Glad someone hates... in their 40s +
Oh, I thought, "If people watch a play and don't feel anything, that's where actors ask themselves."
But if playing a bad role, then viewers comment that
"This mother is so irritating!"
"See your face and go up!"
"May your children stop dating!"
This is not a failure... this is a "supporting actor's diploma" that the audience issued for themselves. 😊
Actors don't always want everyone to love; sometimes we just want people to "believe" that a character exists.
And the day the audience accidentally sends emotion to the actor, it means, "We have fulfilled our duty."
Thank you for all the comments, both those who love, those who are irritated, and those who want to take the rod to beat Mom Oh 🤣
Because every message is encouraging to say that... "the audience is watching."
And encourage all the supporting actors... we may not be on the big poster, not the big name ending.
But every scene where the audience laughs, cries, gets angry, or gets us to help complete the puzzle.
"There are no small characters, only hearts big enough to make every role alive."
Thank you to all the viewers who were in with the script and thank you to all the supporting actors who still fight, stand and wait and do their best. 🙏
Today, being cursed in the chapter... tomorrow may receive a reward in life. ✌️😊❤️
ในฐานะนักแสดงสมทบที่ผ่านประสบการณ์ในวงการบันเทิงมาหลายปี สิ่งหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้คือการไม่จำเป็นต้องถูกใจทุกคน แต่สิ่งสำคัญคือการทำให้คนดูรู้สึกอินและเชื่อในบทบาทที่เรารับเล่น การที่คนดูแสดงอารมณ์ไม่พอใจ หรือที่เรียกว่าการ "เกลียด" ตัวละครในบทบาทร้าย ไม่ใช่เรื่องล้มเหลว แต่กลับเป็นเครื่องยืนยันความสำเร็จของงานแสดง เพราะหมายความว่าเราสามารถสร้างตัวละครให้มีชีวิต เป็นที่จดจำและส่งผลต่อความรู้สึกของผู้ชมได้จริง นักแสดงสมทบอาจไม่ได้เป็นที่รู้จักมากเหมือนนักแสดงนำ แต่บทบาทของพวกเขานั้นเหมือนจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่ช่วยเติมเต็มเรื่องราวให้สมบูรณ์ ทั้งความรู้สึกหัวเราะ ร้องไห้ หรือโกรธของคนดู ล้วนมีส่วนสำคัญจากการแสดงของนักแสดงสมทบทั้งสิ้น นอกจากนี้ การได้รับคำวิจารณ์จากคนดู ไม่ว่าจะเป็นคำชม หรือแม้แต่คำตำหนิ ล้วนแต่เป็นกำลังใจที่บอกว่าคนดู "ดูอยู่จริง" และให้ความสำคัญกับบทบาทของนักแสดง จากประสบการณ์ส่วนตัว การก้าวเข้าสู่วงการในวัย 40+ อาจมีความกังวลเรื่องบทบาทและความสามารถ แต่สิ่งที่สำคัญคือความมุ่งมั่นและหัวใจในการทำงาน ทุกบทบาทไม่มีเล็กน้อย ถ้าเราใส่ใจและทำมันด้วยความจริงใจ ตัวละครนั้นจะมีชีวิตและส่งผลต่อผู้ชมได้อย่างแท้จริง สุดท้ายนี้ ขอส่งความเชื่อมั่นและกำลังใจให้กับนักแสดงสมทบทุกท่านครับ ที่ยังคงยืนหยัดสู้ในเส้นทางอาชีพของตัวเอง เพราะบางทีวันนี้อาจถูกวิจารณ์ในบท แต่พรุ่งนี้อาจเป็นวันแห่งรางวัลและความสำเร็จที่แท้จริงก็ได้