หลายครั้งที่ความรู้สึกเจ็บปวดที่สุดไม่ได้มาจากคำพูดหรือการทะเลาะกัน แต่กลับมาจากการหายไปดื้อๆ ของใครสักคนที่เคยอยู่ใกล้ชิดกันโดยไม่มีคำอธิบายใดๆ การหายเงียบนี้สร้างความงงงวยและความอึดอัดใจอย่างมาก เพราะเรายังมีความทรงจำและความรู้สึกดีๆ ที่เก็บไว้ในใจ แม้จะไม่เคยได้รับการยอมรับหรือเห็นคุณค่าอย่างเต็มที่ก็ตาม จากประสบการณ์ส่วนตัว การที่คนใกล้ตัวหายไปโดยไม่มีคำพูดลา ทำให้ต้องมานั่งสะท้อนและตั้งคำถามว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ บางครั้งมันก็เหมือนเป็นเรื่องบังเอิญที่เพียงแค่พลาดผ่านไป แต่ในใจลึกๆ เรายังคงยึดติดและรู้สึกถึงคนๆ นั้นเสมอ โดยเฉพาะเมื่อความสัมพันธ์ไม่ชัดเจน ไม่มีสถานะที่แน่นอนจึงยากจะบอกว่าทำไมความรักจึงจบลงอย่างเงียบเชียบ การรับมือกับความรู้สึกแบบนี้คือต้องให้เวลาตัวเองได้ทำใจและยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างจริงจัง การพูดคุยกับเพื่อนหรือคนรอบข้างสามารถช่วยให้ระบายความรู้สึกและคิดไตร่ตรองได้ดีขึ้น บางครั้งการเขียนบันทึกความรู้สึกลงไปก็ช่วยให้ใจสงบขึ้นและเข้าใจตัวเองมากขึ้นเช่นกัน สุดท้ายนี้ การเก็บไว้ซึ่งความทรงจำและความรู้สึกดีๆ ที่เคยมี แม้อาจไม่มีโอกาสได้พูดคุยหรือแก้ไขอะไร กลับเป็นสิ่งที่ทำให้เราเติบโตและเรียนรู้ที่จะรักตัวเองมากขึ้นในวันข้างหน้า