ปล่อยให้คนอื่นพูดถึงเราในแบบที่เขาอยากพูดส่วนเราก็ใช้ชีวิตในแบบที่

ช่วงหนึ่งฉันเครียดมากเวลาได้ยินว่า “มีคนพูดถึงเรา” ไม่ว่าจะเป็นคำวิจารณ์ เรื่องเข้าใจผิด หรือแค่คนชอบเมาท์ตามสไตล์มนุษย์ออฟฟิศ/คนรอบตัว พอคิดไปคิดมา เราคุมปากคนอื่นไม่ได้จริง ๆ แต่เราคุม “พลัง” ที่เราจะให้กับคำพูดนั้นได้ สิ่งที่ช่วยฉันมากคือแยกให้ออกว่า 1) เรื่องไหนเป็นฟีดแบ็กที่ทำให้เราดีขึ้น และ 2) เรื่องไหนเป็นแค่เสียงรบกวน ถ้าเป็นฟีดแบ็กที่มีเหตุผล ฉันจะจดไว้แล้วค่อย ๆ ปรับ เช่น เรื่องการสื่อสารที่ทำให้คนเข้าใจผิด แต่ถ้าเป็นการพูดให้เสียหายหรือใส่อารมณ์ ฉันจะไม่พยายามชนะด้วยการเถียง เพราะยิ่งอธิบายกับคนที่ตั้งใจไม่เข้าใจ เราจะยิ่งเหนื่อย วิธีที่ฉันใช้เวลาใจเริ่มไหว: - ตั้ง “ขอบเขต” ให้ตัวเอง: ไม่เช็กแชต/โพสต์/สตอรี่ที่รู้ว่าจะกระตุ้นความคิดลบ โดยเฉพาะก่อนนอน - ตอบโต้เท่าที่จำเป็น: ถ้าเป็นเรื่องงานหรือกระทบชื่อเสียงจริง ๆ ค่อยชี้แจงแบบสั้น ๆ ด้วยข้อเท็จจริง ไม่ใช้อารมณ์ - กลับมาโฟกัสชีวิตของเรา: ฉันจะทำสิ่งเล็ก ๆ ที่ย้ำตัวตน เช่น ดูแลตัวเอง แต่งตัวที่ชอบ คุยกับคนที่ไว้ใจ หรือพาตัวเองไปอยู่กับบรรยากาศที่สบายใจ อีกอย่างที่ทำให้ฉันผ่านช่วงนั้นได้คือ “ยอมรับว่าเราไม่ถูกใจทุกคน” ต่อให้เราเป็นคนดีแค่ไหน ก็จะมีคนตีความเราไปคนละแบบอยู่ดี ดังนั้นแทนที่จะใช้ชีวิตเพื่อให้คนอื่นไม่พูด ฉันเลือกใช้ชีวิตให้ตรงกับสิ่งที่เราอยากเป็น—ใจดีพอดี ๆ แข็งแรงพอดี ๆ และมีความสุขในแบบของเรา สุดท้าย ถ้าวันไหนเจอคำพูดแรง ๆ ให้ลองถามตัวเองว่า “อีกหนึ่งเดือน เราจะยังแคร์เรื่องนี้เท่าเดิมไหม?” หลายครั้งคำตอบคือไม่ แล้วเราจะค่อย ๆ ปล่อยได้จริง ๆ: ปล่อยให้คนอื่นพูดถึงเราในแบบที่เขาอยากพูด ส่วนเราก็ใช้ชีวิตในแบบที่เราอยากเป็น