ประโยค “เมื่อถึงคราวที่คุณเป็นค้อน” ทำให้ฉันหยุดคิดอยู่พักใหญ่ เพราะส่วนมากเราคุ้นกับการเป็น “ตะปู” มากกว่า—รอให้ใครสักคนมาช่วยตอกทาง ช่วยตัดสินใจ หรือช่วยดันเราไปข้างหน้า แต่ชีวิตจริงมันมีหลายจังหวะที่เราเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเป็น “ค้อน” เอง สำหรับฉัน ความหมายของการเป็นค้อนไม่ได้แปลว่าแข็งกร้าวหรือทำร้ายใคร แต่มันคือการ “รับบทคนที่ต้องลงมือ” และ “รับแรงสะท้อนกลับ” ด้วย ตัวค้อนเองก็โดนแรงกระแทกทุกครั้งเหมือนกัน เพียงแต่หน้าที่คือทำให้สิ่งที่ควรเดินหน้าได้เดินหน้า—อย่างน้อยก็ในช่วงเวลาหนึ่งที่ไม่มีใครทำแทนเราได้ ฉันเคยมีช่วงหนึ่งที่ต้องเป็นค้อนในที่ทำงาน ต้องตัดสินใจแทนทีมในเวลาจำกัด พอเลือกแล้วก็มีคนไม่พอใจบ้าง เป็นเรื่องธรรมดา วันนั้นสิ่งที่ช่วยฉันคือการย้ำกับตัวเอง 3 ข้อ 1) ตอก “เป้าหมาย” ไม่ใช่ตอก “คน” ก่อนพูดหรือสั่งอะไร ฉันพยายามถามตัวเองว่าเรากำลังแก้ปัญหา หรือกำลังระบายอารมณ์ ถ้าหลุดไปทางหลัง ฉันจะหยุดและปรับคำพูดใหม่ให้ชัดเจนและสุภาพขึ้น 2) เลือกแรงให้พอดี ค้อนที่ตีแรงเกินไปทำให้ไม้แตกได้ เหมือนกันกับการคุมงาน/คุมสถานการณ์ ถ้าเรากดดันมาก คนจะปิดใจ ฉันเลยใช้วิธีบอกเหตุผลสั้นๆ + ขอบเขตที่ชัด + เปิดช่องให้ถาม เพื่อให้ทุกคนรู้สึกปลอดภัยพอจะร่วมมือ 3) หลังตอก ต้องดูแลรอยช้ำของตัวเองด้วย การเป็นค้อนเหนื่อย เพราะต้องรับทั้งความคาดหวังและคำตำหนิ ฉันจะให้เวลาตัวเองพัก หายใจลึกๆ เขียนสิ่งที่ได้เรียนรู้ แล้วค่อยกลับไปคุยทบทวนกับคนที่เกี่ยวข้องแบบใจเย็น สุดท้าย ฉันชอบมุมคิดที่ว่า บางวันเราเป็นตะปู บางวันเราเป็นค้อน ไม่ได้ผิดเลย แต่ถ้าวันไหนถึงคราวที่คุณเป็นค้อน ขอให้จำไว้ว่าความหนักแน่นสามารถมาพร้อมความอ่อนโยนได้เสมอ—ค้อนที่ดีคือค้อนที่ทำให้งานสำเร็จ โดยไม่ทำให้ใครแตกหัก