เพิ่มศิลปะบวกการเป็นศิลปินในเวลางานเราจะไม่เซรง🤣

🌀 เพิ่งมาเข้าใจคำว่าร้อยพ่อพันแม่ ก็ตอนที่ได้ทำงาน

ตอนเด็ก ๆ ครูเคยพูดว่า “คนเรามาจากร้อยพ่อพันแม่”🚌😬

เราก็แค่พยักหน้าเข้าใจคร่าว ๆ ว่าหมายถึง “คนไม่เหมือนกัน”

แต่พอได้มาทำงานจริง ๆ เท่านั้นแหละ ถึงได้เข้าใจลึกซึ้งแบบไม่มีใครบอกก็รู้เลย…🤧

ที่ทำงานคือสนามรวมคนหลากหลายสายพันธุ์

บางคนเสียงดังแต่ใจดี

บางคนเงียบแต่ดุ

บางคนไม่พูดแต่คิดเยอะ

บางคนพูดทุกเรื่อง…แต่ไม่ค่อยคิด 😅

บางคนทำงานไวเหมือนติดเทอร์โบ

บางคนช้าเหมือนสโลว์โมชั่นในซีรีส์ย้อนเวลา

บางคนละเอียดเกินไปจนไฟล์เดียวแก้เป็นสิบรอบ

บางคนส่งงานทีไร…ต้องภาวนาให้ไฟล์เปิดได้

และเราจะเริ่มเข้าใจว่า “การทำงานร่วมกัน”

ไม่ใช่แค่เรื่องของระบบ งาน เอกสาร หรือ KPI

แต่มันคือ “ศิลปะแห่งการอยู่ร่วมกับคนร้อยพ่อพันแม่”

ที่ต้องใช้ทั้งเหตุผล ความอดทน และมารยาทในปริมาณที่เหมาะสม

ในทุกที่ทำงานจะมีทั้งคนที่เรา “คลิก” และคนที่เรา “คลั่ง”

แต่สุดท้ายทุกคนก็มีบทบาทของตัวเอง

บางคนสอนให้เราเก่งงาน

บางคนสอนให้เราเก่งคน

และบางคน…สอนให้เรารู้ว่า “ความสงบคือของมีค่า”

เมื่อก่อนเราอาจคิดว่าแค่ตั้งใจทำงานก็พอ

แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าต้องตั้งใจ “เข้าใจคน” ด้วย

เพราะการอยู่รอดในวงการทำงาน

ไม่ได้วัดกันที่ตำแหน่งอย่างเดียว

แต่วัดกันที่ “ใจ” ว่าเรายังยิ้มได้ไหม

แม้จะอยู่ท่ามกลางคนร้อยพ่อพันแม่📝⚙️