จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมเห็นว่าการกลัวถูกมองว่าจนในสังคมไทยเป็นสิ่งที่ซับซ้อนและเกิดขึ้นจากหลายปัจจัยประกอบกัน วัฒนธรรมรักษาหน้าเป็นหัวใจหลักที่ทำให้เราต้องพยายามแสดงออกในสังคมเพื่อไม่ให้เสียหน้าหรือถูกมองในแง่ลบ ซึ่งการถือคติรักษาหน้าทำให้เกิดความกดดันอย่างต่อเนื่องเมื่อต้องเผชิญหน้ากับปัญหาทางการเงิน ปมด้อยแบบ collective inferiority ที่ปรากฏในสังคมไทยยังส่งผลต่อการรับรู้ตัวเองและการประเมินค่าจากคนรอบข้าง เพราะเมื่อคนในสังคมโดยรวมยอมรับว่าการมีเงินเป็นตัวชี้วัดความสำเร็จ ทำให้ผู้ที่รายได้ต่ำรู้สึกด้อยค่าและวิตกกังวลต่อการถูกมองว่าจน บุคลิกภาพที่เน้นความสำคัญกับการประเมินจากคนรอบข้าง หรือ External social dependence นั้นสะท้อนให้เห็นว่าคนไทยมักต้องการการยอมรับและการยืนยันคุณค่าจากสังคม ซึ่งถ้าเกิดการถูกมองว่าจน ความรู้สึกท้อแท้และการทำลายคุณค่าในตัวเองก็เกิดขึ้นได้ง่าย จากการสังเกตนี้ ผมแนะนำว่าการปลูกฝังความมั่นใจในตัวเองและการเข้าใจว่าคุณค่าของแต่ละคนนั้นไม่จำเป็นต้องขึ้นอยู่กับฐานะทางการเงิน จะช่วยลดความกลัวและความวิตกกังวลนี้ได้ นอกจากนี้ การเปิดใจพูดคุยและสร้างความเข้าใจในเรื่องเศรษฐกิจและความแตกต่างทางสังคมภายในครอบครัวและชุมชนก็สำคัญไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น การลดช่องว่างทางเศรษฐกิจผ่านนโยบายสาธารณะและการศึกษา ก็จะช่วยให้สังคมไทยค่อยๆ ลดความรู้สึกด้อยค่าที่เกิดจากการถูกมองว่าจนในระยะยาวได้อย่างมีประสิทธิภาพ