การคิดถึงบ้านเกิดหรือสถานที่ที่เรามีความผูกพันนั้น เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้กับทุกคน ไม่ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหน หัวใจของเราก็มักจะพาเราเดินทางกลับไปยังที่แห่งนั้นเสมอ ในกรณีของศรีสะเกษ เป็นจังหวัดที่เต็มไปด้วยวัฒนธรรมอันหลากหลาย และบรรยากาศของวิถีชีวิตที่เรียบง่ายแต่มีเสน่ห์เฉพาะตัว เมื่อฉันเองได้ย้ายออกจากศรีสะเกษมาอยู่ในเมืองใหญ่ ความคิดถึงบ้านและผู้คนที่นั่นก็เพิ่มมากขึ้น โดยเฉพาะช่วงเวลาที่เหนื่อยล้าหรือรู้สึกโดดเดี่ยว การได้ระลึกถึงภาพถนนหนทางที่คุ้นเคย กลิ่นของอาหารพื้นบ้าน รวมไปถึงการได้ติดต่อพูดคุยกับเพื่อนฝูงหรือคนในครอบครัว ยิ่งทำให้ใจสงบและมีกำลังใจขึ้นมาก สำหรับใครที่กำลังคิดถึงบ้านเช่นเดียวกัน ฉันอยากแนะนำให้ลองหาวิธีเก็บภาพถ่าย หรือเขียนบันทึกความทรงจำเกี่ยวกับที่บ้านของตัวเอง เพื่อช่วยให้ความรู้สึกคิดถึงนั้นกลายเป็นพลังบวกในการดำเนินชีวิต อีกทั้งยังเป็นการรักษาวัฒนธรรมและความทรงจำซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของตัวตนเราไว้อย่างแท้จริง ไม่ว่าจะอยู่ไหน ความรักและความผูกพันกับถิ่นเกิดไม่เคยจางหาย และยังคงเป็นแรงบันดาลใจให้เราก้าวต่อไปอย่างเข้มแข็งเสมอ