รากที่มองไม่เห็น!!
รากที่มองไม่เห็น
ไม่มีใครยืนอยู่ได้เพราะความสามารถของตนเองล้วน ๆ
ต่อให้เก่งเพียงใด ฉลาดเพียงใด
ก็ล้วนต้องผ่านมือ ผ่านคำ ผ่านความตั้งใจของใครบางคนมาก่อน
คนผู้นั้นอาจไม่ปรากฏชื่อ
อาจไม่ยืนอยู่แถวหน้า
แต่คือผู้ที่ปักหลักให้เราได้ยืนในวันนี้
เมื่อคนเริ่มมีชื่อ มีตำแหน่ง หรือมีอำนาจ
สิ่งแรกที่มักเปลี่ยนไม่ใช่ความสามารถ
แต่คือสา ยตาที่มองผู้อื่น
ความสูงทำให้เห็นไกลก็จริง
แต่หากไม่ระวัง ความสูงนั้นจะทำให้มองข้าม
มองข้ามผู้ที่เคยก้มลงสอน
มองข้ามผู้ที่เคยเหนื่อยแทน
มองข้ามผู้ที่ไม่เคยเรียกร้องสิ่งตอบแทน
ครูไม่ใช่เพียงผู้ให้ความรู้
แต่คือผู้ให้กรอบ ให้ทาง และให้ความหมาย
บางครั้งครูไม่ได้สอนด้วยคำพูด
แต่สอนด้วยความอดทน
สอนด้วยการยืนอยู่ข้างศิษย์ในวันที่ยังไม่เก่ง
และค่อย ๆ ถอยออกมาเมื่อศิษย์เริ่มเดินได้เอง
คนที่ตัดขาดครู
อาจคิดว่าตนเป็นอิสระ
แต่แท้จริงแล้วคือการตัดรากของตนเอง
ต้นไม้ที่ไม่มีราก
อาจยังยืนอยู่ได้ในวันที่ลมสงบ
แต่เมื่อพายุมา
มันจะเป็นต้นแรกที่โค่นลง
ความถ่อมตนไม่เคยทำให้ใครต่ำ
มีแต่ทำให้คนยืนได้มั่น
การเคารพครู
ไม่ใช่การก้มหัวเพราะ กลัว
แต่คือการยกใจขึ้นเพื่อไม่ลืมว่า
เราเคยเป็นใคร
และใครเคยพาเรามา
ศิษย์ที่แท้
ไม่ใช่ผู้ที่เก่งกว่าใคร
แต่คือผู้ที่ไม่ลืมต้นทาง
ไม่ลบอดีต
ไม่ดูถูกผู้ให้โอกาส
และไม่ใช้ความสำเร็จเป็นเครื่องเหยียบผู้อื่น
หากวันหนึ่งคุณยืนสูง
ขอให้มองลงมาอย่างเข้าใจ
ไม่ใช่ด้วยความเหยียด
หากวันหนึ่งคุณสำเร็จ
ขอให้หันกลับไปกราบ
ไม่ใช่หันหลังแล้วลืม
เพราะสุดท้าย
สิ่งที่ทำให้คนยืนได้นาน
ไม่ใช่ความสูง
แต่คือรากที่หยั่งลึก
และรากนั้น…ชื่อว่า “ครู” 🙏
✍️Äof Nut-non Wongkaew
Aof Nat Non อ๊อฟ ณัฐ นนท์
เคยไหมครับที่เรามองความสำเร็จของตัวเองอย่างภูมิใจ แต่ลืมที่จะหันกลับไปมองเบื้องหลังที่แท้จริงของความสำเร็จนั้น บางครั้งผมก็รู้สึกเหมือนกันว่าการลืมต้นทางหรือครูผู้สอนเรา คือการทำรากของตัวเองให้บางลงและอาจทำให้เราไม่มั่นคงในระยะยาว จากประสบการณ์ตรง สิ่งที่ทำให้ผมเติบโตและก้าวผ่านความยากลำบาก ไม่ใช่แค่ความสามารถหรือความฉลาดส่วนตัว แต่มาจากคำสอนและแรงสนับสนุนที่ผู้มีพระคุณหลายคนมอบให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ครูหลายคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังคอยชี้แนะและอดทนเสมอ แม้ในวันที่เรายังไม่เก่งหรือยังล้มเหลว ความถ่อมตนและการเคารพครูไม่ใช่เรื่องของการก้มหัวเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการยกหัวใจขึ้นเพื่อระลึกว่าเราไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้ด้วยตัวคนเดียว สิ่งนี้ช่วยให้เราไม่หลงลืมรากฐานของตัวเอง และพร้อมที่จะให้เกียรติผู้อื่นอย่างจริงใจ ในหลายครั้งความสูงของตำแหน่งหรือความสำเร็จอาจทำให้เราเห็นแต่จุดหมายข้างหน้า โดยลืมเห็นคุณค่าของคนที่เคยช่วยเหลือเรามาก่อน ผมเชื่อว่าถ้าเรายังรู้จักมองลงมาอย่างเข้าใจ และมีความกตัญญูใจที่ดี เราย่อมไม่เพียงแต่ยืนได้อย่างมั่นคง แต่ยังเป็นต้นไม้ที่ให้ร่มเงาและแรงสนับสนุนแก่ผู้ที่ก้าวตามมาเสมอ สุดท้ายนี้ ขอให้ทุกคนที่กำลังอ่านอยู่นึกถึง "รากที่มองไม่เห็น" — คือครูและผู้ที่คอยสนับสนุนเรา ให้เกียรติและสำนึกในคุณค่าที่พวกเขามอบให้ ไม่ว่าจะเป็นคำสอน ความอดทน หรือความรักที่ไม่มีเงื่อนไข เพราะรากฐานที่แข็งแรงนั้น จะเป็นพลังสำคัญที่ทำให้เราอยู่ได้อย่างมั่นคงและยืนยาวในเส้นทางชีวิต