รีวิว กุศโลตาย กว่าจะรอดมาได้ ก็หืดขึ้นคอเหมือนกัน

ถ้าใครกำลังเสิร์ช “กุสโลตาย” แล้วลังเลว่าจะอ่านดีไหม ขอเล่าประสบการณ์แบบคนเพิ่งผ่านสมรภูมิความหลอนมาเลยค่ะ เรื่องนี้เป็นแนวระทึกขวัญ/สืบสวนที่บรรยากาศทำถึงมาก โดยเฉพาะความรู้สึก “ไม่ใกล้ไม่ไกลตัว” อ่านแล้วเหมือนมีอะไรเกาะอยู่แถว ๆ หางตาตลอดเวลา (ส่วนตัวนี่ระแวงขั้นสุด ขยับนิดหน่อยก็หันไปมองก่อนทุกครั้ง) สิ่งที่ชอบในกุศโลตายคือจังหวะการเล่าเรื่องที่คุมโทนหลอนได้ต่อเนื่อง แต่ไม่ได้หนักจนอ่านไม่ไหว เพราะมีโมเมนต์คิดดังของ “เมฆ” ที่แอบเป็นมุกตลกเล็ก ๆ คอยเบรกให้เราหายใจได้บ้าง ถึงจะหายกลัวได้ “นิดเดียว” ก็ยังดีจริง ๆ เวลาอ่านกลางคืนจะรู้เลยว่ามุกเล็ก ๆ นี่ช่วยชีวิตมาก อีกอย่างที่รู้สึกชัดคือเล่มนี้ให้ฟีล “ท้อและเหนื่อย” กว่าเล่มแรกแบบตั้งใจทำให้คนอ่านล้าไปพร้อมตัวละคร คืออ่านไปจะมีช่วงที่คิดว่าเมื่อไหร่จะเจอคนร้ายสักที ทำไมปมมันพาไปไกลขนาดนี้ แต่พออ่านต่อจะเข้าใจว่าเขาปูทางเพื่อให้ตอนเฉลยระเบิดอารมณ์ได้เต็ม ๆ ซึ่งส่วนตัวคิดว่าเฉลยทำได้แกรนด์ และค่อนข้างแฟร์กับคนอ่านนะ เพราะมีเบาะแสให้เก็บตลอด (ใครชอบแนวทายคนร้าย แนะนำให้จดชื่อ/ความสัมพันธ์ตัวละครไว้ จะสนุกขึ้น) สำหรับคนที่กลัวสปอยล์ แนะนำให้หลีกเลี่ยงการอ่านรีวิวเชิงเล่าเหตุการณ์ละเอียด ๆ แล้วเข้าไปอ่านเองจะดีที่สุด เพราะเสน่ห์ของกุศโลบาย The Vow of Death อยู่ที่ “การค่อย ๆ ปลดล็อกปม” มากกว่าแค่รู้ว่าใครเป็นคนร้าย ทริคส่วนตัวก่อนอ่าน: ถ้าไม่อยากหลอนจนเกินไป ลองอ่านตอนกลางวันหรือเปิดไฟสว่าง ๆ และอย่าอ่านช่วงกำลังจะนอน เพราะบรรยากาศมันชวนคิดต่อจริง ๆ ส่วนใครที่ชอบความหลอนแบบมีชั้นเชิง มีทั้งความเชื่อ/พิธีกรรมและความสืบสวนผสมกัน กุศโลตายเป็นเล่มที่น่าลองมากค่ะ