วันที่ฝนตกในบ้านส้องไม่เพียงแต่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปเท่านั้น แต่ยังนำพาความรู้สึกอบอุ่นและความทรงจำดีๆ กลับมาให้ได้สัมผัสอีกครั้ง ในฐานะคนที่เคยเติบโตในพื้นที่เดียวกัน การได้เห็นเม็ดฝนที่ตกลงมาเบาๆ ทำให้ผมนึกถึงช่วงเวลาที่เล่นกับเพื่อนๆ ณ หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ โดยเฉพาะเด็กเวียงสระและเด็กใต้ที่เป็นเพื่อนซี้กัน ตั้งแต่ตอนเช้าที่หมอกยังจางๆ ไปจนถึงเสียงฝนกระทบหลังคาคลอเบาๆ วันฝนพรำทำให้ได้เห็นวิถีชีวิตของชาวบ้านที่แตกต่างออกไป ทั้งการช่วยกันเก็บของใช้ การเตรียมอาหารพร้อมหน้าพร้อมตา และการใช้เวลาพูดคุยเล่าขานเรื่องราวในหมู่บ้าน สิ่งที่ทำให้ประทับใจมากคือความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นระหว่างผู้คนในชุมชน เด็กๆ ที่มักจะออกไปลุยฝนด้วยรอยยิ้ม ไม่ว่าจะเป็นการเล่นเกมสนุกๆ หรือการแบ่งปันของเล่นให้กันและกัน ทำให้รู้สึกถึงความสุขและความรักที่แฝงอยู่ในทุกคำพูดและการกระทำ แม้ว่าสภาพอากาศจะย่ำแย่ แต่ความอบอุ่นของผู้คนในบ้านส้องนั้นไม่เคยลดลงเลย เมื่อพูดถึงเลข ๑๐๐ และ ๑๐๐๐ ที่เห็นในภาพ มันเหมือนสัญลักษณ์ของความสมบูรณ์และความอุดมสมบูรณ์ของพื้นที่นี้ ที่แม้ว่าฝนจะตกหนักแค่ไหนก็ยังคงนำพาความเจริญและความหวังมาให้กับคนในพื้นที่อย่างไม่ขาดสาย