด ห่างจากคฤหาสน์หรูในย่านสุขุมวิทเพียงไม่กี่กิโลเมตร ตำรวจระบุว่าผู้ตายคือพยานปากสำคัญที่เห็นรถผู้ต้องสงสัยเมื่อคืนก่อน เบื้องต้นคาดว่าเป็นการฆ่าปิดปาก..."

เคร้ง!

ส้อมในมืออ้อมร่วงลงกระทบจานกระเบื้อง เธอหน้าซีดเผือด หันไปมองพี่ชายที่กำลังจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์

"พี่รุจ... ข่าวบอกว่าคนเก็บขยะคนนั้น..." เสียงของอ้อมสั่นเครือ

รุจละสายตาจากแท็บเล็ต มองไปที่หน้าจอโทรทัศน์แล้วถอนหายใจยาว "อา... น่าสงสารจังเลยนะอ้อม พี่บอกแล้วไงว่าไอ้ฆาตกรคนนี้มันอันตราย ใครที่เข้าไปยุ่งกับมัน หรือเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น มันไม่ปล่อยไว้แน่"

เขาวางแก้วกาแฟลงแล้วเอื้อมมือมาจับมืออ้อมที่สั่นเทา "เห็นไหมว่ามันน่ากลัวแค่ไหน? ดีนะที่เมื่อคืนพี่อยู่บ้านนอนหลับปุ๋ย ไม่ได้ออกไปเสี่ยงอันตรายที่ไหนอีก ไม่อย่างนั้นพี่อาจจะกลายเป็นคนซวยที่ถูกใส่ร้ายว่าไปฆ่าคนเก็บขยะนี่ก็ได้"

รุจจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของน้องสาว แววตาของเขาดูเหมือนกำลังย้ำเตือนอะไรบางอย่าง... ความจริงที่อ้อมเห็นตอนตีสอง กับคำโกหกคำโตที่เขากำลังพูดออกมาอย่างหน้าตาย

"พี่อยู่บ้านจริงๆ เหรอคะ?" อ้อมถามเสียงแผ่ว

"จริงสิครับ พี่ก็นอนอยู่ออฟฟิศในห้องทำงานนั่นแหละ หรือว่า..." รุจหรี่ตาลงเล็กน้อย "เมื่อคืนอ้อมแอบตื่นมาดูพี่เหรอ?"

ในขณะที่บรรยากาศกำลังกดดัน เสียงโทรศัพท์ของรุจก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกที่ไม่โชว์ชื่อ

รุจกดรับและเปิดลำโพง

สวัสดีครับ... รุจพูดครับ

คุณรุจ... ผมสารวัตรธันวาเองนะ" เสียงปลายสายฟังดูเคร่งเครียดและเหนื่อยล้า "พยานของเราตายแล้ว และที่ที่เขาตาย... มีเศษผ้าสีดำที่ดูเหมือนมาจากกระเป๋าเป้ใบราคาแพงตกอยู่ ผมอยากจะเชิญคุณมา 'ให้ปากคำเพิ่ม' ที่สถานีหน่อย... คราวนี้ผมมีหมายเชิญอย่างเป็นทางการ

รุจยิ้มเยาะที่มุมปาก

ยินดีครับสารวัตร ผมจะไปพร้อมกับทนายความของผม... และน้องสาวของผมที่จะเป็น พยานที่อยู่ ให้ผมว่าเมื่อคืนผมไม่ได้ออกไปไหนเลย ใช่ไหมอ้อม?

ภายในห้องสอบสวนสีเหลี่ยมแคบๆ ที่มีเพียงแสงไฟนีออนสลัวและกระจกเงาด้านเดียว บรรยากาศกดดันจนแทบจะหายใจไม่ออก สารวัตรธันวา นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับ รุจ ที่ยังคงรักษาท่าทีสง่างามราวกับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับคราบเลือดและรอยความตายที่เพิ่งเกิดขึ้น

บนโต๊ะมีรูปถ่ายศพคนเก็บขยะที่ถูกฆ่าอย่างสยดสยองวางแผ่หลา

"พยานที่เห็นรถคุณตายแล้วนะคุณรุจ ตายในเวลาไล่เลี่ยกับที่คุณออกไป 'ขับรถเล่น' ครั้งก่อน" ธันวากัดฟันพูด พยายามระงับอารมณ์ "แถมยังมีเศษผ้าจากกระเป๋าเป้ใบละหลายแสนที่คนระดับคุณเท่านั้นจะใช้ ตกอยู่ในที่เกิดเหตุด้วย คุณจะว่ายังไง?"

รุจมองดูรูปศพด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะหยิบรูปนั้นขึ้นมาพิจารณาเหมือนกำลังดูงานศิลปะ "สารวัตรครับ... ในกรุงเทพฯ มีคนใช้กระเป๋ายี่ห้อนี้กี่คน? หลักฐานแค่นี้แม้แต่นักศึกษาฝึกงานกฎหมายยังรู้เลยว่ามันอ่อนยิ่งกว่าขี้เลน"

แต่มันประจวบเหมาะเกินไป! ธันวาทุบโต๊ะดังสนั่น "52 ศพในหนึ่งปี และทุกครั้งที่คุณปรากฏตัวใกล้ที่เกิดเหตุ หลักฐานมักจะหายไป หรือพยานมักจะตาย!

รุจค่อยๆ เอนหลังพิงเก้าอี้ ยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ "สารวัตรครับ... ระวังคำพูดหน่อย การที่สารวัตรตะคอกใส่ผมด้วยถ้อยคำหยาบคายและกล่าวหาลอยๆ แบบนี้ ผมสามารถฟ้องคุณได้นะ ข้อหาหมิ่นประมาททางการค้าและหมิ่นประมาทซึ่งหน้า คุณรู้ไหมว่าชื่อเสียงของผมมูลค่าเท่าไหร่? ถ้าผมฟ้องขึ้นมาจริงๆ เงินบำนาญทั้งชีวิตของคุณยังจ่ายค่าทนายให้ผมไม่พอเลยด้วยซ้ำ"

"มึงขู่กูเหรอ!?" ธันวาฟิวส์ขาด ลุกขึ้นกระชากคอเสื้อเชิ้ตราคาแพงของรุจจนยับยู่ยี่

"ผมไม่ได้ขู่... ผมแค่บอก 'ข้อเท็จจริง' " รุจตอบเสียงเย็น นัยน์ตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในตาของธันวาอย่างไม่เกรงกลัว "สารวัตรกำลังสติแตกนะรู้ตัวไหม? ความล้มเหลวในการจับคนร้ายมันทำให้คุณหน้ามืดตามัวจนคิดจะยัดข้อหาให้แพะรับบาปที่ดูดีอย่างผม เพื่อปิดคดีให้จบๆ ไปงั้นเหรอ? น่าสมเพชจริงๆ"

"กูจะจับมึงเข้าคุกให้ได้ รุจ!" ธันวาคำรามตะคอกใส่หน้า

"ด้วยอะไรล่ะครับ? พยานปากเอกที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของสารวัตรคือ น้องสาวของผม งั้นเหรอ?" รุจหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "อ้อมรออยู่ข้างนอกนั่น เธอให้การกับร้อยเวรไปแล้วว่าผมนอนอยู่ที่บ้านทั้งคืน... สารวัตรจะหาว่าน้องสาวผมโกหกเหรอ? หรือจะหาว่าผมล้างสมองเธอ? ระวังนะครับ... ยิ่งสารวัตรดิ้นพล่านแบบนี้ มันยิ่งดูเหมือนคนขี้แพ้ที่กำลังอาละวาด"

ธันวาหายใจหอบ แรงบีบที่คอเสื้อรุจสั่นสะท้านด้วยความโกรธจัด เขาเกือบจะเหวี่ยงหมัดใส่ใบหน้าหล่อเหลานั้นแล้ว หาก หมวดนิชา ไม่รีบเปิดประตูเข้ามาห้ามไว้เสียก่อน

"สารวัตร! หยุดค่ะ! ทนายของคุณรุจมาถึงแล้ว และเขากำลังจะแจ้งความกลับข้อหาทำร้ายร่างกายและใช้อำนาจหน้าที่โดยมิชอบ!" นิชารีบเข้ามาดึงตัวธันวาออก

รุจจัดคอเสื้อให้เข้าที่อย่างใจเย็น เขาปัดฝุ่นที่ไหล่เบาๆ แล้วลุกขึ้นยืน "ขอบคุณนะครับสารวัตร สำหรับความบันเทิงในบ่ายวันนี้ แต่อย่าลืมเตรียมตัวรับหมายศาลจากทนายของผมด้วยล่ะ... อ้อ แล้วก็รักษาเนื้อรักษาตัวดีๆ นะครับ ช่วงนี้ฆาตกรต่อเนื่องมันดุซะด้วย เห็นว่ามันชอบ 'กำจัด' พวกพนักงานของรัฐที่ไร้ประสิทธิภาพซะด้วยสิ"

รุจเดินออกจากห้องสอบสวนไปด้วยท่าทางผู้ชนะ ทิ้งให้สารวัตรธันวายืนตัวสั่นด้วยความแค้นปนความกลัวที่ลึกซึ้ง... เพราะเขารู้ดีว่า คำพูดสุดท้ายของรุจไม่ใช่แค่คำเตือน แต่มันคือ คำประกาศล่า

ข้างนอกห้องสอบสวน อ้อมนั่งกอดกระเป๋าแน่น ใบหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นรุจเดินยิ้มกริบออกมา

กลับบ้านกันเถอะอ้อม

พี่หิวแล้วรุจพูดพลางโอบไหล่น้องสาว

ความอึดอัดที่สุมอยู่ในอกทำให้อ้อมตัดสินใจทำในสิ่งที่อันตรายที่สุด เธอแอบใช้โทรศัพท์สาธารณะนัดเจอ หมวดนิชา ที่ร้านกาแฟเล็กๆ ในซอยเปลี่ยว โดยหวังจะสารภาพความจริงทั้งหมดเพื่อหยุดยั้งปีศาจในร่างพี่ชาย

"หมวดคะ... พี่รุจเขา..." อ้อมพูดด้วยเสียงสั่นเครือ ขณะที่นิชากำลังตั้งใจฟัง

แต่ยังไม่ทันที่คำพูดสำคัญจะหลุดจากปาก ประตูร้านก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง ชายชุดดำสองคนที่มีท่าทางเหมือนบอดี้การ์ดเดินตรงเข้ามาล้อมโต๊ะของพวกเธอไว้ หนึ่งในนั้นก้มหัวให้อ้อมอย่างสุภาพแต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน

"คุณหนูครับ... คุณรุจให้มารับกลับบ้านครับ ท่านบอกว่าข้างนอกมันอันตราย"

"ไม่! ฉันยังคุยไม่จบ!" อ้อมพยายามขัดขืน แต่นิชากลับถูกชายอีกคนขวางไว้ บรรยากาศในร้านตึงเครียดจนลูกค้าคนอื่นเริ่มทยอยหนี

"หมวดนิชาครับ... คุณรุจฝากมาบอกว่า อย่าพยายามดึงคนในครอบครัวคนอื่นมาเกี่ยวกับการสืบสวนที่ไม่มีหลักฐานเลยครับ มันจะดู 'ไม่เป็นมืออาชีพ' " บอดี้การ์ดพูดทิ้งท้าย ก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงอ้อมออกไปขึ้นรถตู้สีดำที่จอดรออยู่

ความกริ้วโกรธภายใต้ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบ

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่คฤหาสน์ รุจที่ยืนรออยู่กลางโถงบ้านสะบัดมือเพียงครั้งเดียว บอดี้การ์ดทุกคนก็ล่าถอยออกไปจนเหลือเพียงพี่น้องสองคน ท่ามกลางความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว

"พี่รุจ... อ้อมแค่..."

"เงียบ!!!" รุจตวาดเสียงดังสนั่นจนอ้อมทรุดลงกับพื้น "พี่ดูแลอ้อมมายังไง!? พี่ให้ทุกอย่าง พี่ปกป้องอ้อมจากทุกเรื่องโสมมในโลกนี้ แล้วนี่คือสิ่งที่อ้อมตอบแทนพี่เหรอ? ด้วยการไปสวมเขาให้พี่กับพวกตำรวจงั้นเหรอ!"

รุจเดินเข้ามาใกล้ ขยับเนกไทให้หลวมออก แววตาของเขาไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย มันมีแต่ความผิดหวังที่แปรเปลี่ยนเป็นความคลั่ง

"ไหนบอกว่าเชื่อใจพี่ไงอ้อม! ไหนบอกว่าเรามีกันแค่สองคน!" เขาตะคอกใส่หน้าเธอ "อ้อมรู้ไหมว่าการที่อ้อมทำแบบนี้ มันทำให้แผนการ 'ทำความสะอาด' ของพี่มันยุ่งยากขึ้นแค่ไหน!"

"แต่พี่ฆ่าคน! พี่ฆ่าพยาน!" อ้อมร้องไห้โฮ

"พี่ทำเพื่อพวกเรา!" รุจด่ากลับอย่างไม่ใยดี "ถ้าอ้อมยังไม่เลิกทำตัวเป็นเด็กเลี้ยงแกะ พี่คงต้อง 'ขัง' อ้อมไว้ในบ้านหลังนี้ตลอดไป เพื่อไม่ให้อ้อมไปทำลายชีวิตตัวเอง... และชีวิตพี่!"

รุจผลักอ้อมล้มลงกับพื้นพรม ก่อนจะเดินสะบัดหน้าเข้าไปในห้องทำงาน ล็อคประตูเสียงดังปัง

ในห้องทำงานที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ รุจจ้องมองพิกัด GPS บนแผนที่ แววตาของเขาฉายแววอำมหิตขั้นสูงสุด เขาไม่ได้โกรธแค่อ้อม แต่เขากำลังโกรธสารวัตรธันวาที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและน้องสาวต้องร้าวราน

"อยากเล่นเกมกับผมนักใช่ไหม สารวัตร..." รุจพึมพำ

เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากซองเอกสารลับ มันไม่ใช่รูปของธันวา แต่เป็นรูป ลูกสาววัย 7 ขวบของสารวัตรธันวา ที่กำลังเดินออกจากโรงเรียนพร้อมกับภรรยาของเขา

รุจหยิบมีดผ่าตัดเล่มโปรดขึ้นมาลูบไล้อย่างแผ่วเบา "ถ้าผมพรากสิ่งที่รักที่สุดในชีวิตคุณไป... คุณจะยังเหลือวิญญาณมาไล่จับผมอยู่ไหมนะ?"

คืนนั้น รุจไม่ได้ออกไปในชุดสีดำธรรมดา แต่เขามาในมาดของชายหนุ่มใจดีที่ถือตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ มุ่งหน้าไปยังบ้านพักส่วนตัวของสารวัตรธันวา... การปั่นประสาทครั้งนี้ จะไม่ใช่แค่การฆ่า แต่มันคือการทำลายหัวใจของศัตรูให้แตกสลายคามือ

ในคืนที่พายุฝนเริ่มตั้งเค้า รุจไม่ได้ลงมือฆ่าใคร เขาเลือกที่จะเล่นเกมที่ทรมานกว่านั้น คือการปลูกฝัง "ความกลัว" ลงในรากเหง้าของจิตใจศัตรู

รุจลอบเข้าไปในบ้านของสารวัตรธันวาด้วยความเชี่ยวชาญระดับมืออาชีพ เขาหลบเลี่ยงระบบรักษาความปลอดภัยที่แสนธรรมดาได้อย่างง่ายดาย เขาเดินผ่านห้องนั่งเล่นที่มีรูปครอบครัวแสนสุขของธันวาตั้งอยู่ รุจหยุดมองรูปนั้นครู่หนึ่งก่อนจะเหยียดยิ้มเย็น และเดินตรงไปยังห้องนอนของ "น้องพริม" ลูกสาวตัวน้อยของธันวา

เขาไม่ได้แตะต้องตัวเด็กที่กำลังหลับปุ๋ย แต่เขากลับวาง "ของขวัญ" ไว้บนโต๊ะหนังสือข้างเตียง ก่อนจะหายไปกับความมืด

{ข้อความจากนรก}

เวลา 01:30 น. สารวัตรธันวากลับมาถึงบ้านด้วยความเหนื่อยล้าจากการถูกพักงานชั่วคราวเพราะคดีทำร้ายรุจในห้องสอบสวน เขาเดินไปดูความเรียบร้อยในห้องลูกสาวตามปกติ แต่แล้วสายตาของเขาก็ไปสะดุดกับวัตถุบางอย่างที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะ

มันคือ ตุ๊กตาหมีสีขาว ตัวโปรดของน้องพริม แต่สภาพของมันทำเอาธันวาถึงกับเข่าอ่อน ตุ๊กตาถูกผ่าท้องจนนุ่นทะลัก

รถ SUV สีดำของสารวัตรธันวาเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์วรโชติเมธีอย่างช้าๆ เสียงเครื่องยนต์ที่ดับลงนำมาซึ่งความเงียบที่น่าอึดอัด ธันวาก้าวลงจากรถด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไหล่ที่เคยตั้งตรงบัดนี้ห่อเหี่ยว แววตาที่เคยดุดันกลับฉายแววความกังวลและตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด

เขามองขึ้นไปยังระเบียงชั้นสอง และเห็นรุจยืนถือแก้วน้ำส้มจ้องมองลงมาด้วยรอยยิ้มที่ดูเผินๆ เหมือนการต้อนรับของเจ้าบ้านที่ดี แต่สำหรับธันวา... มันคือรอยยิ้มของอสูรกาย

รุจเชื้อเชิญธันวาเข้ามาในห้องรับแขกที่ถูกตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง อ้อมนั่งอยู่ที่โซฟาฝั่งหนึ่ง ร่างกายของเธอสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของสารวัตรที่เธอเคยแอบฝากความหวังไว้

"เชิญครับสารวัตร... กาแฟไหม? หรือจะรับเป็นยาระงับประสาทดี?" รุจเอ่ยเยาะ

ธันวาไม่นั่งลง เขาโยนโน้ตสีดำที่เปื้อนคราบเลือดจางๆ ลงบนโต๊ะ "มึงต้องการอะไร รุจ? มึงขู่กูคนเดียวไม่พอ มึงยังกล้าแตะต้องครอบครัวกู!"

"ขู่เหรอ? ผมเรียกว่าการ 'เจรจาเชิงกลยุทธ์' มากกว่าครับ" รุจเอนหลังพิงโซฟาพลางกวาดสายตามองอ้อม "สารวัตรลองคิดดูสิครับ พยานปากเดียวที่คุณมีคือพนักงานเก็บขยะที่ตอนนี้กลายเป็นศพไปแล้ว ส่วนหลักฐานอื่นๆ ก็นับว่าเบาบางเหลือเกิน... ในทางตรงกันข้าม ผมมีพยานที่อยู่ชั้นเลิศนั่งอยู่ตรงนี้"

รุจหันไปหาอ้อม มือที่ดูอบอุ่นเอื้อมไปกุมมือของเธอไว้แน่นจนนิ้วซีดขาว "บอกสารวัตรไปสิอ้อม... ว่าเมื่อคืนก่อน ตอนตีสองที่ตำรวจบอกว่าเห็นรถพี่... จริงๆ แล้วพี่อยู่ที่ไหน?"

อ้อมเงยหน้าขึ้น สบตากับธันวาที่มองเธอด้วยความหวังสุดท้าย แต่พอนึกถึง "ของขวัญ" ที่รุจทิ้งไว้ในห้องน้องพริม และคำขู่เรื่อง "หัวใจ" ในลำดับถัดไป เธอก็รู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่คอ

"คะ... คืนนั้น... พี่รุจนอนอยู่กับอ้อมในห้องทำงานค่ะ" อ้อมพูดเสียงแผ่วเหมือนคนละเมอ "เรา... เราดูหนังด้วยกันจนเกือบเช้า พี่รุจไม่ได้ออกไปไหนเลย"

ธันวาหลับตาลงอย่างเจ็บปวด "อ้อม... เธอรู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรออกไป?"

"อ้อมพูดความจริงค่ะสารวัตร" รุจแทรกขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะในลำคอ "เห็นไหมครับ? คดีนี้มันจบแล้ว สารวัตรไม่มีอะไรเลย... มีแค่ความมโนไปเองที่กำลังจะทำลายอนาคตของตัวเอง และอาจจะทำลาย 'ความปลอดภัย' ของลูกสาวสุดที่รักด้วย

รุจลุกขึ้นเดินไปยืนข้างหลังธันวา เขากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ผมมีข้อเสนอ... สารวัตรแค่ประกาศปิดคดีฆาตกรต่อเนื่อง บอกสื่อไปว่าจับแพะรายหนึ่งได้แล้วและเขาก็ฆ่าตัวตายในคุกไปซะ จากนั้นคุณก็นำเงิน 'โบนัสพิเศษ' ก้อนนี้ไปพาลูกเมียย้ายไปอยู่ต่างจังหวัด หรือไปใช้ชีวิตหรูๆ ที่ต่างประเทศก็ได้"

รุจวางเช็คเงินสดมูลค่ามหาศาลลงบนโต๊ะ

"ทำหน้าที่เป็นตำรวจที่ดี... คือปกป้องลูกสาวคุณ หรือจะทำหน้าที่ตำรวจที่ซื่อสัตย์... แล้วรอเก็บศพคนในบ้านตัวเอง เลือกเอาครับสารวัตร"

ธันวากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เขาจ้องมองเช็คสลับกับใบหน้าของอ้อมที่เต็มไปด้วยน้ำตา รุจยืนกอดอกรอคอยผลงานศิลปะชิ้นเอกของเขา... นั่นคือการทำลายความถูกต้องให้ย่อยยับด้วยมือของคนดีเอง

( แผนสำรองของสารวัตร)

จู่ๆ ธันวาก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขาหยิบเช็คใบนั้นขึ้นมาฉีกเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าต่อตารุจ

"มึงคิดว่ามึงฉลาดคนเดียวเหรอรุจ?" ธันวาควักอุปกรณ์บันทึกเสียงขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในปกเสื้อออกมา "อ้อม... ขอบใจมากที่ช่วยยืนยันว่าพี่ชายเธออยู่บ้าน... เพราะนาทีที่เธอพูดออกมา เครื่องดักฟังที่หมวดนิชาแอบติดไว้ใต้โต๊ะกาแฟในร้านเมื่อวานนี้ มันทำงานควบคู่ไปกับเครื่องดักฟังในตัวกูตอนนี้!"

รุจหน้าตึงขึ้นทันที "มึงหมายความว่ายังไง?"

"หมายความว่า... กูกับหมวดนิชาวางแผนล่อให้มึงเผยไต๋ออกมาไงล่ะ!" ธันวาตะคอก "มึงส่งคนตามอ้อม แต่มึงหารู้ไม่ว่านิชาตั้งใจให้อ้อมถูกจับกลับมา เพื่อให้มึงย่ามใจว่าคุมเกมได้ทั้งหมด! ตอนนี้ตำรวจกองปราบกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่พร้อมหมายค้นที่เซ็นโดยผู้พิพากษาที่มึงติดสินบนไม่ได้!"

"และที่สำคัญที่สุด..." ธันวายิ้มทั้งน้ำตา "ลูกสาวกูไม่ได้อยู่ที่บ้าน... นิชาพาพริมไปซ่อนในเซฟเฮาส์ที่มึงไม่มีวันหาเจอตั้งแต่มึงทิ้งลิ้นหมาไว้แล้ว ไอ้ฆาตกร!

เสียงไซเรนที่ดังระงมอยู่นอกรั้วคฤหาสน์ดูเหมือนจะทำอะไรความเยือกเย็นของรุจไม่ได้เลย เขาลดมีดผ่าตัดในมือลงช้าๆ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เป็นเสียงหัวเราะที่ทำเอาสารวัตรธันวาและอ้อมถึงกับขนลุกชันไปทั้งตัว

"วางแผนล่อให้ผมเผยไต๋งั้นเหรอ? สารวัตร... คุณนี่มันช่าง 'ไร้เดียงสา' จริงๆ" รุจแสยะยิ้มพลางโยนมีดทิ้งลงบนพื้นพรมอย่างไม่ไยดี "คุณคิดว่าคนอย่างรุจ วรโชติเมธี ที่ฆ่าคนมา 50 กว่าศพโดยไม่มีใครจับได้ จะยอมเดินเข้ากับดักโง่ๆ ของตำรวจปลายแถวแบบคุณโดยไม่เตรียมแผนรับมือไว้เลยเหรอ?"

รุจเดินเข้าไปหาธันวาที่ยังเล็งปืนอยู่ "เอาสิ! อยากจับก็จับเลย! หลักฐานในเครื่องดักฟังนั่นน่ะ... ผมยอมรับสารภาพทุกอย่างก็ได้"

ธันวาขมวดคิ้วด้วยความระแวง "แกจะมาไม้ไหนอีก?"

"ผมเหนื่อยแล้วสารวัตร... เกมนี้มันเริ่มจะน่าเบื่อ" รุจแสร้งทำสีหน้าสลด แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับดูหม่นแสงลงอย่างรวดเร็ว "ผมยอมแพ้แล้ว แต่ผมขอเวลาแค่คืนเดียว... คืนสุดท้ายในบ้านหลังนี้กับน้องสาวของผม พรุ่งนี้เช้าแปดโมงตรง ผมจะเดินไปมอบตัวที่สถานีด้วยตัวเอง ผมสาบานด้วยชีวิตของอ้อมเลยก็ได้"

ด้วยความอ่อนล้าและความรู้สึกชนะที่บดบังทัศนวิสัย ประกอบกับใบหน้าที่ดูน่าเวทนาของรุจที่แสดงออกมาได้อย่างไร้ที่ติ ทำให้ธันวาที่กำลังห่วงความปลอดภัยของครอบครัวตัดสินใจยอมรับข้อเสนอ "ตกลง... แต่กูจะล้อมบ้านมึงไว้ทุกทิศทาง อย่าหวังว่าจะหนีไปได้แม้แต่ก้าวเดียว!"

ความลับใต้คฤหาสน์: ผลงานชิ้นเอก

ทันทีที่ตำรวจถอนกำลังไปคอยซุ่มอยู่รอบนอก รุจก็เปลี่ยนท่าทีทันที เขาไม่ได้เศร้าเสียใจอย่างที่แสดงให้ธันวาเห็น เขารีบเดินลงไปยังห้องใต้ดินลับที่ถูกเปลี่ยนเป็นห้องวิจัยเทคโนโลยีระดับสูง

ที่นั่นมีร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้... ไม่ใช่สิ มันคือ "หุ่นจำลองซิลิโคนผสมชีวภาพ" ที่รุจแอบซุ่มวิจัยมานานหลายปี ผิวหนังของมันอุ่นและยืดหยุ่นเหมือนมนุษย์จริงๆ ใบหน้าถูกถอดแบบมาจากรุจทุกกระเบียดนิ้ว และที่สำคัญที่สุด รุจได้ติดตั้งระบบ AI ที่ประมวลผลคำพูดและโทนเสียงของเขาลงไปในชิปหน่วยความจำของหุ่นตัวนี้

"ถึงเวลาทำหน้าที่ของแกแล้ว... ตัวแทนของฉัน" รุจพึมพำ

เขาขึ้นไปด้านบนและเริ่มจัดการเก็บเสื้อผ้าและพาสปอร์ตปลอมอย่างรวดเร็ว อ้อมที่ถูกขังอยู่ในห้องนอนถูกรุจลากออกมาด้วยแรงมหาศาล

"หนูไม่ไป! พี่รุจปล่อยหนูนะ! พี่จะหนีไปไหน!" อ้อมร้องไห้คร่ำครวญ

พี่ไม่มีทางเลือกอ้อม! พี่สร้างทุกอย่างมาเพื่อเรา พี่จะไม่ยอมให้ใครมาพรากเราจากกัน!" รุจตวาดพร้อมกับฉีดสลบอ่อนๆ เข้าที่ต้นคอของน้องสาวจนเธอสิ้นฤทธิ์ เขาอุ้มร่างที่หมดสติของเธอลงไปยังทางลับใต้ดินที่เชื่อมต่อกับท่อระบายน้ำของเมืองที่เขารู้พิกัดเป็นอย่างดี

เวลา 08:00 น. ตรง รุจ (หุ่นจำลอง) เดินออกมาจากประตูหน้าบ้านในชุดสูทสีดำสนิท เขายอมให้ตำรวจใส่กุญแจมือแต่โดยดี ท่ามกลางสายตาของสารวัตรธันวาที่มองด้วยความสะใจ

ในชั้นสอบสวน หุ่นจำลองให้การรับสารภาพทุกอย่างตรงตามหลักฐานที่มี และในคืนนั้นเอง... "รุจ" ตัวปลอมก็ได้ทำการฆ่าตัวตายในห้องขังด้วยการผูกคอตัวเองทิ้งไว้อย่างปริศนา ผลชันสูตร (ที่ถูกรุจสลับไฟล์ข้อมูลผ่านระบบเน็ตเวิร์ก) ยืนยันว่าเป็นรุจจริงๆ คดีฆาตกรต่อเนื่อง 50 ศพจึงถูกปิดตายลงอย่างสมบูรณ์แบบ สารวัตรธันวากลายเป็นฮีโร่ของประเทศและได้รับยศตำแหน่งสูงขึ้น

5 ปีต่อมา (ของขวัญจากนรก)

ปี 2031 สารวัตรธันวาที่ตอนนี้กลายเป็นผู้กำกับ ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในบ้านหลังใหม่ที่เงียบสงบพร้อมภรรยาและน้องพริมที่เติบโตเป็นสาวน้อยวัย 12 ปี เขาเกือบจะลืมชื่อของรุจไปแล้ว จนกระทั่งคืนวันครบรอบการปิดคดี...

ธันวากลับมาถึงบ้านและพบว่าไฟทุกดวงถูกปิดเงียบ กลิ่นคาวเลือดโชยออกมาจากห้องรับแขก เขาชักปืนออกมารีบวิ่งเข้าไป และต้องกรีดร้องออกมาสุดเสียง

ภรรยาและลูกสาวของเขานอนจมกองเลือดอยู่ในสภาพที่ถูก "ชำแหละ" อย่างประณีตเหมือนงานศิลปะที่รุจชอบทำ ทุกศพถูกจัดวางให้นั่งอยู่บนโต๊ะอาหารที่มีอาหารวางอยู่เต็มโต๊ะ... เหมือนมื้อค่ำในคฤหาสน์วันนั้น

ที่กลางหน้าผากของน้องพริม มีกระดาษโน้ตสีดำสนิทแปะไว้ด้วยมีดผ่าตัดสีเงินกริบ ข้อความข้างในเขียนด้วยลายมือที่ธันวาจำได้ติดตาไปจนวันตาย:

ขอบคุณนะครับสารวัตร สำหรับชีวิตใหม่ที่ยอดเยี่ยมในต่างแดน... > 5 ปีที่ผ่านมาผมเฝ้ามองคุณมีความสุขมาตลอด เพื่อรอคอยวินาทีที่ความสุขของคุณจะสุกงอมที่สุดแบบคืนนี้"

ปล. อ้อมฝากความคิดถึงมาให้ด้วยนะ... ถึงแม้ตอนนี้เธอจะไม่มีปากไว้พูดแล้วก็ตาม"

— จาก... พี่ชายที่แสนดี"

ท่ามกลางเสียงสะอื้นและเสียงกรีดร้องที่บ้าคลั่งของธันวา ในที่ห่างไกลออกไปบนยอดเขาของประเทศหนึ่ง รุจในลุคใหม่ที่ดูภูมิฐานนั่งมองท้องฟ้าพลางจิบไวน์แดง โดยมีอ้อมที่นั่งอยู่ข้างๆ ในสภาพหุ่นยนต์มีชีวิตที่ไร้ลิ้นและไร้ดวงตา รอยยิ้มของอสูรกายยังคงประดับอยู่บนใบหน้าของเขาอย่างนิรันดร์

[ จบบริบูรณ์ ]

ข้อคิดท้ายเรื่อง 🗣️

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ฆาตกร หรือคนนอกบ้าน

แต่คือคนใกล้ตัวของเราเอง..ที่มาในคาบคนร้าย

จนบางทีเราก็ต้องเลือกเข้าข้างคนผิดเพราะความ

สัมพันธ์ทางสายเลือด

#ติดเทรนด์วันนี้ #นิยายฆาตกรรม #นิยายน่าอ่าน #นิยายสืบสวนสอบสวน