ในช่วงเวลาที่เติบโตขึ้น ผมได้เรียนรู้ว่าการพยายามทำให้ใครบางคนพอใจหรือพยายามมีเขาอยู่ในชีวิต ไม่ใช่เส้นทางสู่ความสุขที่ยั่งยืนเสมอไป แทนที่จะมุ่งเน้นแต่เรื่องความสัมพันธ์ภายนอก ผมเริ่มให้ความสำคัญกับการอยู่กับตัวเอง รู้สึกพึงพอใจและรักในตัวเองมากขึ้น สิ่งนี้ช่วยให้ผมไม่รู้สึกว่าขาดอะไรเลยทั้งทางกายและใจ การอยู่คนเดียวไม่ได้หมายความว่าเราจะเหงาหรือว้าเหว่เสมอไป แต่มันคือการให้โอกาสตัวเองเรียนรู้ เข้าใจ และเติมเต็มจิตใจอย่างแท้จริง ความสุขจากการพอใจกับตัวเองจะช่วยเพิ่มพลังบวก และเสริมสร้างความมั่นใจในการดำเนินชีวิต ผมเชื่อว่าทุกคนต่างมีช่วงเวลาที่รู้สึกอยากตามหาความสุขจากภายนอก แต่การฝึกรักตัวเองและยอมรับในความเป็นตัวเองเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีที่สุด การเรียนรู้ที่จะอยู่กับตัวเองและไม่พยายามวิ่งตามความต้องการของใคร จะทำให้ชีวิตสงบและมีความหมายมากขึ้น