นอกจากที่กล่าวถึงในบทความว่า ประเทศต่างๆ จะแบ่งเป็น 2 กลุ่มหลักคือ กลุ่มที่ใช้กองทุนน้ำมันช่วยอุ้มราคา และอีกกลุ่มที่ปล่อยให้ราคาน้ำมันลอยตัวตามกลไกตลาด ในประสบการณ์ส่วนตัว ผมพบว่าการอุ้มราคาด้วยกองทุนน้ำมันในบางครั้งช่วยลดแรงกระแทกให้เศรษฐกิจและประชาชนได้ดีโดยเฉพาะกลุ่มรายได้น้อยซึ่งพึ่งพาการใช้พลังงานราคาถูกเป็นหลัก แต่ก็ต้องแลกกับความเสี่ยงของภาระหนี้สาธารณะและการบิดเบือนตลาดที่อาจทำให้เกิดการใช้ทรัพยากรอย่างไม่คุ้มค่าในระยะยาว สำหรับประเทศไทยที่ใช้โมเดลเก็บค่าพรีเมียมน้ำมันมาชดเชยราคา ดีเซล และ LPG กลไกนี้ช่วยตรึงราคาน้ำมันได้ชัดเจนในระยะสั้นและกลาง แต่ต้องมีการบริหารจัดการอย่างรัดกุม เนื่องจากถ้ากองทุนสะสมภาระขึ้นมากเกินไป อาจกลายเป็นหนี้สาธารณะที่ส่งผลเสียต่อระบบเศรษฐกิจในอนาคต ในมุมมองของประเทศผู้ใช้กลไกปล่อยลอยตัว เช่น สหรัฐฯและอังกฤษ คือการเชื่อในเรื่องกลไกตลาดเสรีที่มีประสิทธิภาพกว่า โดยจะใช้มาตรการหากเกิดวิกฤตอย่างการดึงน้ำมันสำรองแห่งชาติ (SPR) มาใช้ หรือลดภาษีชั่วคราว เพื่อช่วยบรรเทาความเดือดร้อนของประชาชนโดยตรง ซึ่งช่วยให้ตลาดมีความโปร่งใส และสิ่งที่น่าสนใจคือ สิงคโปร์ที่เก็บภาษีสูงเพื่อจูงใจให้คนใช้รถสาธารณะ ลดปัญหามลพิษและค่าใช้จ่ายในระยะยาว ข้อเสนอแนะจากองค์กรการเงินระหว่างประเทศอย่าง IMF และ World Bank ที่สนับสนุนให้เปลี่ยนวิธีแจกเงินช่วยเหลือโดยตรงกับกลุ่มคนจนแทนการอุ้มราคาน้ำมันเหมือนการหว่านแห ก็เปิดมุมมองใหม่ว่าความเป็นธรรมและประสิทธิภาพการใช้ทรัพยากรสาธารณะควรเป็นหัวใจของนโยบายพลังงานในอนาคต จากประสบการณ์และการศึกษาข้อมูล ผมคิดว่าแต่ละประเทศควรเลือกโมเดลที่เหมาะสมกับโครงสร้างเศรษฐกิจและสังคมของตัวเอง รวมถึงความสามารถในการบริหารจัดการกองทุนให้เกิดประสิทธิผลสูงสุด เพื่อให้ประชาชนได้รับผลประโยชน์อย่างแท้จริง โดยไม่ส่งผลเสียต่อเศรษฐกิจระยะยาว