เรื่องสั้น "กอดสุดท้าย"
"กอดสุดท้าย"
....ผมไม่อยากได้การให้อภัย... แค่อยากให้จำว่า ผมเคยรักเขามากแค่ไหน
ผมไม่แน่ใจว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว แต่ผมได้ยินเสียงฝนจากนอกหน้าต่าง
กลิ่นดินเปียกมันลอยมาตามช่องแสงสูงเล็ก ๆ ที่อยู่เกือบถึงเพดาน
ผมนั่งอยู่ตรงพื้นเย็น ๆ มีผ้าผืนเล็ก ๆ ปูเอาไว้
แผ่นหลังชื้นเหงื่อทั้งที่อา กาศเย็นมาก
มีคนบอกผมเมื่อคืนว่า
พรุ่งนี้... ผมจะต้องไป
เขาพูดกับผมด้วยเสียงเรียบ ไร้อารมณ์ แต่ผมกลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างในตัวเขาสั่นไหว
เขาไม่สบตาผมนานนัก
แล้วก็ปิดประตูเหล็กดัง “ครึ่ก” เหมือนโลกปิดประตูใส่ผมอีกบาน
ผมนอนไม่หลับทั้งคืน
ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เพราะคิดถึงลูก
ผมไม่อยากให้เขาโตมาโดยไม่มีพ่อ
ไม่อยากให้เขาต้องโกหกเพื่อนในห้องเรียนว่า “พ่ออยู่ต่างประเทศ”
ไม่อยากให้เมียต้องใช้คำว่า “เสียชีวิต”ทั้งที่ผมยังหายใจอยู่ในตอนนี้
ผมเคยขอเขาไม่ต้องมาหาผม เพราะทุกครั้งที่เจอ มันเหมือนกับผมโดนลงโทษอีกรอบ
เห็นแววตาลูกที่โตขึ้นมาอีกนิด แต่ไม่ได้กอดเขา
ไม่ได้จับมือ
ได้แค่มองผ่านกระจก
ทุกครั้งที่เมียผมหันหลังกลับ
เธอร้องไห้
เธอหดหู่
เธอไร้แรงใจ
แต่เธอไม่เคยร้องให้ผมเห็น
เหมือนจะบอกว่า
“อย่ารู้สึกผิดไปมากกว่านี้เลย”
..วันนี้พวกเขาจะมารับศพผม
คนที่ยังมีเลือดในตัว
หัวใจยังเต้น
ชีพจรยังปกติ
แต่ถูกเขียนไว้ล่วงหน้าให้ “สิ้นสุดอายุขัย”
ผมไม่ได้คิดว่าตัวเองบริสุทธิ์
แต่ผมก็ไม่คิดว่าใครสมควรที่จะถูกลืม...
โดยเฉพาะในวินาทีสุดท้ายของชีวิต
ผมอยากให้ลูกจำผมได้ว่า
“พ่อเคยอุ้มลูกทุกคืน จนหลังพ่อเริ่มเจ็บ
พ่อเคยร้องเพลงให้ลูกฟังจนหลับ”อยากให้เมียจำได้ว่า
“ผมเคยจูบหน้าผากเธอเบา ๆ ทุกครั้งก่อนออกจากบ้าน ถึงแม้ในวันนั้นจะไม่มีงานทำ”
และถ้ามีใครสักคนยืนอยู่ตรงลานประหารวันนั้น
โปรดมองไปที่แววตาผมสักวินาที...
ไม่ต้องให้อภัย
ไม่ต้องเข้าใจ
แค่รู้ว่า...คนคนหนึ่ง ที่เคยมีครอบครัว ที่เคยรักมากจนยอมอดข้าวให้ลูกให้เมียได้...
กำลังจะตายอย่างเงียบ ๆ
โดยที่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะกอดคนที่รักเป็นครั้งสุดท้ายได้............
"มนุษย์สังเคราะห์"
เรื่องสั้น "กอดสุดท้าย" ชิ้นนี้สะท้อนให้เห็นถึงความรู้สึกของคนที่กำลังจะต้องจากลาครอบครัวที่เขารักมากที่สุดโดยไม่ได้มีโอกาสแสดงความรักผ่านกอดหรือสัมผัสสุดท้าย ซึ่งเป็นสิ่งที่หลายคนอาจไม่เคยคิดถึงในชีวิตประจำวัน สถานการณ์นี้ยิ่งซับซ้อนเมื่อผู้เขียนเล่าถึงความเจ็บปวดที่แท้จริงของการถูกพรากจากลูกและคนรัก ทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ ผมอยากจะแชร์ว่าการอ่านเรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงความสำคัญของการใช้เวลาร่วมกับคนที่เรารักอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นโอกาสเล็กๆ อย่างการกอด การจับมือ หรือการบอกรักกันอย่างตรงไปตรงมา นอกจากนี้ผมยังเข้าใจความรู้สึกของผู้เขียนที่ไม่ต้องการการให้อภัยจากใคร แค่ต้องการให้คนที่ยังอยู่จำเขาได้ว่าเขารักและใส่ใจครอบครัวมากเพียงใด มันทำให้ผมนึกถึงว่าชีวิตคนเรามันเปราะบางและมีคุณค่ามากเพียงใด แม้ว่าในวินาทีสุดท้ายอาจไม่มีโอกาสได้พูดอะไรอีกแล้ว แต่ความทรงจำของคนที่เรารักจะอยู่กับพวกเขาตลอดไป ประสบการณ์ส่วนตัวของผม ผมเคยมีโอกาสได้อยู่เคียงข้างญาติคนหนึ่งซึ่งป่วยหนักในช่วงสุดท้ายของชีวิต การได้กอดเขาและบอกคำว่ารักช่วยให้ผมรู้สึกสงบใจ ทั้งที่รู้ว่าการจากลากำลังจะเกิดขึ้น สิ่งเหล่านี้ตอกย้ำว่าการแสดงออกถึงความรักไม่ควรรอให้ถึงเวลาสุดท้าย เพราะมันอาจสายเกินไป โดยรวมแล้วเรื่องสั้นนี้จึงเป็นบทเรียนที่สำคัญสำหรับทุกคน ที่จะตระหนักถึงคุณค่าของความรักและการแสดงออกถึงความรู้สึกกับคนใกล้ชิดอย่างจริงใจก่อนเวลาจะหมดลงจริงๆ
โพสต์ปังมากค่า!🎉 อย่าลืมตอบคอมเมนต์พูดคุยกับเพื่อนๆ และกดติดตามเราไว้ เพื่อดูอัปเดตใหม่ๆ และฮาวทูทำคอนเทนต์ปังๆ!😎 มาโพสต์ใน Lemon8🍋 กันเยอะๆ นะค้า~~✨💕